లేబుళ్లు

30, జనవరి 2020, గురువారం

'నల్ల'తల్లి

ఈ కథ ఆంధ్రజ్యోతి "నవ్య " ది. 29-01-2020  వారపత్రికలో  ప్రచురింపబడినది.
( సంక్రాంతి కధలపోటీలో బహుమతి గెలుచుకున్న కధ )


                                                                  'నల్ల'తల్లి
                                                              --------------------

''ఎవరో ఆడమనిషి.ఆమెతో ఒక చిన్నపిల్ల గుమ్మం దగ్గర ఉన్నారు. ఇంట్లోకి రమ్మనాలా అమ్మా''? అంది పనిమనిషి సుజాత.
''నీకెన్నిసార్లు చెప్పాలి సుజాతా? వచ్చినవారితో మర్యాదగామాట్లాడి పేరు కనుక్కొనిరమ్మని '' పనిమనిషిని మందలిస్తూ అంది రాగిణి తనే లేచి బయటగుమ్మం వైపు నడుస్తూ.
''అయ్యో…పేరు అడగనే లేదమ్మా ! ఇప్పడే అడిగొస్తా '' …
''నువ్వట్లా ఆగు నేను వెళ్తా ''అని రాగిణి అంటున్నావినిపించుకోకుండా పరుగులాటి నడకతో బయటకు వెళ్ళింది సుజాత. 
గుమ్మం దగ్గర నీలవేణిని చూసి సంభ్రమాశ్చర్యాలకి లోనై నోటమాటరాక కొన్నిక్షణాలు అలా చూస్తూనే ఉండిపోయి ''నీలూ... నువ్వా''? ఎన్ని సంవత్సరాలయిందే నిన్నుచూసి అని ఒక్క అంగలో చేరి ఒళ్ళు తెలియని ఆనందంతో నీలవేణిని కౌగలించుకుంది రాగిణి. ఆ ఉద్విగ్నం నుంచి తేరుకుని ''గుర్తుపట్టకుండా తయారయ్యావు. ఏవిటా జుట్టు'' ? చనువుగా అంటూ బ్యాగు, సూట్ కేసు తీసుకురమ్మని సుజాతకు చెప్పి ఒక చేత్తో నీలవేణి చేయి, రెండో చేతితో పాప చేతిని పట్టుకుని లోనికి నడిచింది రాగిణి.
''నువ్వు కాఫీ తాగి స్నానం చేద్దుగాని ముందు పాపకు తినడానికేమైనా పెట్టమంటావా''? అంటూ తన  సమాధానం కోసం ఎదురు చూడకుండానే  'సుజాతా' సూట్ కేస్, బ్యాగు తీసుకుని గెస్ట్ బెడ్ రూములో పెట్టి గీజర్ వేసి అమ్మకు బాత్రూం చూపెట్టి ఇలావచ్చేయ్' అని చెప్పి కిచెన్లోకి నడిచింది రాగిణి. క్షణాల్లో నీలవేణి కి కాఫీ, పాపకు కాచి చల్లార్చిన పాలు,గ్లూకోస్ బిస్కెట్ ప్యాకెట్ ఇచ్చి వంటకు ఉపక్రమించింది రాగిణి.
కాఫీ తాగి స్నానం చేసి వంటింట్లోకి వస్తూ ''ఇప్పుడు వంటేమీ చేయకు నాకు ఆకలిగా లేదు'' అంది నీలవేణి రాగిణిని వారిస్తూ.
''సరే.. నీకు ఆకలి లేదు మరి ఆ చంటి పిల్లకు కూడా ఆకలి లేదా''? అంది రాగిణి వాత్సల్యంతో.
''ఎక్కడ నుంచి వస్తున్నావు? ఒక్కదానివే వచ్చావా ? యశ్వంత్ వాళ్ళు రాలేదా'?
ఆ పిల్లెవరు''? అంది రాగిణి నీలవేణి వంక చూడకుండానే పోపులో బెండకాయ ముక్కలు వేస్తూ ఉత్సుకత ముఖంలో కనబడనీయకుండా.
''యశ్వంత్ వాళ్ళెవరు నాతోలేరు. అన్నవరంలో స్నేహితుడి పెళ్లి చూసుకుని తిరిగివస్తూ ఉదయమే విజయవాడలో నిన్నుకలిసి అమ్మవారి దర్శనం చేసుకుని వెళదామనుకుని వచ్చాను'' అంది నీలవేణి
''అవునూ…నా అడ్రస్ ఎవరిచ్చారు నీకు నేనివ్వలేదే ? నువ్వు మన స్నేహితులతో ఎవరితోనూ టచ్ లో లేవు. ఇల్లెలా దొరికింది''? అంది రాగిణి సాలోచనగా.
''నువ్వు క్రిత సంవత్సరం గృహప్రవేశం చేసుకున్నావు కదా ! ఆ ఆహ్వానపత్రిక  నాతో  తెచ్చుకున్నాను. అది ఆటోవాడికి చూపాను. వాడు సరాసరి తీసుకువచ్చి నీఇంటి ముందు దింపాడు.ఆ పత్రిక నాకు ఎలా దొరికిందనిమాత్రం నన్నుఇప్పుడు అడక్కు.
అది నాకు ఎలా దొరికిందో, ఎక్కడ దొరికిందో తరువాత నీకు తీరిగ్గా చెబుతాను'' అంది నీలవేణి. .
''సరే గాని ఒక్క మాట…చెప్పకుండా అకస్మాత్తుగా వచ్చాను. ఇబ్బందవుతే నేను బయలుదేరుతాను'' తలవంచుకుని మెల్లగా, సందిగ్ధంగా అంది నీలవేణి.
''అబ్బో అంతా ఇంతా కాదు. చాలా ఇబ్బంది. సుజాతా…ఆబ్యాగులు తీసుకుని ఆటోని పిల్చి ఈమెను ఎక్కించేయమ్మా'' అంది రాగిణి నొచ్చుకుంటూ నీలవేణి మాటలకు స్పందించి .
''ఏంటమ్మా…ఏదో అంటున్నారు'' అంటూ అక్కడక్క డే తచ్చాడుతూ మాటలు చాటుగా వింటున్నసుజాత ఒక్క అంగలో వంటగదిలోకి వచ్చింది.
''ఏంలేదులే వెళ్ళు, పనిచూసుకో'' అంటూ సుజాతను కసురుకుంది రాగిణి.
''అదేంటమ్మా...పిలిచినట్లనిపించి వచ్చానమ్మా'' ఏమయిందో అర్ధంగాక  వెనక్కి హాల్లోకి వెళుతూ అంది సుజాత.
అర్ధగంటలో వంటచేసి వారిద్దరూ తినగానే గది లోనికి వెళ్లి బెడ్ మీద కూర్చుంటూ ''ఇక చెప్పవే నీ కధ కమామీషు'' అని కూర్చున్నదల్లా తనకి విశ్రాంతి కావాలేమో అన్నధ్యాస వచ్చి మంచంమీదనుంచి లేస్తూ ''నువ్వు కాసేపు పడుకోవే, లేచాక మాట్లాడుకుందాం'' అంది రాగిణి. తలవూపింది నీలవేణి. తలుపు దగ్గరగా వేసి గదిలోనుంచి మెల్లగా బయటకు నడిచింది రాగిణి.
                                                                   * * * * *
        రాగిణి, నీలవేణి దగ్గరి చుట్టాలనడంకంటే మంచి స్నేహితులనే చెప్పాలి.
నీలవేణి తలిదండ్రులకు ఒక్కతే కూతురు. తనకు రాగిణి సొంత మేనత్త కూతురే.
ఇద్దరిదీ ఒకే ఊరు కావడంతో ఒకే స్కూలు, ఒకే జూనియర్ కాలేజీలో కలిసి చదువుకున్నారు. ఇంటర్ అయినవెంటనే పద్దెనిమిదో ఏటే రాగిణి పెళ్ళి అయింది. స్వతహాగా చదువులో చురుకైన పిల్లకావడంతోనీలవేణి మాత్రం పైచదువులు చదవాలనే పట్టుదలతో ఇంజినీరింగ్ ఎంట్రెన్స్ లో మంచి 'రాంక్' సంపాదించింది. కూతురుతో కలిసి చదువుకుంటున్న చెల్లెలు కూతురు రాగిణికి పెళ్ళికావడంతో కూతురు నీలవేణికి కూడా పెళ్లి చేయాలని తండ్రి రామరాజు ఆరాటపడ్డారు. నీలవేణి బాగా నలుపు. జుట్టు తెల్లగా ఉండేది. అంచేత నచ్చక పోవడంతో ఏ సంబంధము కుదరలేదు.చుట్టాల్లో ఉన్నఒక స్కూల్ టీచరుకి ఇచ్చి చేద్దామనుకున్నారు. 
వారు ఆస్తి ముందే వారిపేరుమీద వ్రాసియివ్వాలని షరతు పెట్టడంతో అదీ కుదరలేదు. 
నీలవేణి కొచ్చిన ర్యాంక్ కి వైజాగ్ ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ కాలేజీలో ఎలక్ట్రానిక్స్ ఇంజనీరింగ్ సీటు వస్తుందని అక్కడే  చేరమని లెక్చరర్లు ప్రోత్సహించడంతో వైజాగ్ లో చదువుతానంటూ తండ్రిని ప్రాధేయపడింది నీలవేణి.
''ఇంటర్ దాకా చదివింది చాలు. నువ్వు ఏ ఇంజనీరో అవుతే అంతకంటే ఎక్కువ చదువుకున్నోడిని ఎక్కడనుంచి తేవాలి నేను'' అన్నాడు తండ్రి రామరాజు.
''నేనెంత చదివినా నువ్వెవరిని చేసుకోమంటే వాడిని చేసుకుంటాను.
మీకా అనుమానం వద్దు. ఒట్టేసి చెబుతున్నాను. నన్నుమాత్రం చదువాపమని అనవద్దు. నాకో ధ్యేయం వుంది'' అంది నీలవేణి తండ్రి రామరాజుని బ్రతిమిలాడుతూ
''ఒక్కగానొక్క పిల్ల అంతలా అడుగుతుంటే ఏందయ్యా నీ మంకుపట్టు. నువ్వెప్పుడు పెళ్ళిచేస్తానంటే అప్పుడొస్తాననిచెబుతోందిగా. చదువుకొనీ దాన్ని'' అంది తల్లి  సీతారత్నం మొగుణ్ణి ఈసడిస్తూ.
