పాకెట్ మనీ
---------------------
'' నాన్నగారు ఉదయం ఏడుగంటలనంగా వాకింగ్ కి వెళ్లారు ఇంకా రాలేదు. పదిన్నరవుతోంది. రోజూ ఎనిమిదిన్నర తొమ్మిదింటి కల్లా వచ్చేస్తారు.
గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో ఎవరితోనైనా మాట్లాడుతున్నారేమోనని కూడా కనుక్కున్నాను, అక్కడా లేరు.
ఫోను కూడా స్విచ్ ఆఫ్ వస్తోంది. భయంగానూ, కంగారుగానూ ఉందమ్మా...నువ్వు మీఆయన త్వరగా రండి'' అని తల్లి విశాలాక్షి ఉదయం సరిగ్గా పది గంటలకు ఫోను చేయడంతో ఆఫీసులో పెర్మిషన్ తీసుకుని వెంటనే తల్లీ,తండ్రి ఉండే బాలాజీ అపార్టుమెంట్ కి వచ్చింది అర్పిత.
వస్తూనే తల్లితో మాట్లాడి అపార్ట్ మెంట్ లో తండ్రి రాఘవరావు 'వాకింగ్ ఫ్రెండ్స్ ఇద్దరికి ఇంటర్ కామ్ నుంచి ఫోన్ చేసి వారితో మాట్లాడి, రాఘవరావు మొబైల్ కి ఫోను చేసింది అర్పిత.
'ఫోన్ స్విచ్డ్ ఆఫ్' అని వాయిస్ మెసేజ్ వస్తోంది.వెంటనే అపార్ట్ మెంట్ సెక్యూరిటీకి కూడా ఫోను చేసి ఆరా తీసింది.
''చూస్తనే ఉన్నమమ్మా పెద్దమ్మ చెప్పింరు…సార్ క్రింద ఎక్కడా లేరు. మాకెవరికైనా అగపడితే మీకు ఫోనుచేసి చెబుతమమ్మా" అని అన్నాడు మెయిన్ గేట్ సెక్యూరిటి గార్డ్.
ఇంతలో అపార్ట్ మెంట్ లో నలుగురు వచ్చి వివరాలు కనుక్కుని ''ఎక్కడైనా కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకోవడమో లేక ఎవరైనా పాతఫ్రెండ్స్ కలిశారో లేక లైబ్రరీకేమైనా వెళ్ళారేమో మీరేమీ కంగారు పడకండి'' అని అమ్మకు ధైర్యం చెప్పి మళ్ళీ వస్తామని చెప్పి వెళ్ళారు. రాఘవరావు తో పరిచయంలేని వాళ్ళు అపార్ట్ మెంట్ లో చాల తక్కువేమో. ఆరోజు ఆదివారం కావడంతో అపార్ట్ మెంట్ లో ఒక్కొక్కళ్ళు వచ్చి ఏమైందని ఆరాతీస్తూ ఫ్లాట్ బయట పెద్ద గుంపు తయారయింది.
రాఘవరావు తో వాకింగ్ కు వెళ్ళే ఫ్రెండ్స్ బయటకు వెళ్లి తిరిగి వచ్చి 'మాతో వాకింగ్ నుంచి తిరిగి వచ్చాక గేటు దగ్గరనుంచి ఎక్కడికెళ్లారో ఏమో ఎక్కడా కన్పించలేదమ్మా' అని చెప్పి వెళ్లారు.
* * * * *
మధ్యాన్నం 12' గంటలయింది. అర్పిత, భర్త శశాంక్ వెళ్లి పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇచ్చివచ్చారు. ఫ్లాట్ బయట ఒకళ్ళిద్దరు తప్ప అందరు వెళ్ళిపోయారు. అడపా తడపా ఎవరో ఒకళ్ళు రావడం 'సార్' వచ్చారా అని అడగడం గాని ఇంటర్ కామ్ లో గాని ఎంక్వయిరీ చేస్తున్నారు. రాఘవరావు వాకింగ్ వెళ్లి వచ్చే త్రోవలో ఆక్సిడెంట్ కేసులేమయినా ఉన్నాయా ? అని కూడా ఎంక్వయిరీ చేశారు. కేసులేమీ లేవని తెలిసింది. రాఘవరావుకు పడనివారంటూ ఎవరూ లేరు. రిటైర్ అయికూడా పదేళ్ళయింది.రోజూ వాకింగ్ నుంచి అపార్టుమెంటుకి తిరిగి వచ్చాక ఇంకొద్దిసేపు వాకింగ్ చేయడమో లేక వాళ్ళతో, వీళ్ళతో బాతాఖాని వేయడమో గానీ చేసేవారు. ఆ విషయమై ఆయనతో భార్య విశాలాక్షికి తరచూ వాగ్వాదం జరుగుతుండేది.
బ్రేక్ ఫాస్ట్ టిఫెన్ చల్లారి పోవడంగాని లేక ఆయన టిఫెన్ ఆమె వంటకి అడ్డం రావడం గాని జరిగేది. అందుకే ఆయన్నివాకింగ్ అయ్యాక తిన్నగా ఇంటికి రమ్మని పోరేది విశాలాక్షి.
అయన ఆమాటను ఎప్పుడూ ఖాతరు చేయలేదు.
'టైం' దాదాపు ఒంటిగంట అవుతోంది. రాఘవరావు ఇంటికి రాలేదు
పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ 'సురేందర్' వచ్ఛి అపార్టుమెంట్ సెక్యూరిటీ వారితో, రాఘవరావు వాకింగ్ ఫ్రెండ్స్ తో మాట్లాడి వచ్చి ఫ్లాట్ ముందు గుమికూడిన వారితో కూడా మాట్లాడి ఇంట్లోకి వచ్చాడు
''ఏమీ కంగారు లేదమ్మా, వచ్చేస్తారు. రాఘవరావుగారితో నాకు కొద్ధి పరిచయముందమ్మా '' అంటూఅయన '' ఎవరైనా బంధువులుగానీ స్నేహితుల ఇండ్లకేమైనా వెళ్ళే చాన్సు ఉందామ్మా"? అనడిగాడు పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ చాలా ఫ్రెండ్లీగా.
''ఉహూ… ఎప్పుడూ అలా వెళ్ళలేదు.వెళ్ళరు. వెళ్తేచెప్పే వెళతారు. ఆయన ఫోను ఎప్పుడూ స్విచ్ ఆఫ్ చేయరు. టిఫెన్ చేయలేదు. స్నానం చేయలేదు. ఆకలికి ఆగే మనిషి కాదు.
ఏం మనిషో ఏమో, చెప్పా పెట్టకుండా ఎక్కడికెళ్ళారో, ఏమో ? ఇవతల మనుషులు కంగారు పడతారన్నధ్యాస కూడా లేకపాయే'' అన్నది విశాలాక్షి గద్గదస్వరంతో కళ్ళలో ఉబుకుతున్న కన్నీళ్లను చీర కొంగుతో ఒత్తుకుంటూ.
''అమ్మా ఏడవకు, ఇన్స్పెక్టర్ గారన్నట్లు బాబాయి ఇంటికి గాని లేక ఫ్రెండ్ ఇంటికేమైనా వెళ్ళేరేమో''? నేను శ్రీనివాస్ అంకుల్ కి నరేందర్ అంకుల్ కి ఫోను చేస్తాను'' అని పైకి గంభీరంగా అన్నా 'ఎక్కడికి వెళ్లి ఉంటారు' అనుకుంది అర్పిత మనసులో వ్యాకులపడుతూ.
''సార్ కి ఎవరితోనైనా శత్రుత్వం గానీ, ఏమైనా ప్రాపర్టీ గొడవలు గానీ, డబ్బు లావాదేవీలుగానీ ,
ఈ మధ్య గానీ, ఇదివరలో గానీ…సార్ ఎవరితోనైనా గొడవ పడ్డారా? 'అన్ వాంటెడ్ ఫోన్ కాల్స్ గానీ బెదిరిస్తూ ఫోన్లు ఏమైనా వచ్చాయా... కొద్దిగా గుర్తు చేసుకుని చెప్పండి'' ? అన్నాడు కేసు పరిశోధనకు కావాల్సిన వివరాల్నిసేకరించే పనిలో పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్.
''లేదు బాబూ…మాకేమీ ప్రాపర్టీ గొడవలు లేవు. ఎవరి దగ్గర డబ్బుఅప్పుగా తీసుకోవడం గానీ ఇవ్వడం గానీ లేదు. నెలనెలా పెన్షన్ వస్తుంది. కొద్దో గొప్పో రిటైర్మెంట్ డబ్బు బ్యాంకు లోనే
మా ఇద్దరి పేరా డిపాజిట్ చేశారు. ఉన్నది ఇదొక్కటే ఫ్లాట్. ఇంటా బయట ఎవరితోనూ గొడవపడే మనిషి కాదు. ఎవరైనా గొడవ పడుతుంటే వాళ్లకి కూడా సర్ది చెపుతారు.
''అంతెందుకు...నీకు తెలుసో లేదో బాబూ'...ఆయన ఇక్కడి 'పోలీస్ స్టేషన్' కి కూడా ఒకటి రెండు సార్లు ఈ ఫ్లాట్స్ లో వాళ్ళు గొడవలు పడితే వచ్ఛి కేసు కాకుండా సర్ది చెప్పి వచ్చారు'' అంటూ సమాధానమిచ్చింది విశాలాక్షి.
''ఆ సంగతి నాకు తెలుసమ్మా. సార్ అలాగే నాకు పరిచయం అయ్యారు.అందుకే ఇందాక నేను వస్తూనే అన్నాను సార్ నాకు తెలుసునని'' అన్నాడు పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్.
''అపార్ట్ మెంట్ లో ఎవరితో నైనా ఎప్పుడైనా గొడవపడ్డారా ? గుర్తు తెచ్చుకుని చెప్పండమ్మా'' అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్ మళ్ళీ గుచ్చి గుచ్చి అడుగుతూ.
''ఊహు… అలాంటిదేమీలేదు'' అంది అమ్మ నిక్కచ్చి గా.
''పొద్దుననంగా వెళ్లిన మనిషి రాలేదు.ఇక ఇప్పుడు...ఏం చేయాలి'' ? ఇన్స్పెక్టర్ గారూ
''ప్రాపర్టీ గొడవలు లేవు. ఎవరితోనూ గొడవలు లేవు. ఎవరినీ పల్లెత్తు మాట అనరట.ఇప్పటివరకూ నేను చేసిన ఎంక్వయిరీ లో అయన గురించి ఇక్కడున్న వారెవరూ చెడుగా చెప్పలేదు. ఆయన మీద అందరికీ గౌరవమే. ఆయన కనబడకుండా వెళ్ళడానికి ఏమీ 'లీడ్స్' కాని 'క్లూ గాని దొరకలేదు' అవి ఏమైనా దొరుకుతే కాని మా ఇన్వెస్టిగేషన్ ముందుకు వెళ్ళదు. ఎవరైనా కిడ్నాప్ చేశారా అనుకోవడానికి ఎలాటి మోటివ్ గాని ఆధారం గానీ కనిపించడం లేదు. ఎటువంటి బెదిరింపు,డిమాండ్ ఫోన్ కాల్స్ రాలేదు.
కాబట్టి ఒక్క విషయం మాత్రం నేను ఖచ్చితంగా చెప్పగలను.ఆయన కెలాంటి ప్రాణభయం లేదు.సెక్యూరిటీ వాళ్ళతోనూ, అవసరమైతే ఆయన ఫ్రెండ్స్ తో మళ్ళీ మాట్లాడి వెళతాను'' అంటూ పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ వెళుతూ చూడండమ్మా ''ఇప్పటివరకు నాకు చెప్పని కొత్త విషయం మీకేదైనా గుర్తుకు వచ్చినా, మీరింకేదైనా చెప్పదలుచుకున్నా నాకు వెంటనే ఫోను చేయండి'' అని నాన్నగారికి సంబంధించిన విషయాలన్నీ,రిటైర్మెంట్ కాకముందు ఆఫీసు విషయాలతో సహా అన్నీ వ్రాసుకుని తన పర్సనల్ ఫోను నంబరు ఇచ్చి వెళ్ళాడు ఇన్స్పెక్టర్.
ఆయన అటు వెళ్ళారో లేదో ''ఇదెక్కడి ప్రారబ్డమే తల్లీ... ఉన్నదేదో తింటూ ఎవరిమీద ఆధార పడకుండా మామానాన మేము బ్రతుకుతుంటే ఇదెక్కడి గొడవే తల్లీ'' అంటూ కూతురితో బాధ పంచుకుని కంట నీరు పెట్టుకుంది విశాలాక్షి.
''ప్రాణ భయం ఏమీ లేదన్నారు కదమ్మా ఇన్స్పెక్టర్ గారు.చూద్దాం సాయంత్రం వరకు'' అంటూ ఫోనునంబర్లు ఉన్న డైరీతీసి ఆయన పాత ఫ్రెండ్స్ కి, దగ్గరి బందువులకు ఒక్కొక్కరికీ ఫోనుచేసింది అర్పిత. ఒక్కరూ రాఘవరావు వచ్చారని చెప్పలేదు. తెలిసిన వారెవరి ఇండ్లకి రాఘవరావువెళ్లలేదన్న విషయం స్పష్టమైంది.ఇంటర్ కామ్ నిర్విరామంగా మోగుతూనే ఉంది.
'సార్' వచ్చారా లేదానని అపార్ట్ మెంట్ లో చాలామంది అడుగుతూనే ఉన్నారు.
విసుగొచ్చి కాసేపు ఫోను పక్కగా పెడితే ఒక్కొక్కళ్ళు స్వయంగా వచ్చి మరీ అడుగుతున్నారు.
ఇల్లంతా తిరణాలలా తయారయింది. ఎవరు వస్తున్నారో ఎవరు వెళ్తున్నారో అర్ధం కావడంలేదు. ఆ అపార్టుమెంటు లిటిల్ ఇండియా... ''ఐసా కైసా హోగా అంకుల్ కె సాత్ 'ఇతనా ఆచ్ఛా ఆద్మీ హై ! ఆంటీజీ ' కుచ్ భీ హెల్ప్ హోనా జరూర్ పూచియే. 'హం పోలీస్ కె పాస్ జానే కేలియే భీ తయార్ హై. ఆప్ అకేలే నై హై" అంటూ కొందరు విశాలాక్షికి ధైర్యం చెబుతూనే ఉన్నారు.
''ఆంటీ, నేను పోలీస్ కమీషనర్ గారితో మాట్లాడాను.ఇంకాసేపులో 'సి.ఐ.డి' వాళ్ళు వస్తారు.
నేను వాళ్ళతో మాట్లాడతాను 'మీరేమీ కంగారు పడవద్దు. మన అపార్ట్ మెంట్ లో పెద్దాయన.'ఇలా మాయమవుతే మేమూరుకుంటామా '' ? అన్నాడు అమ్మతో అతని డాబు ప్రదర్శిస్తూ
శంకరరావు అదే ఫ్లాట్ లో ఉండే ఒక వ్యాపారవేత్త.
* * * * *
సాయంత్రం నాలుగు గంటలు. ఇంట్లో ఎవ్వరూ ఏమీ తినలేదు. చుట్టుపక్కలవారు టీ, కాఫీ తెచ్చిస్తున్నారు. ఎవరెవరో ఏదో ''ఫుడ్' తీసుకువచ్చి ఇంట్లో పెట్టి వెళ్లారు. ఇంకా తెస్తూనే ఉన్నారు. ఫుడ్ చాలా మంది తెచ్చారు' అని చెబుతే వాపసు తీసుకు వెళ్ళారు. అర్పిత కు ఆకలేసి ఏదో కొద్దిగా తినేసింది. ఇన్స్పెక్టర్ గారికి ఫోను చేస్తే ఇంకా ఏమీ తెలియరాలేదని ఇన్వెస్టిగేషన్ చేస్తున్నామని చెప్పిఫోను పెట్టేశాడు. బాబాయిలు,అత్తలు,ఫ్రెండ్స్ ఒక్కొక్కరు దిగుతున్నారు.ఇల్లంతా ఒకటే సందడి, అల్లరి.
''వీరందరికీ పడకలు,భోజనాలు ఎలాగా"? అని ఆలోచిస్తూ అదేమాట భర్త తో అంది అర్పిత.
''నువ్వేం కంగారు పడకు వాళ్ళు రాత్రికి ఉంటామంటే కొందరిని మనింటికి తీసుకు వెళ్దాం. భోజనాలు బయటనుంచి తెప్పిద్దాం.కంగారేమీ లేదు'' అని ధైర్యం చెప్పాడు అర్పితకు భర్త శశాంక్. అది విన్నా స్థిమిత పడింది అర్పిత.
ఇంతలో ఎవరో ఇంటర్ కాంలో ఫోన్ చేసిరాఘవరావు ఉదయం నుంచి కనిపించడం లేదన్నవార్త, ఆయన ఫోటో ఏదో తెలుగు టి.వి లో వస్తోందని చెప్పిపెట్ట్టేశారు. మరుక్షణంలో తండ్రి గుర్తుకొచ్చి అర్పిత మనస్సులో తెలీని భయం, బాధ కలగలిపి కడుపులో వికారంగా అనిపించింది.