దాంతో ఆయన ఒక మెట్టుదిగి విశాఖపట్నంలో కాదు. ఇక్కడే భీమవరంలో చదవమను. కళ్లెదుటే ఉండాలంటూ భీమవరంలో ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలో చేర్పించాడాయన. అలా ఇంజనీరింగ్ లో చేరింది నీలవేణి. రామరాజు కూతురికి సంబంధాలు చూడడం మానలేదు. ఏ సంబంధమూ కుదరనూలేదు. నీలవేణి మాత్రం పట్టు వదలకుండా ఇంజినీరింగ్ తరువాత ఐ.ఐ.టి. ఖర్గపూర్ లో ఎం.టెక్ చేసి వైజాగ్ ఆంధ్రా యూనివర్సిటీలోనే అసిస్టెంట్ ప్రొఫెసర్ గా చేరి ఉద్యోగంచేస్తూ చేస్తూ నాలుగేళ్ల తరువాత పి.హెచ్.డి చేయడానికని ఉద్యోగం వదులుకుని అమెరికా వెళ్ళింది. తండ్రి రామరాజు మాత్రం నీలవేణిని ఉద్యోగం వద్దు సద్యోగం వద్దు మనకేమన్నా డబ్బుకి కొదవలేదు ఇంటి దగ్గరే ఉండమనే పోరాడేవాడు. అయినా నీలవేణి చదువు,ఉద్యోగం అమెరికా ప్రయాణంపూర్తిగా తల్లి సహకారంతో కొనసాగింది.
                                                               * * * * *
నీలవేణి కిప్పుడు నలభై ఏళ్ళు దాటాయి. ఇప్పటికీ పెళ్లి కాలేదు.పెళ్లి వద్దు అన్ననిర్ణయం కూడా తీసుకుంది. తను బాగా నలుపు. జుట్టు చిన్నతనం లోనే నెరిసి తెల్లగా ఉండేది. హైస్కూల్లో చదువుకునే రోజుల్లో ఒకరోజు రాగిణి, నీలవేణి కలిసి వెళుతుంటే వెనకాలనుంచి మొగపిల్లలు 'కన్నయ్యా నల్లని కన్నయ్యా' అని వెక్కిరిస్తూ అదేదో ఎన్టీయార్ సినిమాలో పాట పాడుతూ గేలి చేశారు. రాగిణి ఉడుక్కుని వాళ్ళతో పోట్లాడింది. నీలవేణి మాత్రం ఏమాత్రం ఉలుకు పలుకూ లేకుండా ''పోనీలేవే నేను నల్లగా ఉన్నాననే కదా వాళ్ళు అనేది. నిజమే కదా ! పాడుకోనీ... నాకేంటి నష్టం అనేది'' ఎంతో మౌనం, ఓర్పు ప్రదర్శిస్తూ.
అంతటితో ఆగకుండా రాగిణి హెడ్ మాస్టారికి కంప్లైంట్ చేసింది.
హెడ్మాస్టారు మాతృభాష తమిళం. ఆయనకి తెలుగు కొంత అర్ధమయ్యీ గాక నీలవేణిని పిలిచి ''ఏమమ్మా రాగిణి చెబుతున్నది నిజమేనా'' ? అని నీలవేణిని అడిగాడు.
''ఏం లేదు మాస్టారూ'' అని అక్కడినుంచి రాగిణిని లాక్కువచ్చింది నీలవేణి.
ఆయన నీలవేణిని ఉద్దేశించి చనువుగా నల్ల...తల్లి, బహుమంచికూన అన్నాడు. అది విని హాయిగా నవ్వుకున్నారు వారిద్దరు.
                                                                   * * * * *
ఏది ఏమైనా నీలవేణి అమెరికాలో ఉండడం మూలాన వారిద్దరి మధ్య కలివిడి తగ్గింది. మొదట్లో ఉత్తరాలు వ్రాసుకోవడం, మొబైల్ ఫోన్లు వచ్చాక మాట్లాడుకోవడం బాగానే ఉండేది. క్రమేణా మాట్లాడుకోవడంకూడా తగ్గి ఆపై పూర్తిగా ఆగిపోయింది.
నీలవేణిని అమెరికా వెళ్లేముందు కలిసింది రాగిణి. మళ్ళీ కలవడం ఇప్పుడే. ఇద్దరికీ ఎవరెక్కడున్నారో చూచాయగా మాత్రం తెలుసు.
'తనిప్పుడు ఎందుకు వచ్చింది…  అమెరికా నుంచెప్పుడు వచ్చింది ?
యశ్వంత్ వాళ్ళు దీనితో కలిసి ఉండడం లేదా ? ఈ అమెరికన్ పిల్లెవరు ?
మళ్ళీ అమెరికా వెళ్తోందా లేదా.... '? అన్న ఆలోచనలతో సతమతమవుతూ
'నిద్ర లేచాక అన్నీ తెలుస్తాయి కదా. ఎందుకీ ఆరాటం' అని తనకి తాను సమాధానపడుతూ, నీలవేణికిష్టమని కాసిన్ని ఉల్లిపాయ పకోడీలు వేద్దామని లేచింది రాగిణి.                                                                                                   * * * * *
సరిగ్గా గంట తరువాత నీలవేణి హాల్లోకి రావడం గమనించిన రాగిణి సోఫా మీదనుంచి లేస్తూ ''రావే నిద్రపట్టిందా? ఎ.సి వేయడం మరిచిపోయాను. గదిలోకి వస్తే అలికిడికి లేస్తావేమోనని అటురాలేదు.పాప లేచిందా''? అడిగింది రాగిణి
''అలసి పోయానేమో వెంటనే నిద్రపట్టింది. ఫ్యాన్ వేసే వెళ్లావుగా అయినా అంత వేడిగా ఏమీలేదు'' అంటూ రెండు పెర్ఫ్యూమ్ బాటిల్స్ రాగిణికి ఇచ్చి ''ఒకటి నీకు రెండోది
మీ ఆయనకు''అంది నీలవేణి.
పెర్ఫ్యూమ్ అందుకుంటూ ''చిన్నది ఒక్కతి రూములో ఎందుకు? తీసుకురా దాన్నికూడా''? అంది రాగిణి ఒక పెర్ఫ్యూమ్ ని ఎడమచేతి వెనకాల వేసుకుని వాసనచూస్తూ.
''అది మీ అయనకే...అది మొగవాళ్ళది'' అంది నవ్వుతూ నీలవేణి.
''దీంట్లో కూడా ఆడా మొగా చచ్చాయా ! నాకేం తెలుసు. ఎప్పుడో ఒకసారి బయటకు వెళ్తే వేసుకోవడం అంతే. ఆయనకు ఇవంటే మహాఇష్టం.ఎప్పుడూ కొట్టుకుంటూనే ఉంటారు''అంది రాగిణి సర్ది చెప్పుకుంటూ .
''మరిచేపోయాను ఇందాక అడుగుతూ...ఇంతకూ పాప పేరేంటే'' ?
''పాప పేరు 'ఏవా'. నా కూతురు'' అంది నీలవేణి రాగిణి ముఖంలో హావభావాలకై వెదుకుతూ.
''కూతురా ? నీకు పెళ్లేకాలేదు. మరి…" అంది రాగిణి ఉత్సుకతతో నీలవేణివంక సూటిగా చూస్తూ
''ఏవాని పెంచుకుంటున్నాను. దాని తల్లీ తండ్రీ ఇద్దరూ కారు ప్రమాదంలో చనిపోయారు.
ఆప్రమాదంలో ఇది బతికి బయటపడ్డది. అప్పుడిది సంవత్సరంన్నరపిల్ల
దీని తల్లితండ్రులు అమెరికాలో నా ఇంటిపక్కన ఇంట్లో ఉండేవాళ్ళు.ఇప్పుడు తాత, నానమ్మ ఉన్నారు. తన అమ్ముమ్మ, ఇంకొక తాత, ఇటలీలో ఉంటారు. వారందరి ఇష్టంతోనే
ఇది నాదగ్గర ఉంది. అంటే ఇక్కడి భాషలో చెప్పాలంటే నేను దాన్నిదత్తత తీసుకున్నాను.
నన్ను'మామ్' అనే పిలుస్తుంది. దానికి తెలుగు వచ్చు. మన ఆహారం అంటే దానికి చాల ఇష్టం. పులిహార అంటే మరీను.అదీ పిల్ల సంగతి'' అంటూ ముగించింది నీలవేణి.
''పకోడీల ప్లేట్లు తెచ్చి తింటూ మాట్లాడుకుందాం'' అంటూ తను పకోడీప్లేట్లు తెచ్చి నీలవేణి పక్కనే కూర్చుంటూ ''ఇక చెప్పు ఐదారేళ్ళ సంగతులు అయిదు నిముషాల్లో కుదరదు నాకు వివరంగా చెప్పు'' అంది రాగిణి పక్కనే సర్దుకుని కూర్చుని.
''నేను అమెరికా వెళ్ళాక పి.హెచ్.డి పూర్తి చేయడానికి నాలుగు సంవత్సరాలు పట్టింది.
ఉద్యోగం వెంటనే వచ్చింది. అప్పుడు యశ్వంత్  ఎం.ఎస్ చేయడానికి అమెరికా వచ్చాడు. యశ్వంత్ నాదగ్గరే ఉండి ఎం.ఎస్ చేశాడు అని నీలవేణి చెప్పేలోగానే
''అవును బాబాయి కొడుకైనా వాడి ఫీజులు, చదువు ఖర్చులన్నీ నువ్వే భరించావని వాళ్లే అందరికి చెప్పారు. అది మా అందరికీ తెలుసు'' అంది రాగిణి.
''సంగతులేమిటని నన్నడిగావు. నేను చెప్పేది వింటావా'' అంది నీలవేణి  చెప్పడం మానేసి.
''సరే...ఇక నేను మాట్లాడను చెప్పు'' అని సింబాలిక్ గా నోటికి చేతిని అడ్డుపెట్టుకుంది రాగిణి.