అర్పిత కళ్ళు మూసుకుని 'నాన్నగారు కనిపించకుండా పోవడమేమిటి' ?
ఆయన్ని అందరు అజాత శత్రువు' అంటారు. 'అంటే ఏమిటని' ఒక తాత గారిని అడుగుతే ఆయన చెప్పారు 'అజాత శత్రువు అంటే శత్రువు లేని వాడని అర్ధమని'...
'అలాంటాయనను ఎవరైనా కిడ్నాప్ చేశారా'? చేస్తే ఎందుకు చేసి ఉంటారు ?
అయన దగ్గర డబ్బూ లేదు,దస్కంలేదు.దన్నులేదు.
ఎవరి జోలికి వెళ్ళరు. తనకు మాలిన ధర్మమెక్కువ. చేతిలో డబ్బుంటే ఎంతో
కొంత ఎవరికైనా ఇచ్చిందాకా ఆయనకు నిద్ర పట్టదు. అల్జీమర్స్ లాంటి వ్యాధి ఏమైనా ఇంత సడెన్ గా ఒక్కరోజులో వస్తుందా ? లేక ఈ పార్శం గాక నాన్నగారి జీవితంలో వేరే ఏమైనా సీక్రెట్స్ ఉన్నాయా ? మా దగ్గరేమైన దాచారా ?.ఏదో సినిమాల్లో చూసినట్లు…మనసులో పరిపరి విధాల పిచ్చి ఆలోచనలతో తల తిరిగి పోతోంది ఆర్పితకు .
''ఛా, ఛా…నాన్నగారి గురించా నేనిలా ఆలోచించింది. నాకేమాత్రం బుద్ధి లేదు.తప్పయింది''
తనలో తాననుకుంటూ 'ఠపా...ఠపా' మని అర్పిత లెంపలు వేసుకోవడం గమనించి
''అదేమిటే లెంపలు వేసుకుంటున్నావు, నీలో నీవే ఏదో గొణుక్కుంటూ'' అంటూ విశాలాక్షి,శశాంక్ అర్పిత దగ్గరిగా వచ్చారు ఆమెను వింతగా,పరీక్షగా చూస్తూ.
అప్పటికి గాని ఆమెకు అర్ధంగాలేదు తను అసంకల్పితంగా లెంపలేసుకున్నానన్నసంగతి !
* * * * *
సాయంత్రం ఏడుగంటలవుతోంది. రాఘవరావు ఇంకా తిరిగిరాలేదు.
ఆయన మొబైల్ ఫోను స్విచ్డ్ ఆఫ్ వస్తోంది. పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ కి ఫోన్ చేస్తే వారూ ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు. ఉదయం వచ్చిన శంకరరావు గారితో కలిసి 'పోలీస్ డిటెక్టివ్ ఇన్స్పెక్టర్' అట, ఇంకొకతను 'మఫ్టీ' లో గంట క్రితం వచ్చి మళ్ళీ అన్నీ విషయాలడిగి రాసుకుని వెళ్ళాడు.
'రొటీన్ గా నైనా ఇంట్లో ఏమైనా మాట,మాట అనుకున్నారా? కోప తాపాలేమైనా వచ్చాయా'? డబ్బుకు ఏమైనా ఇబ్బంది ఉందా ?...
అలాగవుతే ఒకటి రెండు రోజుల్లో తిరిగి రావడం గానీ లేక చుట్టాల దగ్గర నుంచి ఫోను రావడంగాని జరుగుతుందని చెప్పి ఆయన 'విజిటింగ్ కార్డ్' ఇచ్చి ఏమైనా కొత్త సమాచారం తెలిస్తే వారిని ఫోను చేయమని చెప్పివెళ్ళాడు.
శంకరరావుగారు మళ్ళీ వచ్చి 'ఏం కంగారు పడకండి. అంకుల్ గారికేమీ కాదు.
క్షేమంగా తిరిగి వస్తారని' మాకు కొద్దిగా ఊరటగా మాట్లాడి వెళ్ళారు.
పోలీస్ డిటెక్టివ్ ఇన్స్పెక్టర్ ఇలా వచ్చి వెళ్ళాడో లేదో ఉదయంవచ్చిన పోలీస్ స్టేషన్ ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్ మళ్ళీ తిరిగి వచ్చి ''ఏమ్మా రెండు నిముషాలు మాట్లాడవచ్చా''? అని అడిగి లోనికి వచ్చి కూర్చుని ''ఉదయం నాన్నగారు అపార్ట్ మెంట్ కి తిరిగి వచ్చిన తరువాతనే ఎక్కడి కైనా వెళ్ళడం గాని ఎవరితోనైనా కలిసి వెళ్ళడం గానీ లేక తప్పిపోవడం గానీ జరిగి ఉండవచ్చు. అపార్ట్మెంట్ సెల్లారుతో సహా మావాళ్ళు అంతా క్షుణ్ణంగా వెదికారు.ఇన్వెస్టిగేషన్ జరుగుతోంది. మా కమీషనర్ గారు కూడా ఎ.సి.పి గారికి ఈకేసు తనని స్వయంగా చూడమని ఫోను చేశారట.
ఇంతకుముందే ఎ.సి.పి గారు కూడా ఇక్కడికి వచ్చివెళ్ళారు. మీసెక్యూరిటీ టీమ్ తో మాట్లాడుతున్నాము. జరిగిన విషయాలన్నీ కలిపి ఆలోచిస్తే రాఘవరావుగారు ఎవరో తెలిసిన వాళ్ళతో తన ఇష్టప్రకారమే వెళ్లారు అనుకోవడానికే ఛాన్స్ ఎక్కువగా ఉంది. ఎందుకంటే అపార్ట్ మెంట్ మెయిన్ గేటు దగ్గర అరడజను మంది గార్డులున్నారు. అక్కడ ఉదయం నుంచి ఇప్పటి వరకు ఏమీ అనుమానాస్పద ఘటన జరగలేదు. దురదృష్టం ఏమిటంటే ఇక్కడ సి.సి కెమెరాలు లేవు. అదీకాక నాన్నగారితో ఉదయం నడకకు వెళ్ళిన ఫ్రెండ్స్ తోనే నాన్నగారు గేటు దాకా తిరిగి వచ్చినట్లు స్పష్టమైన ఆధారాలు ఉన్నాయి".
"సో ఈ కేసు...హండ్రెడ్ పెర్సెంట్ సార్ కి బాగా తెలిసిన వ్యక్తులు ఆయనను మభ్యపెట్టి తీసుకెళ్ళి ఉంటారన్నకోణంలో చూస్తున్నాము. అయితే అలా జరగడానికి 'మోటివ్' కావాలి. దానికి ఆయనకేమయినా పాత కక్షలేమైనా ఉన్నాయా,? అపార్ట్ మెంట్ లో ఎవరితోనైనా గొడవ పడ్డారా'? ఇది ఎవరి పని...అన్నది తెలుసుకోవడానికి మీరు ఇచ్చిన 'ఇన్పుట్' ఇన్ఫర్మేషన్ తో ఏ 'మోటివ్'కన్పించలేదు. ఏదైనా విషయం నాదగ్గర దాచి ఉంటే ఇప్పటికైనా మీరు చెబుతే ఈ కేసు సాల్వ్ చేయడానికి సార్ ని త్వరగా 'ట్రేస్' చేయడానికి ఉపయోగపడుతుందని చెప్పడానికి మళ్ళీ వచ్చాను'' అని చెబుతూ మా మొహాల వంక కుతూహలంగా, పరీక్షగా, పరిశీలనగా చూశాడు ఇన్స్పెక్టర్.సురేందర్.
''అయ్యో…ఇన్స్పెక్టర్ గారూ' నో..నో అలాంటిది నిజంగా ఏమైనా ఉంటే మీకు చెప్పకుండా
దాచివుంచాల్సిన ప్రసక్తే లేదు. అమ్మగాని, నేను గాని నాన్నగారితో గొడవపడే అవకాశమే లేదు. కోపంగా ఎవరైనా ఏమైనా అన్నా ఆయన చాలా తేలిగ్గా తీసుకునే మనిషి. మీరు అనుమానించ దగ్గ విషయమేమీ జరగలేదు.'' అని నేను చెబుతుండగానే ''డాడీ ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది.ఏమైనా అల్జీమర్స్ గానీ ఇంకేదైనా ఆరోగ్యం ప్రాబ్లం ఏమైనా ఉందా''? అనడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్ సూటిగా. ''సర్ …నిజానికి నాకూ అదే అనుమానం వచ్చింది. ఆయనకు అలాటి జబ్బు ఏదీ లేదు. ఆయన ఆరోగ్యం చాలా బాగుంది. ఆయన ఫ్రెండ్స్ ని కూడా ఇదే విషయం ప్రశ్నించి చూశాను.
'అదేమీ లేదు ఉదయం వాకింగ్ నుంచి వచ్చినతరువాత కూడా గేటు దగ్గర కూడా నవ్వుతూ సరదాగా ఎప్పటిలానే ఉన్నారని ఎలాంటి టెన్షన్ తో ఉన్నట్లుగా కూడాలేరని' వారు చెప్పారు.
''క్రితం వారం నుంచి టెలిఫోను కాల్స్ చెక్ చేశాము. మీకు, మీ అమ్మగారికి, వాళ్ళ తమ్ముళ్ళకు, ఇద్దరిఫ్రెండ్స్ తోను,ఇక్కడ అపార్ట్ మెంట్ ఆఫీసు వాళ్ళతోనూతప్ప వేరే అనుమానాస్పద కాల్స్ ఏమీలేవు.అంతా మిస్టరీగా ఉంది'' అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్ తల వంచుకుని ఆలోచిస్తూ తనలో తాను మాట్లాడుకుంటున్నట్లుగా.
''ఇంకొక్కవిషయం మిమ్ముల్ని అడగడం మరిచాను'. ''సార్ కి వాళ్ళ అన్నదమ్ములతో గాని అక్క చెల్లెళ్ళతోగాని ఆస్తుల విషయంలోకానివేరే ఏవైనా ఇతర గొడవలేమైనా ఉన్నాయా ''? ఏదో ఆలోచిస్తూ అడిగాడు 'ఇన్స్పెక్టర్.
''లేదు. మా బాబాయిలందరికి నాన్నగారంటే చాలా ప్రేమ, గౌరవం. వాళ్లకి ఆస్తులే లేవు.అయినా అలాటి విషయమేఏదైనా ఉంటే మీకు ముందుగానే చెప్పేదాన్నికదా ఇన్స్పెక్టర్ గారూ'' అన్నాను నేను చాలా విశ్వాసంగా.
''సరేనమ్మా…ఇక వస్తాను. ఏది ఏమైనా రాఘవరావు గారు క్షేమంగా త్వరగా తిరిగి వస్తారన్ననమ్మకం నాకుంది. కంగారేమీ పడవద్దు'' అని చెప్పి మళ్లీ కలుద్దామని చెప్పి ఇన్స్పెక్టర్ తలమీద కేప్ సర్దుకుంటూ వడి వడిగా వెళ్ళిపోయాడు.
ఇన్స్పెక్టర్ గారు అంత ఖచ్చితంగా, ధైర్యంగా డాడీ త్వరలో తిరిగి వస్తారని అంటున్నారంటే పోలీసులకి ఏమైనా క్లూ దొరికిందా? దొరికితే ఇంకా మనల్ని ఇతర విషయాల గురించి ఇన్వెస్టిగేషన్ చేయవలసిన అవసరమేముంది.
'ఏమో'... ఏదైనా క్లూ కోసం పోలీసులు ఇలాటి ప్రశ్నలు వేయడం చాలా సార్లు చదివినట్లుగా గుర్తుంది. అంతా అయోమయంగా ఏదో మిస్టరీలా ఉంది.
నాన్నగారు క్షేమంగా తిరిగి రావాలని తిరుపతి వెంకన్నకు మొక్కుకుని అలా సోఫాలో ఒరిగాను. అమ్మ గదిలో పడుకునే ఉంది. అత్తయ్యలు, బాబాయివాళ్ళు ఇంకో గదిలో కూర్చుని మాట్లాడుకుంటున్నారు.
* * * * *
రాత్రి 10 గంటల 30 నిముషాలు.
దగ్గరికి వేసి వున్నబయట తలుపు నిశ్సబ్దంగా, మెల్లగా తెరుచుకుంది.
హలో సోఫాలో పడుకున్నఅర్పిత ఆత్రుతగా గుమ్మం వంక చూసింది. తన కళ్ళను తనే నమ్మలేకపోయింది.
రాఘవరావు …తలుపు నెట్టుకుని మెల్లగా లోనికి వచ్చారు.
'డాడీ' అంటూ ఉన్నపళాన లేచి రెండంగలలో దగ్గరికి వెళ్లి ఆయనను చుట్టేసుకుంది అర్పిత. ఆమె కన్నీళ్లు రాఘవరావు 'టీ' షర్ట్ ని తడిపేస్తున్నాయి.
''ఎవరికీ చెప్పకుండా 'ఎక్కడికెళ్ళారు? ఫోను ఎందుకు ఎత్తలేదు'' ? ఆప్యాయంగా అడిగింది అర్పిత ఆయన రెండు చేతులను పట్టుకుని ఆయన ముఖంవంక నిశితంగా పరిశీలనగా చూస్తూ... ఒక్కపూట కే గడ్డం మాసి, ఎడమ పక్కన మీసానికి చిన్నబ్రౌన్ కలర్ పేపర్ అంటుకుని ఉంటే తీసింది అర్పిత.
'అబ్బా' అన్నారు రాఘవరావు బాధగా మీసపు వెంట్రుకలకి అంటుకుని ఉన్న
ఎధెసివ్ టేప్ ముక్కని అర్పిత ఒక్కసారిగా లాగడంతో.
అర్పితకు ఒక్కసారిగా తట్టింది ఆయన అరవకుండా నోటికి ఎవరో 'టేప్' వేశారని.
అంటేఆయనను ఖచ్చితంగా ఎవరో కిడ్నాప్ చేశారని అర్ధమయిందామెకు.
వెంటనే ఆయన ముంజేయి,చేతులు,మణికట్టు, కాళ్ళను పరిశీలనగా తడిమి చూసింది.
ఏదో తాడు వత్తుకుపొయిన గాట్లు, అక్కడక్కడ చర్మం ఎర్రగా కందిపోయి స్పష్టంగా కనిపించింది.
''ఏంటమ్మా...ఏం చేస్తున్నావు''? అంటూ సున్నితంగా నన్ను తప్పించుకుని లోనికి నడిచారు రాఘవరావు నింపాదిగా. ఆయన ముఖమంతా పీక్కు పోయింది.
తలమీద ఉన్న కొద్ది జుట్టు అస్తవ్యస్తంగా ఉంది. పొద్దున 'వాకింగ్' కి వేసుకెళ్ళిన జాగింగ్ 'పైజమా' 'టి షర్ట్' మీదనే ఉన్నారాయన. వెంటనే పోలీస్ స్పెక్టర్ ఫోన్ చేయాలనుకుంది అర్పిత ముందుగా నాన్నగారి సంగతి చూడడం ముఖ్యమని ఆయన చేయిపట్టుకుని సోఫాలో కూర్చొబెట్టి మంచినీళ్ళు ఇచ్చి 'గీజర్' ఆన్ చేసివచ్చి కొద్దిగా 'ఫ్రూట్ జ్యూస్' ఇచ్చాను.
ఆకలిగా ఉందేమో చప్పున జ్యూస్ త్రాగి గ్లాస్ తిరిగి ఇచ్చారు.
విశాలాక్షి ఆయన పక్కనే కూర్చుంది. ఆయన తమ్ముళ్లు, అక్కా, చెల్లెలు ఆయన చుట్టూ మూగి ఎక్కడికెళ్ళావని, మొబైల్ ఫోనుకేమయిందని ప్రశ్నలు మొదలెట్టారు.
పెద్దత్తయితే కళ్ళు తుడుచుకోవడం గమనించింది అర్పిత. వాళ్ళిద్దరి అనుబంధం గురించి తనకు తెలుసు. అందుకే పెద్దత్త దగ్గరిగా వెళ్లి డాడీవచ్చారు కదా అత్తా ఊరుకొమ్మని అనునయించింది. ఆమె తన ఎడం చేతిని అర్పిత భుజం చుట్టూ వేసి వీపు తడిమి వదిలింది.ఎంతో హాయిగా అనిపించింది అత్త స్పర్శ ఆక్షణంలో అర్పితకు.
తోడబుట్టిన వారి అనుబంధం,ఆత్మీయత అంటే ఏమిటో చాలా దగ్గరిగా చూశాననిపించిండామెకు. ఇంతలో ఎలాతెలిసిందో ఏమిటో 'అపార్ట్ మెంట్ జనం ఒక్కొక్కళ్ళు వచ్చి పరామర్శించడం మొదలెట్టారు. పొద్దున్న మాట్లాడుదాం అని అందరికి చెప్పి తలుపులు వేసింది. ఇంటర్ కామ్ మోగుతూనే ఉంది.