''వీసా సమస్య వల్ల యశ్వంత్ పెళ్ళికి రాలేకపోయాను. ఉద్యోగం వచ్చి వేరే వెళ్ళిన తరువాత  ఏడాది, ఏడాదిన్నర పైగా వాడు నేను కలవలేదు.ఎప్పుడయినా నేను ఫోను చేయడమే కాని వాడి దగ్గరనుంచి ఫోను గాని కబురుగాని లేదు. బాబాయి, పిన్నీ అమెరికా వచ్చినప్పుడు కూడా ఏదో క్లుప్తంగా, ముభావకంగా మాట్లాడారు. వాళ్ళు ఆంటీ ముట్టనట్లు వుంటున్నారు. బాబాయి, పిన్ని,యశ్వంత్ నాతో ఎందుకలా ప్రవర్తిస్తున్నారో ఇప్పటికీ నాకు సరిగ్గా తెలీదు.నీకు తెలుసుకదా…నాకు ఈ గొడవలు అసలు నచ్చవు. ఇక ఆ టాపిక్ వదిలెయ్''
''సాయంత్రం దుర్గ అమ్మవారి దర్శనం చేసుకుని రేపుదయం బయలుదేరి భీమవరం వెళతాను. అన్నట్లు చెప్పడం మరిచాను. నేను ఇండియా వచ్చినట్లు అమ్మవాళ్ల కింకా తెలీదు.వాళ్ళని సర్ప్రైజ్ చేద్దామని '' అంది నీలవేణి.
''దుర్గ అమ్మవారి గుళ్లో ఆయనకు తెలిసిన వాళ్ళెవరో ఉండాలి. ఆయనకు ఫోను చేసి చెబుతాను.దర్శనం త్వరగా అవుతుంది'' అంది రాగిణి.
''అవసరం లేదే.శీఘ్ర దర్శనం టికెట్ తీసుకుని వెళ్దాం. ఎందుకు తనని ఇబ్బంది పెట్టడం'' అంది నీలవేణి కల్పించుకుంటూ.
''దర్శనానికే గదా. మనమేమైనా చీరలు,సారెలు అడుగుతున్నామా''?
''ఫరవాలేదు.ఈ చిన్నసాయం చేస్తే ఆయనేం కరిగిపోడులే ఉండు'' అని తన ధోరణిలో ఫోను చేసి సాయంత్రం ఆరుగంటలకల్లా గుడికి రమ్మని భర్త కు చెప్పి ఫోను పెట్టేసి మనమూ త్వరగా తెమిలి గుడికి బయలుదేరదాం'' అంది రాగిణి లేచి రాత్రికి వంట ప్రయత్నం మొదలెడదామని.
                                                          * * * * *
మరుసటి రోజు ఉదయం పదిగంటలకల్లా టాక్సీలో భీమవరం వచ్చింది నీలమణి.
ఉరుము మెరుపులేని వర్షంలా గుమ్మం ముందు ప్రత్యక్షమైన కూతుర్నితనతో చిన్నపాపని చూసి అవాక్కయ్యారు నీలవేణి తలితండ్రులు.
''ఎప్పుడు బయలు దేరావు? చెప్పాపెట్టకుండా ఏమిటీ రాక'' అంది సీతారత్నం కూతురి చేతిలో సూట్ కేసు అందుకుంటూ, ఆప్యాయంగా మందలిస్తున్నట్లుగా ఇద్దరినీ పరిశీలనగా మార్చి మార్చి చూస్తూ.
''అమ్మా, ఏమిటా ఆ కంగారు ? ఈ పిల్ల ఏవా. తన ఫోటోలు మీకు పంపించానుగా'' అంది నీలవేణి.
''ఏకంగా పిల్లను తీసుకునే తయారయ్యావా ? ఇక వూళ్ళో మా పరువేం కాను''? అన్నాడు రామరాజు కోపంగా చేతిలో కండువాను ఒక్కసారి విదిల్చి అక్కడనుంచి లోనికి వెళుతూ.
''అదేంటమ్మా ? నాన్న అలా అంటున్నారు'' ఒక్కసారిగా హతాశురాలై అంది నీలమణి.  చిన్నబుచ్చుకున్నాతండ్రి మాటలను తేలిగ్గా తీసుకుంది ఆయనన్నమాటల్లో అంతరార్ధం తెలియక. ''అంతేలే అమ్మా ఆయన తీరు. మనకంటే ఊళ్ళోవాళ్ళ చెప్పుడు మాటలే ఆయనకు ముఖ్యం. మనం ఏం చెప్పినా ఆయన తలకెక్కవు. అదే తమ్ముడో, మరదలో చెబుతే అదే
వేద వాక్కు'' అంది సీతారత్నం నొచ్చుకుంటూ.
''సరేలే అమ్మా. నాన్నతో నీకెప్పుడూ ఉన్నదేగా కొత్తేమీ కాదుగా'' అంది లోనికినడుస్తూ నీలవేణి.
''అదేమిటే…ఆయనన్నది నన్నుకాదు. ఆ మాటకి అర్ధం…నీ కర్ధంకానట్లుంది'' అంది సీతారత్నం  నివ్వెరపోతూ నీలవేణితో. అప్పటికే నీలవేణి గది లోనికి వెళ్ళిపోయింది తల్లి మాట వినిపించుకోకుండా.
''భగవంతుడా ఈపిల్ల ఉన్నన్నిరోజులు ఇంట్లో గొడవల్లేకుండా గడిస్తే చాలుతండ్రీ'' అంటూ    మొక్కుకుంది సీతారత్నం ఎదురుగా గోడ మీద వెంకటేశ్వరస్వామి ఫోటోని చూస్తూ.
                                                        * * * * *
మధ్యాహ్నం భోజనం చేసి ఇంటి చావిడిలో మడతమంచం మీద పడుకున్న తండ్రి దగ్గరగా వెళ్లి ప్రక్కనేవున్నబల్ల మీద కూర్చుంటూ ''ఏమిటి నాన్నా ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాత వచ్చాను. మీరేమో మాట మాట్లాడడానికి కూడా ఇష్టపడడంలేదు. అంతలా మిమ్ముల్ని నొప్పించేలా ఏం చేశాను ? పైగా పొద్దున్న రావడంతోనే ఏకంగా పిల్లను తీసుకుని తయారయ్యావా? మా పరువేం గానూ'' అంటూ అసహ్యించుకున్నారు.
''అసలు మీ బాధకి కారణం ఏమిటి ? నేనా ఆ పిల్లా ? ఇంతవరకు నావల్ల మీ ప్రతిష్టకు భంగం ఎప్పుడు వచ్చింది చెప్పండి'' ? చనువుగా అంది నీలవేణి తండ్రిని ఖచ్చితంగా ప్రశ్నిస్తూ.
మాట్లాడడానికి ఇష్టపడనట్లు పక్కకి తిరిగి పడుకున్నాడు రామరాజు.
ఒక్కసారిగా తండ్రి భుజాన్ని పట్టుకుని తనవైపు లాగింది నీలవేణి అసహనంగా.
లేచి కూర్చుంటూ '' ఏం మాట్లాడమంటావు ? నువ్వు ఏనాడు నామాట విన్నావు గనుక.
పై చదువులు వద్దంటే వినలేదు.పెళ్లి చేసుకోమంటే చేసుకోలేదు. ఉద్యోగం వద్దంటే వినలేదు. పరాయి దేశం వెళ్లావు. ఇప్పుడు ఊళ్ళో తలెత్తుకోకుండా చేశావు'' అన్నాడాయన తన బాధ ఒక్కసారిగా ఉక్రోషం వెళ్ళగ్రక్కుతూ.
''నాన్నా...చిన్నప్పుడు బడిలో శర్మమేష్టారు చెప్పిన 'విద్యలేనివాడు వింత పశువు' అన్నమాటే
నా మనస్సులో బలంగా నాటుకుపోయింది. చిన్నప్పటి నుంచి నాకో ధ్యేయముంది. ఎప్పటికయినా నేను పుట్టిన ఈ వూళ్ళో ఒక స్కూలుపెట్టాలి. పేద పిల్లల చదువుచెప్పాలి…దాన్ని సాధించడం కోసమే నేనూహించుకున్న చదువు చదువుకున్నాను. నాధ్యేయం నెరవేర్చుకోవడం కోసం ఉద్యోగంచేస్తున్నాను. సంపాదిస్తున్నాను. నాకాళ్ళమీద నేను నిలబడ్డాను. దీంట్లో నేను చేసిన తప్పేంటో, నాపట్ల మీకుఎందుకు విముఖత ఏర్పడిందో నాకెప్పుడూ అర్ధంగాదు.పెళ్లి కాకపోవడం మూలాన్నే మిమ్ముల్నడిగే పై చదువులకెళ్ళాను.
అంతేకాని మీ మాటని కాదని నేను ఎప్పుడూ అనలేదు, మిమ్ముల్నివ్యతిరేకించనూ లేదు.
పెళ్లికానంత మాత్రాన నా జీవితానికేమీ తక్కువకాలేదు.చక్కగా వున్నాను. ఇంతకాలానికి మిమ్ముల్నిఅమ్మని చూద్దామని, నేను పెంచుకుంటున్న పిల్లని చూపిద్దామని, కొద్ది రోజులు మీతో సరదాగా గడుపుదామని, మీ ఆశీర్వాదం కోసం పడీ పడీ వస్తే గుమ్మంలో అడుగెట్టగానే నారాక మీకు అంత చేదయిందా ? చెప్పండి నాన్నా నా మీద ఎందుకంత ద్వేషం''? తండ్రిని గట్టిగా నిలదీసి అడిగింది నీలవేణి ఆవేశంగా ఎనలేని బాధతో.
''ఏమన్నావు. పెంచుకుంటున్న పిల్లా ? ఆ పిల్ల నీ కూతురు గాదా ? నువ్వు కన్నబిడ్డ కాదా?
నాకంతా తెలుసు.ఇంకాఎందుకు బొంకుతావు''? అన్నాడు రామరాజు కటువుగా
నీలవేణి వంక చూడకుండా.
తండ్రి మాటలకు క్షణకాలం నిశ్చేష్టురాలై, కాళ్ళకింద భూమి కదిలిపోతున్నట్లుగా, వంట్లో నీరంతా ఆవిరైపోయినట్లుగా నాలుక పిడచగట్టినట్లనిపించింది నీలవేణికి .ఆక్షణంలో.
పుట్టిబుద్ధెరిగిన నాటి నుంచి ఇంతవరకు పల్లెత్తుమాట అనని తండ్రేనా ఆమాటన్నది అర్ధం కాలేదు. నిర్ఘాంతపోయి నోటమాటరాక కొన్నిక్షణాలు చిత్తరువులా నిలబడి ఆవేశంతో పూనకం వచ్చిందానిలా ''నాన్నా'' బిగ్గరగా అరిచింది కూర్చున్నస్టూల్ మీదనుంచి లేచి నిలబడి నిలువెల్లా కోపంతో ఊగిపోతూ  ''ఏంమాట్లాడుతున్నారు మీరు ? ఛీ,ఛీ ...ఈ చెత్త మాటలు అనిపించుకోవడానికా నేను అంత దూరం నుంచి వచ్చింది'' అంది నీలవేణి మాటలకోసం వెదుక్కుంటూ రెండుచేతులతో రెండు కణతలు నొక్కుకుంటూ.