బాబాయిని 'ఇంటర్ కాం' ఫోను దగ్గర కూర్చోబెట్టి చుట్టాలింటికి వెళ్లి వచ్చారని చెప్పమని
బాత్రూంలో వేడి నీళ్ళు బకెట్లోనింపడానికి వెళ్లి అక్కడినుంచే పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ కి ఫోన్ చేసి ''నాన్నగారు తిరిగి వచ్చారండీ''...అని నేను చెబుతుండగానే ''నాకు తెలుసమ్మా...నేనే ఇంటిముందు వదిలి వెళ్ళాను. ముందా పెద్దాయన సంగతి చూడమ్మా ... పాపం బాగా అలిసి పోయినట్లున్నారు. ఏదైనా కొద్దిగా తిన్నాక ఒక నిద్ర మాత్ర వేసి పడుకో పెట్టేసేయమ్మా"...
రేపుదయం ఒకసారి స్టేషన్ కి వచ్చి కలవమని చెబుతూనే గుడ్ నైట్ చెప్పి మారు మాట్లాడనీయకుండా ఫోన్ కట్ చేశాడు ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్.
అర్పితకేమీ అర్ధం కాలేదు.
'పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ 'డాడీ' ని ఫ్లాట్ దగ్గర వదిలి ఇంట్లోకి రాకుండా వెళ్ళడం ఏమిటి?
అంత మిస్టరీ గా ఉంది. 'డాడీ' ని ఇప్పుడు వివరమడిగే పరిస్థితి లేదు. బాగా టైర్డ్ గా ఉన్నారు.
ఇన్స్పెక్టర్ చెప్పినట్లు ఆయన ఏదైనా తిన్నాక, నిద్రమాత్ర ఇచ్చి పడుకోమని చెప్పాలి' అనుకుంటూ వెనక్కి వచ్చి ఆయన స్నానం చేసి వచ్చి తిని బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళాక
స్థిమిత పడ్డది అర్పిత.
* * * * *
మరుసటి రోజు ఉదయం పది గంటలకల్లా పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్లింది అర్పిత. ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్ గారింకా రాలేదు.'సార్ అయిదు నిముషాల్లో వస్తారమ్మా. సార్ రూం లో కూర్చోండనిచెప్పి వేడి టీ తెప్పించి ఇచ్చి వెళ్ళాడు ఓ కానిస్టేబుల్.
అంతలోనే ఇన్స్పెక్టర్ వస్తూనే నన్ను చూసి ''అరే…అప్పుడే వచ్చారా''?
'ఇట్స్ ఓకే…టు మినిట్స్' అని ఇద్దరు సబిన్స్పెక్టర్లను పిలిచి ఏవో కేసుల అప్ డేట్స్ తీసుకుని, వారికేవో సూచనలు చేసి ''ఆ ఇక చెప్పమ్మా' ? ఎలాఉన్నారు డాడీ ? బ్యాక్ టు నార్మల్ కదా''...అంటూ చాలా నార్మల్ గా మాట్లాడారు స్పెక్టర్ సురేందర్.
''చెప్పండి సర్ …అసలేం జరిగింది'' ? అన్నది అర్పిత ఆత్రుతగా జరిగింది తెలుసుకోవాలన్న కుతూహలంతో. ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్ కేసు గురించి సీక్వెన్షియల్ చెప్పడం మొదలెట్టాడు. * * * * *
గాంధీనగర్ పోలీస్ స్టేషను. రాత్రి తొమ్మిది గంటలు.
ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్ తన సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ లతో కూర్చుని రాఘవరావు మిస్సింగ్ కేసు ప్రోగ్రెస్ చర్చిస్తున్నారు. టైం' ఎనిమిదిన్నర దాటుతోంది. "ఇక మీరు బయలుదేరండి సర్. ఏమైనా అర్జెన్సీ ఉంటే ఫోను చేస్తాను'' అని ఒక సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ అంటుండగానే ఇన్స్పెక్టర్ 'సురేందర్' 'మొబైల్' రింగయింది.
''హలో…నేనే సాబ్ 'యాదయ్య'ను 'బాలాజీ అపార్ట్ మెంట్ సెక్యూరిటి గార్డ్' ని మాట్లాడుతున్నా. మీరు చెప్పినట్లు మూడో ఫ్లోర్లో ఆ 'ఫ్లాట్' కాడనే అటు ఇటూ తిరుగుతున్నసార్ .ఫ్లాట్ ఉదయం కెల్లి 'బందే' ఉంది.ఇయాల వాళ్ళెవరు కిందకు రాలేదు. ఆ ముగ్గురు పిల్లలు లోపలే ఉన్నట్లుంది సాబ్. నాకు మస్తు అనుమానంగా ఉంది సాబ్. మీరు గిప్పుడే వచ్చేయండి. ఇద్దరు 'పోరలు' లోపలకి బయటకు తిరుగుతున్నరు. దర్వాజ ఊరికూరికే బందు చేస్తున్నరు. ఆ ఫ్లాట్ లోనే ఉండే ఇద్దరు పోరలు ఇంతవరకు ఈ దినం బయటకు రాలే. వాళ్ళ నాయనా, అమ్మా ఊరికి పోయింరంట. రెండు మూడు రోజులు దాకారారంట.' మీరు జల్దీ వచ్చేయండ్రి...నేను ఈడనే ఉంటా." అన్నాడు యాదయ్య సెక్యురిటి గార్డ్.
''సరే, యాదయ్యా నువ్వు అక్కడే ఉండు. నేను పది నిముషాల్లో అక్కడికొస్తున్నా'' అని ఫోను కట్ చేసి టైం చూసుకున్నాడు ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్. టైం తొమ్మిది గంటల ముఫై
నిముషాలవుతోంది.వెంటనే తను,సబ్ ఇన్స్పెక్టర్,ఇద్దరు కానిస్టేబుళ్ళ తో బాలాజీ అపార్ట్ మెంట్ పది నిముషాల్లో చేరుకున్నారు.
'గేటు దగ్గరినుంచి ఇంకొక గార్డ్ ని తీసుకుని లిఫ్ట్ లో థర్డ్ 'ఫ్లోర్' కి వెళ్లారు.
ఫ్లోర్ చాల పొడుగ్గా ఉంది. అక్కడక్కడ 'లైట్స్' వెలగక పోవడంతో అంతగా వెలుగులేదు.
ఇంతలో 'యాదయ్య' నేను ఈడున్నాను సాబ్' అంటూ అటు చివరనుంచి అరిచాడు. పోలీసులు ఆ టైం లో రావడం, ఉదయం నుంచి రాఘవరావు గారు కనిపించక పోవడంతో అదే ఫ్లోర్ లో బయటనే కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న ఇద్దరు రెసిడెంట్స్ పోలీసుల వెనకాలే నడుస్తూ 'రాఘవరావు గారి సంగతి ఏమైనా తెలిసిందా 'సర్' అని అడగడం ఇన్స్పెక్టర్ 'సురేందర్' ఏమీ సమాధానం చెప్పకుండా 'ఫాలో మీ' అంటూ తనతో వాళ్ళని రమ్మని సైగ చేశాడు. వాళ్ళు ఏమిటో తెలియని 'క్యూరియాసిటి' తో పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ ని వెనకాలే నడిచారు.
'యాదయ్య' చూపిన ఫ్లాట్ తలుపు కొట్టాడు ఓ మఫ్టిలో ఉన్న కానిస్టేబుల్.
మిగతావారంతా ఓ పక్కగా చీకటి నీడలో నిలబడి నిశ్సబ్దంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు.
మెల్లగా తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకుంది. ఓ కుర్రాడు షుమారు 15 సంవత్సరాలు ఉంటాయేమో
తల కొద్దిగా బయటపెట్టి 'కౌన్ హై'... హూ ఈజ్ దట్ ? అన్నాడు రెండు భాషల్లో.
'వెంటనే కానిస్టేబుల్ మీ డాడీని పిలువమ్మా...నన్ను రమ్మన్నారు' అన్నాడు కానిస్టేబుల్.
'డాడీ ఈజ్ అవుట్ అఫ్ స్టేషన్ .. హి విల్ కం డే ఆఫ్టర్ టుమారో'.. యు కం లేటర్' అంటూ తలుపు వేయబోయే సరికి కానిస్టేబుల్ తన ఎడంకాలు లోపల అడ్డంగా బెడుతూ తలుపు గట్టిగా పట్టుకుని 'ఇంట్లో ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళుంటే పిలువు బాబూ"... కొద్దిగా పనిఉంది అంటూ తల లోనికి ఉంచి ఇంట్లోకి చూశాడు కానిస్టేబుల్.
'ఇంట్లో నేనొక్కడినే ఉన్నాను ఇంకెవరు లేరు. మా పేరెంట్స్ ఊరి కెళ్ళారు' అన్నాడా కుర్రాడు తలుపు నెడుతూ. కానిస్టేబుల్ ఆ అబ్బాయి తలుపు మూయకుండా బలంగా వెనక్కి నెట్టడంతో ''హేయ్...వాట్ ది హెల్ ఆర్ యు డూయింగ్...ఐ విల్ కాల్ పోలీస్'' అంటూ అతనితో ఇంకొక కుర్రాడు కలిసి మఫ్టీలో ఉన్న కానిస్టేబుల్ ని బయటకు నెట్టడానికి ప్రయత్నం చేస్తుండగానే పోలీసులంతా గుమ్మం ముందుకు వచ్చారు.
ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్ తనవెంట వచ్చిన ఇద్దరు రెసిడెంట్స్ కి అప్పటికే చెప్పాడు... రాఘవరావుగారిని ఆ ఫ్లాట్లో బందీగా ఉంచినట్లుగా 'ఇన్ఫర్మేషన్' ఉందని,
తలుపు తీసిన కుర్రాడితో మాట్లాడి వాళ్ళపేరెంట్స్ ఫోను నంబరు తీసుకోమన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్. ఇంతలో తలుపు తీసిన కుర్రాడు అమాంతం బయటకు వచ్చి మెట్ల వైపు పరుగెత్తడం మొదలెట్టాడు. అనుకోని ఆ సంఘటనకు ఇద్దరు రెసిడెంట్స్ బిత్తరపోయి చూస్తుండగానే ఒక కానిస్టేబుల్ పరుగెత్తి ఆకుర్రాడిని పట్టుకురావడం అతను ఏడుస్తూ ''నాకేమీ తెలీదు....వికాస్, నితిన్...వాళ్లిద్దరే 'అంకుల్'ని గదిలోఉంచారు'' అని గింజుకుంటూ పెద్దగా ఏడుస్తూ చెప్పాడు.
ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్, ఇద్దరు రెసిడెంట్స్ ఫ్లాట్ లోనికి వెళ్లారు.
ఒక్క బెడ్ రూం మినహా ఫ్లాట్ లో రెండు పడక గదులు తెరిచే ఉన్నాయి.
ఒక బెడ్ రూం లోపలినుంచి క్లోజ్ చేసి ఉంది. అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఇన్స్పెక్టర్ చేసిన 'సైగ' తో ఒక రెసిడెంట్ తలుపు కొట్టి 'నితిన్' నేను ప్రకాష్ అంకుల్ ని మాట్లాడుతున్నాను.
''మీ డాడీ ఫోన్ లో ఉన్నారు మీతో మాట్లాడాలట'' అని చెప్పడంతో తలుపు తీసిన వెంటనే మొదట ఒక కానిస్టేబుల్ ఇద్దరు రెసిడెంట్స్, తరువాత ఇన్స్పెక్టర్ లోనికి వెళ్లి అక్కడి దృశ్యం చూసి అందరు ఆవాక్కయి నోటమాట రాక ఒక్కక్షణం పాటు నిశ్చేష్టులై అయ్యారు.
'రాఘవరావుగారిని' ఒక డైనింగ్ టేబుల్ కుర్చీకి ప్లాస్టిక్ తాడుతో చేతులు వెనక్కి కట్టేసి కుర్చీని గదిలో ఒక మూలగా ఉంచి డైనింగ్ టేబుల్ అడ్డుగా ఉంచి, నోటికి ఎధెసివ్ టేప్ వేసి ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు కాపలా ఉన్నరా గదిలో. కానిస్టేబుల్ వెంటనే ఆకుర్రాళ్ళను, ఆగదిని, వచ్చేటట్లుగారెండు మూడు ఫోటోలు, కట్టేసి ఉన్న రాఘవరావు గారిని క్షణంలో ఎవిడెన్స్ కి కావలసిన ఫోటోలు తీశారు. ఆ తరువాత బయటకు వచ్చి ఫ్లాట్ నంబరు వచ్చేట్లుగా ఫోటోలు తీశాడు. వెంటనే ఆయన కట్లు విప్పి కిచెన్ లోని వెళ్లి గ్లాసులో మంచినీళ్ళు తెచ్చిఇచ్చారు ఒక రెసిడెంట్. మొత్తం నలుగురు పిల్లలు వంచిన తలలు పైకి ఎత్తడం లేదు.
''ఎలా ఉన్నారు 'సర్' 'మీ ఫ్లాట్ దాక నడవగలరా'? అనడిగాడు రాఘవరావు గారిని ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్.
''ఆ' ఫరవాలేదు నడవగలను'' అన్నారు రాఘవరావు గారు.
లేచి మంచినీళ్ళు త్రాగి ఆయన తూలేసరికి పోలీస్ కానిస్టేబుల్ ఆయన్ని భుజాలచుట్టు చేయివేసి ఆయనతో నడిచి హాల్లో 'సోఫా'లో కూర్చోబెట్టి ఆయన దగ్గరే నిలబడి ఉన్నాడు. ఆయన కుడి చేత్తో ముఖం అంతా రాసుకుని ఎడం భుజాన్ని కుడిచేత్తో సర్దుకున్నారు.
సబ్ ఇన్స్పెక్టర్, కానిస్టేబుల్ ఆ రూం అంతా సోదా చేసి, ఎధెసివ్ టేప్ రోల్ ని, ప్లాస్టిక్ తాళ్ళను, రాఘవరావు గారిని కట్టేసిన కుర్చీని స్వాధీనం చేసుకున్నారు. పిల్లల నలుగురి పోకేట్ సోదా చేసి వాళ్ళ దగ్గరనుంచి రెండు మొబైల్ ఫోనులు స్వాధీనం చేసుకుని పిల్లల పేరెంట్స్ ని కాంటాక్ట్ చేశారు పోలీసులు.
ఇద్దరు పిల్లల పేరెంట్స్, అక్కడే ఉన్నరెసిడెంట్స్ తోమాట్లాడాక ఢిల్లీ నుంచి ఉదయమే వచ్చి పోలీసులను కలుస్తామన్నారు.
మిగతా ఇద్దరు పిల్లల పేరెంట్స్ వచ్చి ఇన్స్పెక్టర్ తో మాట్లాడుతున్నారు.
అక్కడే ఉన్న సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ 'పంచనామా' పాపేరువర్క్ పూర్తిచేశారు.
కొద్దిగా తేరుకున్న 'రాఘవరావుగారు' లేచి తను వెళ్తానని ఆపిల్లలని 'పోలీస్ స్టేషన్'కి అప్పుడు తీసుకు వెళ్లవద్దని, వీలుంటే రాత్రి కాకుండా మరుసటి రోజు పిల్లలని 'ప్రశ్నించమని పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ ని' అభ్యర్ధించారు రాఘవరావుగారు.
అందుకు ఒకింత ఆశ్చర్యం తో ఇన్స్పెక్టర్ ''అలాకుదరదు. వీళ్ళని ఇప్పుడు వదిలేసి వెళ్ళమని మీరంటున్నారా' మంచితనానికి కి కూడా ఒక హద్దు ఉండాలి. ఇలాటి వాళ్ళు మంచితనాన్నిఅసమర్ధత, చేతకానితనంగా తీసుకుని రెచ్చిపోతూ ఉంటారు'' అన్నాడు అసహనం వెళ్లగక్కుతూ కరకుగానే పిల్లల వైపు చూస్తూ అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్
నలుగురు కుర్రాళ్ళని,అంత దగ్గరుండి చూసిన రెసిడెంట్స్ ని, వేరే ఇద్దరి పేరెంట్స్ తో సహా పోలీస్ స్టేషన్ కి బయలుదేరాడు ఇన్స్పెక్టర్. రాఘవరావు గారితో ఆయన 'ఫ్లాట్' వరకు నడిచి ఇక మీరు వెళ్ళండి 'సర్' అని ఆయన ఇంటిలోనికి వెళ్ళడం చూసి.
* * * * *
''అదమ్మా జరిగిన కధ'' అన్నాడు ముందు రాత్రి జరిగినదంతా పూస గుచ్చినట్లుగా చెబుతూ.