''ఏమయిందే తల్లీ…ఏమిటా కేకలు''అంటూ లోన పడుకున్నతల్లి చావడిలోకి పరుగెత్తుకొచ్చింది.
''అమ్మా... నేను ఈ క్షణం తిరిగి వెళుతున్నాను.నా బొందిలోప్రాణం ఉండగా మళ్ళీ ఈ ఇంటికి తిరిగి రాను.ఈ పిల్ల నా కన్నకూతురట. నేను బొంకుతున్నానట. ఇక నా వల్ల కాదు. నన్నుఇన్ని మాటలన్నది ఎవరో కాదు.స్వయానా నా తండ్రి. నేను పుట్టి బుద్ధెరిగినతరువాత ఇంతలా ఎవరితోనూ మాటబడలేదు.అలాటిది నాతండ్రే నా మీద పిచ్చిప్రేలాపనలు చేస్తూ ఉంటే నేనిక  భరించలేను. ఉండలేను '' అంటూ గదిలోనికి రెండంగలలో వెళ్లి బ్యాగు, సూట్ కేసు విసిరి బయట పడవేసింది.
తల్లి సీతారత్నం బ్యాగ్, సూట్ కేసు తిరిగి గదిలోనపెడుతూ,ఆయన ఏదో అనడం నువ్వు బయలుదేరడం…అంత బాగానే ఉంది'' అంటూ .
'భగవంతుడా…ఉన్నది ఒక్కగానొక్క పిల్ల పెళ్లి కాలేదు. ఒంటరిగా దూరదేశంలో ఉంటుంది.
దిక్కూ మొక్కూ లేదు అన్నబాధ ఒక్కటే మనస్సును తొలిచేది. ఇప్పుడదిగాక ఇదో గొడవా !
మమ్ముల్ని ఒడ్డున పడెయ్యి తండ్రీ'  అని మనసులో దేవుడికి మొక్కుకుంటూ, ఏదో నిర్ణయానికి వచ్చినట్లుగా కూతురికి నచ్చచెబుతూ .....
''నీలమ్మా, నీ మీద ఓ అపవాదు పడ్డది.అది నిజంకాదని నిగ్గు తేల్చి అన్నవాళ్ళ నోళ్ళు మూయించాలి గాని ఇప్పుడు ఇక్కడ నుంచి అర్ధాంతరంగా వెళ్ళిపోతే ఆ అభాండాన్నినిజం చేసినదానవవుతావు, ఒప్పుకున్నదానివవుతావు.ఆమచ్చ మన జీవితాలకే మరకవుతుంది. మేమింక  ఊళ్ళో తలెత్తుకుని తిరగగలమా ? నిలబడి ఈ పుకారు ఎవరు పుట్టించారో నిగ్గు తేల్చుకో. చదువుకున్నదానివి. నింపాదిగా కూర్చుని ఆలోచించుకో. మీ నాన్నదేముంది? పాతకాలపు మనిషి. అన్నెం పున్నెం తెలీదు. ఎవరు ఏది చెబుతే అది నిజమని నమ్మేయడమే ఆయన నైజం.పై చదువుకని,ఉద్యోగానికి నువ్వీ ఇల్లు వదిలి దాదాపు పదిహేను సంవత్సరాలయింది. నీ చిన్నతనం తప్పితే ఆయనతో నీ బంధం ఈ నింద ముందు పరువుగా బ్రతికే ఆయనకు చాలా చిన్నదయింది. అందుకే ఆయన కూతురని కూడా చూడకుండా అంత మాటనేశారు''.     
''ఈ పిల్ల నీస్వంత కూతురని ఓ కధను అల్లి దాదాపు సంవత్సరం క్రింద దురాలోచనతోఆయన బుర్రలో ఎవరో ఒక మొక్కనాటారు. నాటి నుంచి ఆయన ఇల్లు కదలడమే మానేశారు.
తట్టుకోలేక పోతున్నారు. ఇప్పుడు ఆ మొక్క కాస్తా చెట్టయింది.అది ఓ అబద్ధమని, అపనిందని తేల్చు.చెప్పినవాళ్ళ చెంప చెళ్ళు మనిపించు. ఆయనకు అసలు విషయం అర్ధమయ్యేలా చెయ్యి. నీ మీద ఈ అపవాదు మోపినవాళ్ళు ఏం సాధించాలనుకున్నారు ? ఎందుకీ నాటకానికి తెర తీశారు' అన్నవిషయం దగ్గరనుంచి ఆలోచించు.
నీకన్ని విషయాలు క్షణంలో అవగతమవుతాయి'' అంది సీతారత్నం కూతురి మీద పడ్డ అపవాదు ఎలా తుడిచేయాలానని తల్లి మనసుతో ఆలోచిస్తూ. 
                                                      * * * * *
''నీతో ఈమాట ఎవరు, ఎప్పుడన్నారు''? వివరాలు అడిగింది తల్లిని నీలవేణి.
''దాదాపు సంవత్సరం పైగా ఇంట్లో ప్రతిరోజూ ఇదే గొడవే...ఒకరోజు బయటకెళ్ళి వచ్చిన మనిషి చూశావా నీ కూతురు ఎంతపని చేసిందో...ఆ తెల్లపిల్ల ఎవరో కాదట నీ కూతురి కన్నకూతురట.అందుకే యశ్వంత్ పెళ్ళికి కూడా రాలేదట.ఆరోజుల్లోనే కన్నదట.
ఈ విషయం ఊరంతా కోడై కూస్తోందట.ఇక ఈ వూళ్ళో తలెత్తుకుని తిరగగలమా?
ఇద్దరం వెళ్లి గోదావరిలో దూకి చద్దాం పదా'' అని పెద్ద రాద్ధాతం చేశారు. అప్పటినుంచి బయటకు వెళ్లాలంటే నాకు జంకుగానే ఉంది ఎవరేమడుగుతారోనని. 
''ఎవరన్నారయ్యా అంటే చెప్పడు నాతో ఎవరూ అనలేదు గదయ్యా అంటే ''నువ్వు కూతురిని వెనకేసుకోస్తావని నీకు ఎవరూ చెప్పరు'' అంటాడు బిడియంగా.
''అంటే నీ కూతురుమీద ఎవరో అపవాదు వేస్తే నువ్వు మాత్రం నిమ్మకు నీరెత్తినట్లు గమ్మున
మాటలు విని ఇంటికొచ్చి శివాలెత్తుతావు.అంతే గాని కూతుర్నిమాత్రం వెనకేసుకురావు.
ఏం మనిషివయ్యా నువ్వు…వాటి పిల్లల జోలికేల్తే జంతువులు కూడా తిరగబడతాయి కదయ్యా.
ఆ జంతువులకున్న ఆపాటి ప్రేమ బిడ్డమీద నీకు లేకపోయేనని ఆయన నోరు మూయించాను.
ఆయన అనడమేగాని ఊళ్ళో నాతో ఎవ్వరూ ఇంతవరకూ ఆ మాట అనలేదు.
నేను వినలేదు.ఏది ఏమైనా సరే మీనాన్ననే నిలదీయి.నేను ఎన్నిసార్లడిగినా  చెప్పలేదు.
ఆమాట ఎవరన్నారు తేల్చాల్సిందే'' అని గట్టిగా చెప్పింది కూతురికి సీతారత్నం.
''ఇదివరకు ఒకసారి నేను ఫోన్లో నీతో మాట్లాడుతూ పిన్ని బాబాయి ఎందుకో నాతో సరిగ్గా మాట్లాడ లేదని నేను నీకు చెబుతే నువ్వేమన్నావో గుర్తుందా ? ఏవో ఆస్తి గొడవల్లేవే అన్నావు.
ఏమిటి వాళ్లకు మనకు ఆస్తి గొడవలు. నాకు తెలిసినంత వరకు వాళ్ళకు మనకు పొలాల గొడవలేమీ లేవే ? కొత్తగా ఇప్పుడు కొత్తగా ఏం గొడవలు వచ్చి పడ్డాయి'' ? అంటూ తల్లిని
వివరం అడిగింది నీలవేణి.
''అప్పుడు నువ్వు ఫోనులో ఆడిగితే నీ మనసు బాధ పెట్టడం ఎందుకని ఏదో నోటికొచ్చిన మాట అనేశాను'' అంది సీతారత్నం నిర్వికారంగా.
''మీ నాన్న అనారోగ్యానికి తోడు ఈ మనాది మూలాన రెండేళ్లనుంచి కొబ్బరితోట, అరటితోట అన్నీమీ బాబాయే చూస్తున్నాడు.అప్పటినుంచి ఇంతవరకు డబ్బు ఎంత వచ్చిందో ఎంత జమ చేశాడో లెక్క, పత్రం లేదు. కొంత డబ్బు జమ చేయలేదని మీ నాన్నే అన్నాడు.
నాకు తెలిసి పొలాలు,వ్యవసాయం మొత్తం ఆయన అధీనంలోకి వెళ్ళిపోయాయి. 
వివరాలేమైనా అడుగుతే ఆడదానివి నీకెందుకని నన్ను తీసి పారేస్తాడు మీనాన్న.
''ఆస్తి కోసం నీ మీద ఈ అభాండం వేసి నిన్ను ఇక్కడికి రానీయకుండా చేయడానికి ఇదొక పన్నాగమని, ఏదో గూడుపుఠాని జరుగుతున్నట్లు నాకనుమానం. మీ నాన్న ధోరణి చూస్తే పొలాలు అన్నీ ఇక ఆయనకే కట్టబెట్టేట్టున్నాడు'' అంది సీతారత్నం.
                                                   * * * * *
సాయంత్రం నాలుగు గంటలవుతోంది. నీలవేణి హాల్లో సోఫాలో కూర్చుని టి.వి చూస్తున్న
తండ్రి దగ్గరికి వచ్చి ఎదురుగా సోఫాలో కూర్చుని ''నాన్నా… నీతో కొద్దిగా మాట్లాడాలి.
పొద్దున్ననువ్వన్న మాటలతో నాకు చచ్చిపోవాలన్న బాధ వేసింది అంటూ గాద్గదమైన
గొంతుతో కంట నీరు పెట్టుకుని 'నాన్నా' నువ్వు నన్నన్న మాట ఒట్టి నిందని నిరూపించుకోవలసిన అగత్యం నాకుంది. ఎవరో కావాలని ఏదో కారణంతో నీతో అలా చెప్పారు.
ఈ పిల్లపేరు 'ఏవా' అంటూ జరిగిన సంగతంతా వివరంగా చెప్పి
''ఏవా నా కన్నబిడ్డ అని నీతో ఎవరన్నారో వాళ్ళని ఇక్కడికి రమ్మను లేదా నన్నువాళ్ళదగ్గరికి తీసుకెళ్ళు'' ? అంటూ తండ్రిని గట్టిగా నిలదీసి అడిగింది నీలవేణి.
''ఎవరో అంటే నేనూరుకుంటానా అమ్మా' ? అన్నది ఎవరో కాదు. మీ పిన్నమ్మే స్వయంగా చెప్పింది. అందుకునే నేను నమ్మవలసి వచ్చింది. యశ్వంత్ పెళ్ళికి రాకపోతివి.
మీ బాబాయి, పిన్నమ్మ అమెరికా వచ్చినప్పుడు వాళ్ళని ఇంటికీ పిలవకపోతివి.కలవకపోతివి.
ఈ పిల్ల వల్లనే కదా నువ్వు వాళ్ళని నీ ఇంటికి పిలవలేదు.ఇంతకంటే ఋజువులు ఇంకేమి కావాలి'' ? అన్నాడు తండ్రి నీలవేణికి సమాధానం చెబుతూ.
తండ్రి చెప్పిన బదులు సమాధానానికి నీలవేణి నిర్ఘాంతపోయి, సావధానంగా మాట్లాడుతూ
''సరే నాన్నా పిన్ని చెప్పింది విన్నారు, నమ్మారు. ఇప్పుడు మీ కూతురి మాటకూడా వినండి.
మీరే ఆలోచించి నిజానిజాలు తేల్చండి. పిన్ని బాబాయి అమెరికా వచ్చినప్పుడు వాళ్ళు నాదగ్గరికి వచ్చారు. నా ఇంట్లో ఉన్నారు. వాళ్ళు నన్ను కలవలేదని చెబుతే వాళ్ళు కావాలని దేనికోసమో అబద్ధం చెబుతున్నారు.నేను రుజువులతో మాట్లాడుతున్నాను. బాబాయిని పిన్నిని ఇప్పుడే మీముందే అడుగుతాను పదండి'' అంది నీలవేణి తండ్రిని ఒప్పిస్తూ.
''అమ్మా నువ్వుకూడా బయల్దేరు అని ఏవా కి మంచి డ్రెస్ వేసి ఆ క్షణంలో బయలుదేరింది నీలవేణి తల్లితో సహా. కూతురు చెప్పింది సబబుగానే అనిపించింది ఆయనకు.
వెంటనే ఉత్తరీయాన్ని భుజం మీద వేసుకుని పదమ్మాఅంటూ బయలుదేరాడు తండ్రి.
వీళ్ళు వెళ్లేసరికి ప్రయాణ సన్నాహం లో హడావుడిగా ఉన్నారు వాళ్ళు.
''ఏరా…ఎక్కడికో బయలుదేరుతున్నట్లున్నారు'' ? అని తమ్ముడిని అడిగాడు రామరాజు.
''అవునన్నయ్యా మీమరదలు ఉన్నట్లుండి అన్నవరం,సింహాచలం వెళ్లివద్దామంది.
రేపుదయం సమయముండదని ఇప్పుడే సర్దుకుంటున్నాము'' అంటూనే ''ఎప్పుడువచ్చావు నీలమ్మా ? ఎలావున్నావు? బావున్నావా? యశ్వంత్ పెళ్ళికి రాకపోతి'' నిష్ఠూరంగా అంటూ
ఇద్దరూ పలకరించారు.
''బాగున్నాను బాబాయ్. వీసా ప్రాబ్లంతో యశ్వంత్ పెళ్ళికి రాలేకపోయాను. వాడికా సంగతి తెలుసు. సంగతులన్నీ ఎప్పటికప్పుడు మీకు తెలిసినవేగా. కొత్తవేమున్నాయ్ బాబాయ్.
కొత్త సంగతల్లా ఈ పిల్ల నేను కన్నకూతురని పిన్ని నాన్నతో చెప్పిందట.
మా పరువు ప్రతిష్ట ఏం గావాలి ? ఏకంగా ఆ పిల్లను తీసుకుని తయారయ్యావు.
ఊళ్ళోమేము ఇక తలెత్తుకుని ఎలా తిరగాలి'' అని నేను గుమ్మంలో అడుగు పెడుతూనే
నాన్న శాపనార్ధాలు మొదలెట్టాడు.
''ఇన్నిసంవత్సరాల తరువాత నా ఊరికి వస్తే, నా ఇంటి గుమ్మంలోనే నాకీ విచిత్ర పరిస్థితి''
అంటూ పిన్ని వంక చూసింది నీలవేణి సూటిగా విషయం తేల్చుకోవడానికి.
''అయ్యో,అయ్యో' అదేవిటే…నేను అనడమేమిటి ? ఆ బిడ్డ సంగతి నాకు తెలియదా?
నువ్వా  పిల్లను పెంచుకుంటున్నావని, కన్నబిడ్డ లాగా చూసుకుంటున్నావని యశ్వంత్ నాతో చెప్పాడమ్మా. అదేమాట నేను మీనాన్నతో అదే...కన్నబిడ్డలా చూసుకుంటున్నదని'' అన్నాను.
అంతే. దానికే నిన్ను నేను ఏదో అన్నానని చిలవలు,పలువలు చేయకే తల్లీ'!
ప్రొద్దున లేస్తే మొహాలు చూసుకునే వాళ్ళం. మామధ్య గొడవెట్టకే తల్లీ.ఇవాళ ఉండి రేపెళ్లిపోయేదానివి'' అంటూ కొంగు నోటికడ్డెట్టుకుని ఏడుపులంకించుకుందావిడ.
''ఏవా ఎవరు ఏమిటి  నీకు తెలియాదా? యశ్వంత్ అన్నాడంటా వేమిటి పిన్నీ?
మీరు నాఇంటికి వచ్చినప్పుడు ఏవా మొదటి పుట్టినరోజు ఫంక్షన్ కి మనందరం వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాం కదా…అప్పటి ఫోటో కూడా ఉంది నాదగ్గర అంటూ ఆల్బమ్ లో నుంచి
ఏవా మొదటి పుట్టినరోజు ఫోటోలు ఉన్న ఆల్బమ్ తీసి తండ్రి చేతికిస్తూ ''చూడండి నాన్నాఏవా తల్లితండ్రుల్ని.అప్పుడు ఏడాది పిల్ల ఏవా, పిన్ని,బాబాయి,యశ్వంత్, ఏవా తలితండ్రులు,నేను అందరం కలిసి ఉన్న ఫోటోఇది. బాబాయికి, పిన్నికీ ఈ పిల్ల తల్లితండ్రులు కూడా తెలుసు'' అంటూ ఆవేశంగా 'యశ్వంత్ చెప్పాడు అంటున్నావు'...''ఈ పిల్ల ఎవరో... నేను తనని పెంచుకుంటున్న సంగతి నీకు తెలిసీ ... ఇలాటి వదంతితో నన్నుమానాన్నకు, అమ్మకు దూరంచేసి ఏం సాధిద్దామని ? మా ఆస్థిమీద పెత్తనం చెలాయించడానికో లేక ఆస్తి వాల్చుకుని అనుభవించడానికో మీకు ఇంతకంటే వేరే మార్గం దొరకలేదా? చెప్పు పిన్నీ'' అంది నీలవేణి కోపంతో ఊగిపోతూ!
''అదీ సంగతి నాన్నా, ఇప్పుడేమంటారు'' ? ఊరంతా కోడై కూస్తున్నది.ఇంకేదేదో అన్నారు'' అంది నీలవేణి జరిగిన విషయాన్ని విశదం చేస్తూ. 
మరదలు చెప్పిన సమాధానానికి నిర్ఘాంతపోయి జేబులోంచి కళ్ళజోడు తీసి పెట్టుకుని
చేతిలో ఉన్నఫోటోని పరికిస్తూ ''అర్డమయిందమ్మా. ఘోరమయిన తప్పిదం చేశాను.
కన్నబిడ్డను నమ్మలేదు. తప్పుడు మనుషుల తప్పుడు మాటలు విన్నాను. తప్పు పూర్తిగా నాదే క్షమించు తల్లీ'' అంటూ ఏదో నిర్ణయానికివచ్చినట్లు తమ్ముణ్ణి ఉద్దేసించి ''అరేయ్ రంగడూ తోట లెక్కంతా చూసి రెండురోజుల్లో డబ్బు అంతా జమ చేయి.
నీలమ్మ ఇక్కడ ఆడపిల్లల స్కూలు పెడుతుంది.పేదింటి పిల్లలకు ఉచితంగా చదువు చెబుతుంది. అర్ధం అయిందా…ఇక నువ్వేమీ కష్టపడాల్సిన పనిలేదు. నా పొలాల పనులన్నీ నేనే చూసుకుంటాను. వాటి జోలికింకరాకు'' అన్నాడు రామరాజు.
''పద నీలమ్మా…నెత్తిమీదనుంచి సంవత్సరం నుంచి మోస్తున్న బరువంతా తొలిగి ఒళ్లంతా తేలికగా అయింది. గుడికెళ్ళి ఇంటికెళదాం, పద తల్లీ'' అన్నాడు తండ్రి ఏవాని ఎత్తుకుని, కుడిచేత్తో కూతురి భుజం చుట్టూ చేయివేసి, మరదలినీ, తమ్ముడినీ ఏహ్యంగా చూస్తూ బయటకు హుందాగా నడిచాడు రామరాజు.
''నాన్నా…నేను కూడా ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాను.ఇక నేను వెనక్కి అమెరికా వెళ్ళను.మీతోనే ఉంటాను. ఇక్కడి పేద పిల్లల భవితవ్యానికి బాటలు వేస్తాను'' అంది నీలవేణి తండ్రి, తల్లి చుట్టూ ఆప్యాయంగా చేతులు వేసి బయటకు నడుస్తూ !
''మంచిది నీలమ్మా…అదికదూ ! ఇక్కడ పెద్ద చదువులు చదివినోళ్లంతా దేశం వదిలి పరాయిదేశాలకు వెళితే ఎట్టామరి ? అట్టా కాదుగాని ఒకసారి వెళ్లి పనులన్నీ పూర్తిచేసుకుని ఇదిగో ఈ ఏవమ్మ తాతలకు, నాయనమ్మకు చెప్పి ఈ చిన్నతల్లిని తీసుకుని రావమ్మా…నేను సాకుతాను ఈ బిడ్డని" అన్నాడు రామరాజు గుండెలనిండా సంతోషాన్ని నింపుకుని.
                                                                         