''అంత బాగానే ఉంది ఇన్స్పెక్టర్ గారూ...అసలు వాళ్ళు డాడీ ని ఎందుకు కిడ్నాప్ చేసినట్లు ? అసలు వాళ్ళ ఉద్దేశ్యమేమిటి ? మీరు ఆ టైం కి వెళ్ళక పోతే ఎం జరిగేది' ?
ఈ ప్రశ్నలన్నీ ప్రశ్నలుగానే ఉండిపోయయికదా ? అసలు ఈ క్రైమ్ కి ప్రేరణ, కారణం ఏమిటి?
డాడీనే వాళ్ళు ఎందుకు టార్గెట్ చేశారు? నాకర్ధం కాలేదు'' అంది నిరుత్సాహంగా.
''ఈ ప్రశ్ననువ్వేస్తావని నాకు తెలుసు.నేను చెప్పేదానికన్నానువ్వు నీ కళ్ళతో చూసి నీ చెవులతో విను'' అంటూ కాలింగ్ బెల్ బజర్ నొక్కాడు ఇన్స్పెక్టర్.
'సర్' అంటూ స్టిఫ్ గా సెల్యూట్ చేశాడు లోనికి వచ్చిన కానిస్టేబుల్.
'ఆ నలుగురు కుర్రాళ్ళను వాళ్ళ పేరెంట్స్ ని లోనికి పంపించు ఇంకో రెండు కుర్చీలు వేయించు ఇక్కడ" అని ఇన్స్ట్రక్షన్స్ ఇచ్చాడు ఇన్స్పెక్టర్.
'నువ్వు ఇటు పక్కకి వచ్చి కూర్చోని సైలెంట్ గా జరిగేది చూడు,విను.
నీ ప్రశ్నలన్నింటికి సమాధానం దొరుకుతుంది' అన్నాడు సురేందర్ ఇన్స్పెక్టర్ సీరియస్ గా.
ఆ నలుగురు కుర్రాళ్ళు, వాళ్ళ పేరెంట్స్,రాత్రి వచ్చిన ఇద్దరు రెసిడెంట్స్ కాక ఇంకా చాలా మంది రెసిడెంట్స్,ఇద్దరు లాయర్లు వచ్చినా వారిని తర్వాత కలుస్తానని లోనికి 'ఎలవ్' చేయలేదు ఇన్స్పెక్టర్.
పేరెంట్స్,ఇద్దరు రెసిడెంట్స్ కూర్చున్నాక 'లుక్ బాయ్స్' ''మీరు నలుగురు ఒకరి తరువాత ఒకరు జరిగింది జరిగినట్లు చెప్పండి.
''అసలు ఏంజరిగింది ? రాఘవరావు గార్నిఎందుకు కిడ్నాప్ చేయవలసి వచ్చింది ? ఎలా చేశారు? మేము రాత్రి వచ్చి ఉండనట్లవుతే ఆయన్నిమీరు ఏం చేసేవారు? నాకు అంతా స్పష్టంగా గా చెప్పండి" అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్.
పేరెంట్స్ ఎవరూ పిల్లలు మాట్లాడేటప్పుడు కలగ చేసుకోవద్దు. దిస్ ఈజ్ ఎ వార్నింగ్ టు యూ ఆల్' అండ్ హిజ్ స్టేట్ మెంట్ విల్ బీ రికార్డెడ్ ఇన్ వీడియో...'నౌ కమాన్ ప్రొసీడ్'.
''నితిన్' ముందుగా నువ్వు చెప్పు '' అన్నారు ఇన్స్పెక్టర్.
'సర్' అంకుల్ గారు మంచి ఆయనే గాని మేము అపార్ట్ మెంట్ లో క్రికెట్ ఆడితే జాగ్రత్త
హార్ద్ బాల్ ఎవరికైనా తగుల్తే ప్రాబ్లం. టెన్నిస్ బాల్ తో ఆడండి. ఫుట్ బాల్ ఆడితే గ్లాసెస్ పగుల్తాయి అనేవాడు. సైకిల్ రైడ్ చేస్తే స్లో గా వెళ్ళండి అంటాడు, ఆయన వస్తున్నాడు అంటే మాకు ఎప్పుడూ ఫ్రీడమ్ ఉండేది కాదు.
అపార్ట్మెంటులో ఒక రోజు ఒక పెయింటర్ సాయంత్రం వెళుతూ తన సామానంతా సెల్లార్ లో ఒక పార్కింగ్ లో పెట్టి వెళ్ళాడు. అది మేము చూశాము.
'మేము అంటే ఎవరెవరు' ? అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్ కొద్దిగా కరకుగా.
'నేను,సంజీవ్' చూశాము. ముందు ఏదైనా వాల్ కి పెయింట్ వేద్దామనుకున్నాము.
నెక్స్ట్ డే 'సండే' వచ్చింది. నేను సంజీవ్ కలిసి ఆ 'స్ప్రే' పెయింట్ గన్ తీసుకుని ఒక కార్నర్ వాల్ కి వేస్తుంటే అది కొద్దిగా కార్ విండ్ షీల్డ్ మీద పడ్డది. దాంతో తుడవడానికి ప్రయత్నం చేశాము. కానీ గ్లాస్ అంతా నల్లగా పెయింట్ పట్టుకుంది. దాంతో భయపడి పెయింట్ గన్ దాచేశాము. దాంతో సొసైటీ లో ఎవరో 'కార్ గ్లాస్' మీద పెయింట్ వేశారని బాగా గొడవయింది.
'వుయ్ హేడ్ ఫన్'. తరువాత వీలుదోరికినప్పుడెల్లా ఏదో ఒక కార్ విండ్ షీల్డ్ మీద పెయింట్ వేశాము. అలా అయిదు కార్ల గ్లాస్ మీద పెయింట్ వేశాము. సొసైటీ లో బాగా గొడవయ్యేది.
మేము నలుగురం బాగా నవ్వుకునే వాళ్ళం.
'మిగతా ఇద్దరి పేర్లేమిటి' ? ఇన్స్పెక్టర్ గట్టిగా అడిగాడు.
"నేను సంజీవ్ గాక మిగతా ఇద్దరు వికాస్, దుశ్యంత్" అన్నాడు నితిన్.
ఇంతలో ఒక రోజు మా డాడీ 'ఆ పెయింట్ మా పిల్లలే వేస్తున్నారని సొసైటీ మీటింగ్ లో 'అడ్మిట్' చేశారు. ఆయనకు ఎలా తెలిసిందో మాకు తెలీదు'.
అది అడ్మిట్ చేసినందుకు ఆయనకు 'పదివేల రుపాయలు' పెనాల్టీ వేశారు సొసైటి వాళ్ళు. దాంతో మా 'మామ్' 'డాడ్' పనిష్మెంట్ గా మాకు 'పాకెట్ మనీ' ఇవ్వడం మానేశారు.
పెయింట్ మేము వేశామని మా డాడీ కి అంకుల్ 'పితూరీ' చెప్పి ఉంటారని మేము అనుకున్నాము. కానీ ఇప్పుడు తెలిసింది మా బట్టల మీదపెయింట్ చూసి మా'మామ్' డాడీ కి చెప్పిందని...అది అంకుల్ కాదని.
ఆ గొడవ తరువాత మేము ఎక్కడికి వెళ్ళిన కమ్యూనిటిలో అందరు మమ్ముల్ని'క్రిమినల్' లాచూసే వారు.మాతో వేరెవరూ ఆటకు రావడం లేదు. ఫ్లాట్ కూడా వెకేట్ చేయమన్నారు.
మా 'పాకెట్ మనీ' పోవడమే గాక ఇదంతా అంకుల్ వల్లే జరిగిందన్న కోపంతో ఆయనకు వార్నింగ్ ఇద్దామని మాఇంటికి తీసుకెళ్ళాను.
"అంకుల్ అంటే ఎవరు"? రెట్టించి అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్. రాఘవరావు అంకుల్. అంటే ?
నిన్న మేము మాఇంట్లో కట్టేసినతను"... స్పష్టంగా వారు చెప్పిందాకా రెట్టించాడు ఇన్స్పెక్టర్. "తరువాత ఏంజరిగింది" కంటిన్యూ అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్.
"మీరు రాక పోయినా, మీరు డిటెక్ట్ చేయకపోయినా అంకుల్ ని ఉదయమే
వార్నింగ్ ఇచ్చి వదిలేద్దాము అనుకున్నాము. కానీ వదిలేయడానికి వీల్లేకుండా మాఎదురు ఫ్లాట్ లో నిన్న ఉదయం నుంచి ఏదో ఫంక్షన్ అయింది. ఫంక్షన్ కి వచ్చినవారు మా ఫ్లాట్ ఎదురుగా వరుసగా కుర్చీలు వేసుకుని కూర్చున్నారు. వారంతా వెళ్లేసరికి సాయంత్రం అయింది.