                                                                 * * * * * * * * * *


రచన :
కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య
మొబైల్ నం.9849118254
























  

 


                     

                                                       





-

14, డిసెంబర్ 2019, శనివారం

మేమాశించేది కొద్ధి కరుణ....

                                         
                                             మేమాశించేది కొద్ధి కరుణ... 
                   ( ఈ కధ 18-12-2019  ఆంధ్ర జ్యోతి, నవ్య వీక్లీ  లో ప్రచురింపబడింది ) 


తెల్లవారుఝాము మూడు గంటలవుతోంది. నిద్రమాత్ర వేసుకునిపడుకుందేమో నిద్రగాఢతతో
మెలుకువ రాలేదు సుజాతకి. వాల్యూం తగ్గించి దూరంగా టేబుల్ మీదుంచిన మొబైల్ ఫోను ఎంతసేపునుంచి మోగుతుందో తెలీదు. చీమ చిటుక్కుమంటే లేచే కమలాకర్ లేవలేదు.
'ఈ టైంలో ఫోనుచేసిందెవరబ్బావేళా పాళా లేకుండా' అనుకుంటూ మెల్లగా లేచి  ఫోనందుకుని 'హలో' అంది సుజాత వెనక్కు వచ్చి బెడ్ మీద కూర్చుంటూ.
''త్వరగా తలుపు తీయమ్మా'' అంటూ సుపరిచతమైన గొంతు. సుజాతకి నిద్రమత్తు పూర్తిగా వదల్లేదు. మాట్లాడుతున్నదెవరో అర్ధం గావడంలేదు.
'అరవింద్ గొంతులా ఉంది.వాడీ వేళ ఫోను ఎందుకు చేస్తాడు? అనుకుంటూనే ''అరవింద్…నువ్వేనా ? తలుపుతీయడమేమిటి ? నాతో మాట్లాడుతున్నావా లేక అక్కడ కోడల్నిగాని  తలుపుతీయమంటున్నావా ? నాకేమీ అర్ధం కావడం లేదు'' అంది సుజాత మగతగా.
''అమ్మా నేనే  అరవింద్ నే మాట్లాడుతున్నా.హైదరాబాద్ వచ్చాను. మనింటి గుమ్మం ముందు నుంచుని మాట్లాడుతున్నా. అర్జంటుగా తలుపుతీయకపోతే గుమ్మం ముందే బయట పడకేస్తాను. తరువాత నీఇష్టం'' అన్నాడు అరవింద్ నవ్వుతూ.
'చెప్పాపెట్టకుండా ఏమి సర్పైజ్ లో  ఏమిటో' ? అనుకుంటూ
''ఏవండీ…చిన బాబు వచ్చాడు లేవండి'' అంటూ నిద్రపోతున్న కమలాకర్ ని తట్టి లేపి నాలుగంగల్లో గుమ్మం చేరి ''అరవింద్ నువ్వేనా'' ? అని కన్ఫర్మ్ చేసుకుని తలుపు తీసింది సుజాత. చేతిలో సూట్ కేసు పక్కన పెట్టి బ్యాక్ ప్యాక్ తీయకుండానే తల్లిని రెండుచేతులతో గువ్వలా హత్తుకున్నాడు ఆరడుగుల అరవింద్.                                         
                                                                     * * * * *
          ఆస్ట్రేలియా నుంచి హైదరాబాద్ వచ్చిన క్కగానొక్క కొడుకు అరవింద్ తో మాట్లాడుతూ ''వచ్చి రెండు రోజులయింది. వారం రోజుల్లో మళ్ళీ తిరుగుప్రయాణమంటున్నావు. ఉన్న రెండురోజులయినా ఇంటిపట్టున ఉన్నావా అంటే అదీ లేదు, పొద్దుననంగా వెళ్లిన వాడివి రాత్రికి తిరిగి వచ్చావు. ఇంతవరకు ఇంట్లో భోజనం చేయలేదు" అని అరవింద్ తో  నిష్ఠూరంగా అని "ఇక ఉండే వారంరోజులు ఆఫీస్ పనని బెంగళూరు వెళతానని వాడు బయలుదేరుతుంటే మీరేమీ మాట్లాడారేమండీ'' భర్త కమలాకర్ ముఖంలోకి సూటిగా చూస్తూ బాధగా,అసహనంగా అంటూ భర్త చేతిలో న్యూస్ పేపర్ ని లాగి కింద పడవేసింది సుజాత.
''బాగుంది. ఉరుమురిమి ఎవరిమీదో పడ్డట్లు నా మీద పడతావెందుకు ? వాడు,నువ్వు ఇద్దరు ఏమైనా చిన్నపిల్లలా ? ప్రతి చిన్న విషయానికి చిన్నప్పటి నుంచీ వాడిని వెనుకేసుకు రావడం నీకలవాటు. అందుకే నీతో చెప్పాడా విషయం. నీఇష్టం, వాడిష్టం. మీ ఇద్దరి సంవాదం లోకి  నన్ను లాగొద్దు. అయినా 'వాడేదో ఆఫీస్ పని అంటున్నాడు కదా' ! నసుగుతూ ముక్తాయింపు ఇచ్చి కుండా పడ్డ న్యూస్ పేపర్ ని తీసుకుని దాంట్లో మొహం దాచుకున్నాడు కమలాకర్.
''వాడి విషయంలో నామాటెప్పుడు నెగ్గింది గనక. నా చాదస్తం తప్ప'' గొణుగుతూ అంది సుజాత.
'ఆ...అవునవును…అమ్ములు మాటే వింటాడు వాడు'! అన్నాడు కమలాకర్ ఛలోక్తిగా భార్యవంక  కళ్ళు మిటకరించి ఇమోజి లో బొమ్మలా చూస్తూ. ఉరిమి చూసింది సుజాత భర్తవంక ఇక ఆపుతావా నీ సోది అన్నట్లు.
''నేను వచ్చిందే ఆఫీసు పనిమీద కదమ్మా! ఎందుకు రాద్దాతం... ఏమాత్రం వీలయినా ముందే వచ్చేస్తానమ్మా. బాధపడకు" అని తల్లికి నచ్చచెప్పి బ్యాక్ ప్యాక్ వీపుకు వేసుకుని బయటకు నడిచాడు అరవింద్.                                                                                    
                                                             * * * * *
''మీరేనా పేషెంట్ అటెండెంట్ ? ఆమె పరిస్థితి బాగాలేదు. క్రిటికల్ అనే చెప్పాలి. హాస్పిటల్ లో చేర్పించినప్పటి నుంచి ఆమెకు స్పృహ లేదు. మీకేమవుతుందావిడ ?''అని అడిగాడు అరవింద్ ని, ఐ.సి.యు లో అమ్ముల్ని ట్రీట్ చేస్తున్న డాక్టర్.
''అవును నేనే డాక్టర్. నా పేరు అరవింద్. ఆమె నాకేమీ బంధువు కాదు.అంతకంటే ఎక్కువ.
నా చిన్నప్పటి ఆయా... ఆరోగ్యం బాగాలేదు సిరీయస్ గా ఉందని ఫ్రెండ్ ద్వారా తెలిసి తన్నిచూడడానికి ఆస్ట్రేలియా నుంచి వచ్చాను. వారంలో తిరిగివెళ్ళాలి. తనకంటూ ఎవరూ  లేరు. ఒంటరి. తన ఆరోగ్యం కుదుట పడితే ఏదైనా ఓల్డ్ ఏజ్ హోమ్ చేర్చి వెళతాను. దయచేసి అమ్ములు ఆరోగ్యం ఎలావుందీ నాకు సరిగ్గా చెప్పగలరా డాక్టర్...ప్లీజ్ '' అడిగాడు అరవింద్ వేడుకోలుగా. 
''ఓహ్...ఈజ్ ఇట్ ? ఆస్ట్రేలియా నుంచి ఆయా ని చూడడానికి వచ్చారా... ఇంటరెస్టింగ్ ''? అంటూ ఆశ్చర్యంగా నమ్మశక్యంగానట్లుగా అన్నాడు డాక్టర్. 
''చిన్నతనంలో అమ్ములు నాకు చేసిన సేవల ముందు నా ఈచిన్నిపరామర్శ ఎందుకూ కొరగాదు. ఇట్స్ నథింగ్ డాక్టర్. నేను ఏం చేసినా తన ఋణం తీర్చుకోలేను '' గాద్గదికంగా అన్నాడు అరవింద్. 
''ఆమెకు ఎక్యూట్ న్యుమోనియా. లంగ్స్ బాగా ఇన్ఫెక్ట్ అయ్యాయి. ఊపిరి తీసుకోవడానికి  ఇబ్బంది పడుతోంది.ఆక్సిజన్ సపోర్ట్ మీద ఉంచాము.స్టేబుల్ గానే ఉంది. ఏంటీ బయోటిక్స్ ఇస్తున్నాము. దేర్ ఈజ్ లిటిల్ ప్రోగ్రెస్. ఇట్ టేక్స్ టైం అండ్ ప్రోలాంగ్డ్ ట్రీట్మెంట్.  రెండురోజులు చూసి స్టేబుల్ గా ఉంటే రూముకి షిఫ్ట్ చేస్తాము'' అన్నాడు డాక్టర్. 
''ఆమె కోలుకుని మామూలు మనిషి కావాలి. తనకి మంచి ట్రీట్ మెంట్ చేయిద్దామని వచ్చాను. వేరే ఏదైనా పెద్ద హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళమంటారా ? మీరు మరోలా అనుకోవద్దు. దయచేసి అర్ధం చేసుకోండి...ప్లీజ్. ఖర్చు ఎంతైనా ఫరవాలేదు. నాకు సరైన సమాధానమివ్వండి"? రెండుచేతులు జోడించి వినయంగా అడిగాడు అరవింద్.
"చూడండి...మిస్టర్..."?
''అరవింద్...".
''నేనొక డాక్టర్ని. దేవుణ్ణి కాదు. మా ప్రయత్నం చేస్తాము. ఆపైన దైవేచ్చ...ఆమె మెల్లగా రికవర్ అవుతోంది.ఈ జబ్బే అలాటిది. ఆమె గురించి మీరు పడుతున్నఆవేదన, బాధ నాకు అర్ధమయింది. ఐ విల్ డు మై బెస్ట్. ఆమె తప్పక కోలుకుంటుంది. ఐ ప్రామిస్...షి విల్ బి ఫైన్. ఆపైన వేరే హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్లడం మీఇష్టం"అన్నాడు డాక్టర్. 
హ్యాండ్ షేక్ చేస్తూ "థాంక్ యూ వెరీ మచ్ డాక్. ప్లీజ్ టేక్ కేర్ అఫ్ హర్ '' అన్నాడు అరవింద్ ఆర్ద్రంగా. అరవింద్ పర్సనల్ ఫోన్ నెంబర్ తీసుకుని, 'డోంట్ వర్రీ' అంటూ  అరవింద్ వీపు తట్టి ఐ.సి.యు లోనికి నడిచాడు డాక్టర్. డాక్టర్ హామీతో రిలాక్స్ అయి హాస్పిటల్ లాబీలో చివరన కూర్చుని గోడకానుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు అరవింద్. తన ఆలోచనలు అమ్ములు చుట్టూ పరిభ్రమించాయి.
                                                              * * * * *
ముప్ఫై సంవత్సరాలపైగా తన చిన్ననాటినుంచి ఇంట్లో పనిచేసిన అమ్ములుని ఇలా దిక్కులేకుండా వదిలేయడం కరెక్టేనా? ఏముందా మనిషికి ఆధారం ? ఉన్నఒక్క కొడుకు జబ్బు చేసిపోయాడు. కాలూ చేయి ఆడి ఒంట్లో సత్తువున్నంతకాలం పరాయి వారింటి శుభ్రత, వారిపిల్లల ఆలనేగాని జీవితంలో ఆమెకు ఒక ఆటా పాటా ? తినగా మిగిలింది పెడితే తిని, స్వంత బ్రతుకంటూ లేక శలవులేకుండా జీవితమంతా అలిసిన మనిషికి కనీస కృతజ్ఞతకూడా చూపించలేమా ? వారిలా అనాధల్లా రాలిపోవాలిసిందేనా ? మా కుటుంబం అమ్ములుకి తన వృద్ధాప్యం ఆదుకోవడానికి ఏదో ఒక ఆధారం ఏర్పాటు చేయవలసింది'...అనుకున్నాడు అరవింద్.
                                                              * * * * *
సుజాత గజిటెడ్ ప్రభుత్వ ఉద్యోగి. నీటిపారుదల శాఖలో ఇంజనీర్. తరచూ రోజుల తరబడి క్యాంపులకి వెళ్ళవలసి వచ్చేది. అందుచేతనే ఇంటిపని, దుకాణంనుంచి నుంచి సామానులు తేవడం దగ్గరనుంచి అరవింద్ ని స్కూలుకి తయారుచేయడం, స్నానం చేయించడం, తినిపించడం లాటి పనులన్నీ నమ్మకంగా, నిజాయితీగా పనిజేసే అమ్ములికి అప్పజెప్పి తాను నిరాటంకంగా ఆఫీస్ పనులు చూసుకునేది సుజాత.మొదటినుంచి ముక్కు సూటి మనిషి. ఖచ్చితంగా మాట్లాడడం అలవాటు. దాంతో ఒక్కోసారి ఇంటా,బయటా కూడా ఇబ్బందిపడేది. అయినా సరే అలాగే ఉండేది. ఆమెకు భర్త కమలాకర్ పూర్తి సహకారం  ఉండేది. దాంతో ఆవిడ ఆఫిస్ పనే లోకంగా గడిపేది. కమలాకర్ ఒక ఎంఎన్ సి ఫ్యాక్టరీలో ఇంజనీర్. షిఫ్టులు ఉండేవి. ఉదయాన్నే వెళ్లి ఇంటికి మధ్యాన్నం మూడు గంటలకల్లా వచ్చేవాడు. ఇంటి విషయాల్లో కమలాకర్ జోక్యం ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు.
అరవింద్ ఐ.ఐ.టి ముంబైలో బి.టెక్ లో చేరడానికి వెళ్లేంతవరకు సుజాత అలా ఆఫీసుకి అంకితం కావడంతో అమ్ములు అరవింద్ ని కంటికి రెప్పలా చూసుకొనేది. అరవింద్ కి ఒకసారి అమ్మవారు పోస్తే అమ్ములే రేయింబవళ్ళు బెడ్ పక్కనే ఉండి చేసిన సేవ అరవింద్ కిప్పటికీ బాగా గుర్తు. సుజాత ఒకసారి క్యాంప్ కు వెళ్ళినప్పుడు అమ్ములు కొడుకు సుబ్బుకి బాగా జ్వరమొచ్చింది. డాక్టర్లు టైఫాయిడ్ అన్నారు.
''అమ్ములూ పిల్లాడికి జ్వరం కదా. నువ్వు రెండురోజులు ఇంటిపట్టునే ఉండి వాడిని చూసుకో...నేను బాబుని చూసుకుంటాలే'' అని ప్రైవేట్ హాస్పిటల్ డాక్టర్ తో మాట్లాడి కమలాకర్ దగ్గరుండి వాడిని హాస్పిటల్ చేర్పించి బిల్లు తనే భరించాడు. 'చిన బాబుకి ఇబ్బంది అవుతదయ్యా' అంటూ రెండో రోజే పనికి తిరిగి వచ్చింది అమ్ములు. 
చిన్నతనం కావడంతో అరవింద్ కీ విషయాలు అంతగా అర్ధమయ్యేవి కాదు. 
''నీ కొడుక్కి టైఫాయిడ్ అటకదా. హాస్పిటల్ నుంచి వచ్చాక బట్టలు మార్చుకుంటున్నావా ? చేతులు శుభ్రంగా కడుక్కుంటున్నావా లేదా''? అమ్ముల్ని అడిగింది సుజాత క్యాంప్ నుంచి తిరిగి వచ్చాక. ఎప్పుడూ లేంది కమలాకర్ జోక్యం చేసుకున్నాడు.  
''వాడికెలా ఉందని ఒక్క మాట అడగలేదు. తన బట్టల గురించి, చేతుల శుభ్రత  గురించి మాట్లాడుతున్నావా ? కమాన్ సుజాతా ! బి లిటిల్ కైండ్. తన కొడుక్కి జ్వరం'' అని భార్యని మొదటిసారిగా మందలించాడు కమలాకర్. 
అమ్ములు పరిధి మించి ఎప్పుడూ ఒక్క మాటకూడా మాట్లాడేది కాదు. తను కొద్దిగా ఆలస్యంగా వచ్చినా అరిచేది సుజాత. జీతం కట్ చేస్తాననేది.
''అమ్మ జీతం కట్ చేస్తే నేను దాచుకున్న డబ్బులు నీకిస్తాలే అమ్మూ. అమ్మకు చెపుతానులే నిన్ను అరవొద్దని '' అనేవాడు అరవింద్ అమ్ములతో.
'మా అయ్యే'...అంటూ రెండు చేతుల్తో అరవింద్ చెంపల్ని రాస్తూ తన రెండు కణతల మీద ఫట ఫటా మంటూ మెటికలు విరిచేది  అమ్ములు.
                                                                 * * * * *
స్నేహిహితుడొకతను అరవింద్ కి ఫోన్ చేసి 'అమ్ములు ఆరోగ్యం బాగాలేదు…ఇవాళో రేపో అన్నట్లుగా ఉంది. ఇంటి దగ్గరే పడి ఉందన్నవిషయం అరవింద్ కి తెలియచేస్తే అమ్ములు  కోసం వచ్చాడతను.
అమ్ములు కోసం హైదరాబాద్ వచ్చానంటే తల్లి ఎలా రియాక్ట్ అవుతుందోనని ఆఫీసు పని మీద   బెంగుళూరు వెళుతున్నానని అబద్ధం చెప్పి అమ్ములు దగ్గర హాస్పిటల్లోనే ఉంటున్నాడతను. తండ్రితో కూడా ఈ విషయం ప్రస్తావించలేదు. డాక్టర్ తో మాట్లాడాక అరవింద్ కి  ధైర్యం వచ్చింది. డాక్టర్ ఫోను చేసి అమ్ములు మందులకు రెస్పాండవుతోందని, ఆరోగ్యం కుదుట పడుతోందని త్వరలో రూముకి మారుస్తామని చెప్పాడు.తను తిరిగి ఆస్ట్రేలియా వెళ్ళేలోగా అమ్ములు డిశ్చార్జ్ అవుతే మంచి ఓల్డ్ ఏజ్ హోమ్ లో చేర్చి వెళదామని, అప్పటికి డిశ్చార్జ్ కాకుంటే హోమ్ వారే వచ్చి అమ్ముల్ని డిశ్చార్జ్ అయినవెంటనే వచ్చి హాస్పిటల్ నుంచి తీసుకువెళ్లే ఏర్పాటు చేద్దామని ప్రయత్నం చేస్తున్నాడతను. అమ్ముల్ని అయిదు రోజుల తరువాత రూముకి షిఫ్ట్ చేశారు. అరవింద్ ని చూసి బెడ్ మీద నుంచి లేవడానికి ప్రయత్నం చేస్తూ  గొంతు పెగలక రహస్యం మాట్లాడుతున్నట్లుగా "చినబాబూ... మీరా...ఎప్పుడు...అమ్మగారు..." ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూ నీరసంతో ముక్కులో ఆక్సిజెన్ ట్యూబ్ తో మాట్లాడలేక పోయింది అమ్ములు. రెండుచేతులెత్తి అరవింద్ ని దగ్గరికి రమ్మని సైగ చేస్తుంటే చలించిపోయాడు అరవింద్.రెండురోజులు దగ్గరే ఉండి అమ్ములకి సపర్యలు చేశాడు. ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు అరవింద్.
                                                        * * * * *
"బెంగళూరునుంచేనా రావడం"అప్పుడే వచ్చిన అరవింద్ ని పలుకరించింది సుజాత.
"అవునమ్మా…కొద్ధి కాఫీ ఇస్తావా...తల నొప్పిగా ఉంది" అన్నాడు అరవింద్.   
"అమ్ములు ఎలావుంది"? సూటిగా ప్రశ్నించింది సుజాత.
అరవింద్ కి నెత్తిన పిడుగు పడినట్లనిపించింది. నిలువెల్లా కంపించి పోయాడు. 
ఒళ్ళంతా చెమటతో తడిసిపోయింది. గొంతు తడారిపోయింది. ఏంసమాధానం చెప్పాలో అర్ధంకాలేదు.అటు ఇటు దిక్కులు చూశాడు తండ్రికోసం,ఆయనేమైనా ఈ ఆపదనుంచి గట్టెక్కిస్తాడేమోనని. ఆ ఛాయలలో కనిపించలేదు కమలాకర్.
"నేను కఠినాత్మురాల్ని, మానవత్వం లేని మనిషిని కాదు అరవింద్. క్రమశిక్షణ ఉన్నమనిషిని. ఎవరికీ వారే...మాకు మేమే అనుకుంటూ చిన్న కుటుంబాల్లో బిరిగీసుకుని బ్రతుకుతున్నఈసమాజంలో బ్రతికినన్నాళ్ళు ఇంకొకరిపై ఆధారపడకుండా ఎలాబ్రతకాలో ఖచ్చితమైన అవగాహన ఉన్నదాన్ని. అందుకే జీవితాంతం శ్రమించాను. ఆర్ధికంగా నిలబడ్డాను. అమ్ములుకి 'న్యుమోనియా' వచ్చి సీరియస్ కావడంతో నేనే నీకు నీ స్నేహితునితో ఫోను చేయించాను. నిన్నుబిడ్డలా సాకిన అమ్ముల్నిచూసి వెళతావా లేదా చూద్దామనుకున్నాను. వచ్చావు.సంతోషం...."
"అది కాదమ్మా ... " ఏదో సంజాయిషీ ఇవ్వబోయాడు అరవింద్. గొంతు పెగల్లేదు.
"నేను చెప్పదలుచుకున్నది పూర్తి చేశాక నువ్వుమాట్లాడు చినబాబూ. నేను వింటాను.
అమ్ముల్ని నేను, మీడాడీ హాస్పిటల్ చేర్పించడం ఇది మొదటి సారి కాదు.నువ్వు ఆస్ట్రేలియా వెళ్లి పన్నెండేళ్లయింది. ఈ పన్నెండేళ్లలో నాలుగయిదు సార్లు వచ్చావు. వచ్చిన ప్రతిసారి అమ్ములుకి ఒక చాకొలేట్ పాకెట్, డజను పళ్ళు, ఒక స్వెట్టర్, వెయ్యో రెండువేలో డబ్బిచ్చిఉంటావు. అంతేనా…ఇంకేమైనా చేశావా? లేదు కదా. దాంతోనే దాని జీవితం గడవదన్న సంగతి నీకు తెలుసు కదా" !
"అమ్ములుకి నేనేం చేశానో చెబుతా విను. తను మనింట్లో పనిచేసిన మొదటి నుంచి ఇన్నేళ్లు తనకిచ్చిన జీతంగాక తప్పక నెలకింతని ఆమె పేరుతోనే పి.పి.ఎఫ్ ఖాతాలో వేశాను.
అది పరిణితి చెంది లక్షల్లో ఉంది. నెలనెలా వడ్డీ వస్తుంది.తనకి హెల్త్ కార్డు ఇప్పిస్తున్నాను.
ఇప్పటికి ఇంటికి వచ్చి తింటుంది. తాగుతుంది. నేను బ్యాంకులో వేసి దాచిన డబ్బే దానికి ఆధారం. నేను గొప్పలు చెప్పుకోవడంలేదు. ముందుచూపుతో వ్యవహరించానని చెప్పడం నా ఉద్దేశ్యం. 
ఇక నీసంగతి... అమ్ములు విషయంలో నామీద  నీకు ఏవేవో అపోహలున్నట్లు నీ ప్రవర్తనే చెబుతోంది. అమ్ముల్ని చూడడానికి వచ్చినవాడివి మాదగ్గర ఆవిషయం ఎందుకు దాయవలసి వచ్చిందో నాకు అవగతం కావడంలేదు. నేనావిషయాన్ని జీర్ణించుకోలేక పోతున్నాను. దాన్నినాకు జరిగిన అవమానం గానే భావిస్తాను." అంది ఆవేశంగా సుజాత. 
'అమ్ముల్ని చూడ్డానికి వచ్చానమ్మా' అనివుంటే మేమింకా సంతోషించే వాళ్ళం.రేపు వృద్ధాప్యంలో మమ్ముల్ని కూడా ఆదరిస్తావన్న తృప్తిగా ఉండేది. 
అమ్ములు పట్ల నాకు ద్వేషభావం ఉందని చిన్ననాటి నుంచీ నీమనస్సులో అంతర్లీనంగా గూడు కట్టుకుని ఉందని నాకు తెలుసు. నీభావన నిజం కాదు అరవింద్. కాలం, వయస్సుతో బాటు నీలో ఆ భావన మాయమవుతుందనుకున్నాను. నీలో మార్పు వస్తుందనుకున్నాను. నా అంచనా తప్పయింది.     
నువ్వే కాదు...ఇలాటివి చాలా వింటున్నాము. మీ తరం యువత నుంచి ఇలాటి ప్రవర్తన కాదు మేమాశించేది. కొద్ధి కరుణ...ఆదరణ మాత్రమే" అంది సుజాత దీర్ఘంగా తన అసంతృప్తిని, ఆక్రోశాన్ని వెళ్లగక్కుతూ, కళ్ళలో ఉబుకుతున్న కన్నీళ్లు చీర కొంగుతో తుడుచుకుంది.
'అమ్ముల్ని హాస్పిటల్లో మీరే చేర్పించారని, డబ్బు కట్టారని ఈరోజు ఉదయం హాస్పిటల్లో బిల్లు చెల్లిస్తున్నప్పుడు తెలిసిందమ్మా. నిన్నుఅపార్ధం చేసుకున్నానమ్మా. నీ ఔన్నత్యాన్ని గుర్తించలేక హీనంగా ప్రవర్తించానమ్మా'...మూగగా ఆక్రోశిస్తూ "క్షమించమ్మా తప్పయింది.క్షమించు" అన్నాడు దీనంగా తల్లి పాదాల మీద మోకరిల్లిన అరవింద్.   