అప్పటికే 'అంకుల్' కిడ్నాప్' అయినట్లు కమ్యూనిటీలో అందరికీ తెలిసింది. అంకుల్ ని అడగండి మేమందరం చాలాసార్లు 'సారీ' చెప్పాము. అంకుల్ బయటకు వెళ్లి అందరికి చెబుతారేమోనని భయపడ్డాము.
అదీగాక మా ఫ్లోర్ లో ఫంక్షన్, సెక్యూరిటీ గార్డ్ అక్కడే తిరుగుతూ ఉండడం వల్ల ఆయనను వదలడానికి వీలు కాలేదు. అంతే గాని ఆయన్ని మేము కట్టివేయాలనుకోలేదు.
ఇదంతా ఆక్సిడెంటల్ గా జరిగింది. మేము కావాలని చేసింది కాదు.
ఇదంతా నావల్లే జరిగింది. మా పేరెంట్స్ కి గాని ఎవరికీ తెలీదు.
మిగతా ముగ్గురు నాకు హెల్ప్ చేశారు అంతే. తప్పంతా నాదే. ఇక ఎప్పుడూ ఇలా చేయను. మమ్ముల్నివదిలేయండి 'ప్లీజ్'...అంటూ బావురుమని ఏడుపు మొదలెట్టాడు నితిన్.
'అవునూ... ఆయనను మీ ఫ్లాట్ లోనికి ఎలా తీసుకు వెళ్ళారు' ? అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్ నితిన్ ముఖం లోకి నిశితంగా చూస్థూ.
'అంకుల్ ఉదయాన్నే వాకింగ్ నుంచి తిరిగిరావడం గేట్ దగ్గరే ఉన్న నేను గమనించాను.
ఆయన ఒక్కరే లిఫ్ట్ ఎక్కుతుంటే నేను ఆయనతో లిఫ్ట్ ఎక్కి మాటలు కలిపాను.
ఒక్కసారి ఫ్లాట్ కి వచ్చి మా ఫ్లాట్ లో దేవుడి ఫోటోని ఎక్కడపెట్టాలో మామ్ మిమ్ముల్ని అడగి రమ్మంది,రండి అంకుల్ అని రిక్వెస్ట్ చేసి ఫ్లాట్ లోకి అయనను తీసుకువచ్చాను. రావడంతోనే మా బెడ్ రూమ్ లో దేవుడి ఫోటో ఎక్కడ పెట్టాలి అంకుల్ అని గది లోనికి తీసుకు వెళ్ళగానే అక్కడే బయటనున్న ఉన్న'వికాస్' బయటనుంచి తలుపు వేశాడు.
'అరేయ్ 'పిల్లలూ' తప్పురా.మీ 'ఫ్యూచర్' పాడవుతుందిరా, వద్దురా బాబూ... నన్ను వదిలేయండి.
నేను ఎవ్వరికి చెప్పను' అని అయన బిగ్గరగా అనడంతో భయపడి నేనే బలవంతంగా నోటికి టేప్ వేశాను ఎక్కడ అరుస్తారోనన్న భయంతో.
''మేము కార్' మీద పెయింట్ వేశామని మా డాడీ కెందుకు చెప్పారు? చెప్పండి ?
ఇక ముందు మాజోలికి రామని, మమ్ముల్ని టార్గెట్ చేయనని ప్రామిస్ చేయండి.మిమ్ముల్ని ఇప్పుడే వదిలేస్తాము" అని మేము చెప్పామో లేదో అంకుల్ ని అడిగి క్లారిఫై చేసుకోండి'' అన్నాడు నితిన్ ఏడుస్తూ !
తరువాత మిగతా ముగ్గురు పిల్లలు ఇంచు మించు ఇదే స్టోరీ రిపీట్ చేశారు.
ఇన్స్పెక్టర్, సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ ని పిలిచి పిల్లల ముందే వాళ్ళ తలితండ్రులకు వార్నింగ్ ఇచ్చి మళ్ళీ ఇలా జరగకుండా చూస్తామని తలితండ్రుల దగ్గర, మళ్ళీ ఇలాటి 'క్రైమ్' చేయమని పిల్లల దగ్గర లీగల్ అండర్ టేకింగ్, 'స్టేట్ మెంట్స్' తీసుకొమ్మని చెప్పి' అందరిని తన రూము బయటకు పంపించాడు ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్.
''ఏమ్మా … అంత చూశావుగా'' అదీ యదార్ధంగా జరిగిన సంగతి' అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్.
ఇన్స్పెక్టర్ ని సాలోచనగా చూస్తూ 'నాకు ఇంకొక విషయం ఇంకా అర్ధం కాలేదు ఇన్స్పెక్టర్ గారూ' అంది ప్రభ
''షూట్' నీ డౌట్ ఏమిటో చెప్పు''. అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్.
''ఫ్లాట్ లో పిల్లలే డాడీని కిడ్నాప్ చేశారన్నడౌట్ మీకు ఎలా వచ్చింది ? అంది ప్రభ ఇన్స్పెక్టర్ వంక సూటిగా చూస్తూ. .
'ఈ కేసులో కిడ్నాప్ చేయడానికి మోటివ్ ఏమిటని ఆలోచిస్తే మీదగ్గర ఏవిధమైన క్లూ దొరకలేదు. ఏకేసైనా మోటివ్ తెలిస్తే గాని కేసుని సాల్వ్ చేయలేము. ఈకేసులో ఏవిధమైన నెగటివ్ ఎవిడెన్స్ లేదు. కాబట్టి బయటవాళ్ళెవరూనాన్నగారిని కిడ్నాప్ చేయలేదన్ననిర్ధారణకు వచ్చాము.
ఇక మిగిలింది ఫ్రెండ్స్, బంధువులు, ఇంట్లోవాళ్ళు. మీతో రెండు సార్లు మాట్లాడాక
అదీ రూల్ అవుట్ చేసుకున్నాము.
ఇక మిగిలింది అపార్టుమెంట్ లోవారు. అక్కడ ఎంతమందితో మాట్లాడినా రాఘవరావు గారి గురించి వ్యతిరేకంగా ఒక్కళ్ళు కూడా మాట్లాడలేదు.
'సెక్యురిటి గార్డ్' ఒకడు 'సార్' ఈ కాంప్లెక్ లో నలుగురు అల్లరి పోరలు ఉన్నారు.
వాళ్ళకి రాఘవరావు సార్ అంటే కోపం ఉంది సార్. ఒకణ్ణి ఇయాల పొద్దున్ననేను డ్యూటీ కి రాంగానే గేటుముందు చూసిన సార్. ఆ పిల్లగాడి తండ్రికి ఇక్కడ 'సొసైటీ'వాళ్ళు ఈ పోరల మూలంగానే ఏదో 'పెనాల్టీ' వేసింరు.
'రాఘవరావు సారేమో ఎప్పటికి ఆ పోరల్ని అట్టా చేయద్దు...క్రికేట్ గట్టి బంతితో ఆడొద్దు' అని చెబుతుండే.పోరలకేమో మస్తు కోపం వస్తుండే' అన్నఇన్ఫర్మేషన్ ఇచ్చాడు.
ఆ చిన్నక్లూతో ఆనలుగురు పిల్లల మీద వాచ్ పెట్టించాను.
అదీ సంగతి. రేపు నేనో లేక మా సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ గాని వచ్చి నాన్నగారిని కలుస్తామని చెప్పు.
కొద్ది పని ఉంది అంటూ కధ ముగించాడు పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్.
"డాడీ కంప్లైంట్ వెనక్కి తీసుకొమ్మని చెప్పి పంపారు నన్ను'' అంది అర్పిత.
"రాఘవరావుగారితో మాట్లాడాను. వారి స్టేటుమెంట్ తీసుకోవాలి. మధ్యాన్నం వరకు వస్తానన్నారు. ఆయన కంప్లైంట్ వాపస్ తీసుకుంటామని నాకూ ఫోన్ చేసి చెప్పారు.
ఎఫ్.ఐ.ఆర్ ఫైల్ చేశాము. మీరు ఏంచేయదలుచుకున్నా వ్రాసియివ్వండి. కోర్ట్ వారు నిర్ణయం తీసుకుంటారు"స్పష్టంగా చెప్పాడు ఇన్స్పెక్టర్ సురేందర్.
* * * * * సమాప్తం * * * * *
రచన :
కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య
Mob. No.9849118254