                                   * * *                             * * *                              * * *


     

             

   





  

23, సెప్టెంబర్ 2019, సోమవారం

'నాటు'


                                                             'నాటు' 
                                                            =======

''మూడు రోజుల ముసురుతో మాంచి వర్షం పడ్డదిరా. ఈ వారంలో ఎట్లయినా 'నాటు' వెయ్యాలిరా' అన్నాడు''అన్నాడు సర్వేశ్వరరావు కరెంటు పోవడంతో తనింటి పెరట్లో చేద భావినుంచి నీళ్లు తోడుతున్న జీతగాడు సుబ్బయ్యతో.
''ఏందయ్యా ... మీరు... నాటు వేస్తారా''? మళ్ళీ భావిలో 'బకెట్' వేస్తూ అన్నాడు యజమాని సుబ్బయ్యతో.
''అవునురా... నాటు వేద్దామనుకుంటున్నా. ముందు తోటలో వేద్దాం.ఆ పన్లేవో త్వరగాచూడు'' అంటూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళాడు సర్వేశ్వరరావు.'
''వారం దాకా ఎందుకయ్యా...రేపటి కల్లా అంతా రెడీ చెయ్యనూ'' అన్నాడు సుబ్బయ్య హుషారుగా బకెట్ ను బర బరా భావిలోనుంచి లాగుతూ యజమాని ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడన్నధ్యాసతో.
'ఎన్నడూ లేంది అయ్యగారు గారు నాటు వేద్దామంటున్నారు.
అన్నీనాటువే ఏర్పాటు చెయ్యాలి. దీని సిగతరగ ఎన్నాళ్టికొచ్చిందీ అవకాశం.
అయ్యగారి దిమ్మ తిరిగిపోయేలా చేయాలి. 'బాగాచేశావురా సుబ్బిగా' అనిపించుకోవాలి. దాంతో అయ్యగారికి కొద్దిగా అలవాటైతే సొంతఖర్చు కొంత తగ్గించుకోవచ్చు'' అనుకుంటూ కాసేపు ఊహాలోకంలో మునిగి పోయాడు సుబ్బయ్య.
ఒళ్ళు తెలియని సంతోషంలో త్వరత్వరగా ఇంటిపనులు, బయటపనులు అన్నీ పూర్తిచేసుకుని సాయంత్రానికి సుబ్బయ్య మళ్ళీ యజమాని ఇంటికి చేరేసరికి యజమాని సర్వేశ్వరరావు హాళ్ళో అటు ఇటు తిరుగుతూ ఫోనులోమాట్లాడుతున్నాడు.
''రేపటికి అన్నీ ఏర్పాట్లు చేసినానయ్యా'' అన్నాడు సుబ్బయ్య గుసగుసగా, ఫోనులో మాట్లాడుతున్న సర్వేశ్వరరావుతో.
ముఖ్యమైన విషయమేదో ఫోనులోమాట్లాడుతూ సుబ్బయ్య చెప్పింది వినీ వినక తన వెనకాలే  తిరుగుతూ తనవంకే చూస్తున్నసుబ్బయ్యతో ''సరే రా... ఏర్పాట్లు చేశావుగా...డబ్బేమైనా కావాలంటే అమ్మగారి దగ్గరతీసుకెళ్ళు'' అన్నాడు సర్వేశ్వరరావు విసురుగా.
క్షణంలో కావాల్సిన డబ్బు అమ్మగారి దగ్గర తీసుకుని మాయమయ్యాడు' సుబ్బయ్య.
                                                 * * *                 * * *               * * *
మరుసటి రోజు ఉదయాన్నేఏడుగంటలకి ఎప్పటిలా పనికి వచ్చాడు సుబ్బయ్య.
అప్పటికే తయారైవున్నసర్వేశ్వరరావు సుబ్బయ్యను చూస్తూనే ''నువ్వు ఈవేళ ఇక్కడికెందుకు వచ్చావు? తోట దగ్గర పనంతా వదిలేసి. అసలే 'నాటు'...వెళ్ళు. టిఫిన్' చేసి నేనొక గంట గంటన్నర తరువాత వస్తాను. అన్నిఏర్పాట్లు అయ్యాయన్నావుకదా'' ? అన్నాడు సర్వేశ్వరరావు
తెల్లమొహమేసి తల గోక్కుంటూ నిలబడ్డ సుబ్బయ్యవంక చూస్తూ ''ఏవయిందిరా నీకు?
నువెళ్ళు. నేనొస్తున్నానని చెపుతున్నాగా'' అన్నాడు సర్వేశ్వరరావు సుబ్బయ్య వంక విసుగ్గా చూస్తూ.
''ఓర్నాయనో...ఏమైంది ఈయనకు. పొద్దున్నే నాటంటాడు నేనేమో సాయంత్రానికి ఏర్పాట్లన్నీ చేస్తిని. ఇప్పుడేంచేయాల్రా దేవుడా''...అనుకుంటూ భుజంమీద తువ్వాలని సరిచేసుకుంటూ
లగెత్తాడు సుబ్బయ్య తోటకి. మధ్యలో కాకా హోటల్ దగ్గర ఆగి నాటుకి కావలిసిన పదార్ధాలన్నీ తయారు చేయించి తీసుకుని తోటకి చేరాడు సుబ్బయ్య.
                                                   * * *           * * *          * * *
గంట తరువాత తోటకి వచ్చాడు సర్వేశ్వర్రావు.
వస్తూనే తోటలో పాకలోకి వస్తూ ''ఏమయిందిరా సుబ్బడూ ?... 'నాటు'ముఠా
ఇంకా రాలేదా' ? అరకలేవి ? 'గొర్రు' ఎక్కడ ? అన్నాడు సర్వేశ్వర్రావు పాకలో టేబుల్ మీద టేబుల్ క్లాత్, సీసాలు ప్యాకెట్లు, తినుబండారాలు వంక ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ.
ఆయనమాటలు విన్న సుబ్బయ్య చేష్టలుడిగి కదలకుండా నిలబడి చేతులుకట్టుకుని
''అరకలేంది...కూలీలేందీ'' అని మనసు వేధిస్తున్నాఈయనకి కొత్తగా నాటు ముఠా కూడా ఉందా ? ఎప్పుడు చెప్పనే లేదు…ఓరి బాబోయ్...నెవర్నీ పిలవలేదు.
అంతా ఆగమాగంగా ఉంది'' అనుకున్నాడు సుబ్బయ్యకి తలగోక్కుంటూ ఏం చేయాలో అర్ధంగాక.
                                                * * *          * * *          * * *
రచన
కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య
మొబైల్ : 9849118254










    


16, సెప్టెంబర్ 2019, సోమవారం


కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య
అంశం: యురేనియం త్రవ్వకం పై చిట్టి కవిత
----------------------------------------------------------

నల్ల 'మల్లన్నా'
నీ పాద వన సర్వస్వం
మరో 'మధన' సాగరం !
క్షీర సాగర మధనం కాదది
అమృత 'శోధన' లేదక్కడ !
జీవకోటికి ప్రాణధార నదీమతల్లుల 'పాపిట'ను
చీలుస్తూ, ఛేదిస్తూ 'ఖని' కోసం
'ప్రాపులు' చేస్తున్నవికృత శోధన!
ప్రవచించు 'మల్లన్నా'అది కారాదని...
లేదన్న'లేపాక్షి' తోడు
లేచి రావలసిందే 'గరళకంఠా' నీవు మరొక్కమారు !

రచన :
కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య
మొబైల్ నం: 9849118254




  




వెయిట్ ప్లీజ్ ....... 

ప్రధానమంత్రి విదేశీ పర్యటన పూర్తి అయింది. క్యాబినెట్ మంత్రులు, ఉపమంత్రులు  విదేశీశాఖ కు చెందిన కార్యదర్శులు, విలేఖరులు, ఇంకా మందీ, మార్బలం  ఆయనతో వెళ్లిన వారంతా విమానంలో ఉన్నారు.
పదుల సంఖ్యలో వెళ్లిన విలేఖరులలో ఒక సీనియర్ రచయిత గుర్నాధం కూడా ఉన్నారు. ప్రధానమంత్రి  ఆయనను బాగా అభిమానించేవారు. గుర్నాధం మంచి చమత్కారి కూడా. విమానం ల్యాండ్ అయ్యే ముందు ప్రధానమంత్రి గుర్నాధంగారిని పిలిచితన పక్క సీటులో కూర్చోబెట్టుకుని ఏదో మాట్లాడారు. విమానం ల్యాండ్ అవుతోందని ఆయన అక్కడే కూర్చుండి పోయారు.
ఢిల్లీలో విమానం ల్యాండ్ అయింది. పది నిముషాలలో పార్కింగ్  బే లో వచ్చి ఆగింది.  ప్రోటోకాల్ ప్రకారం ప్రధానమంత్రి ముందుగా దిగి వెళ్ళాలి.
తరువాత వరుసగా క్యాబినెట్ మంత్రులు,ఉపమంత్రులు సెక్రటరీలు 'ప్రోటోకాల్' ప్రకారం ఒక్కొకరుగా దిగాలి.
ఫ్లైట్ కెప్టెన్, ఎయిర్ హోస్టెస్' ద్వారం దగ్గర ఉండి వెళ్లేవారికి వీడ్కోలు నమస్కారం చేయడానికి తయారుగా ఉన్నారు. ప్రధానమంత్రి ముందుగా దిగివెళ్ళాలి.
ఎయిర్ హోస్టెస్ డోర్ తెరిచి దిగవొచ్చు అన్న సంకేతం ఇవ్వడమే తరువాయి మన గుర్నాథంగారు ప్రధాన మంత్రితో మాట్లాడుతూ కలిసి 'ద్వారం' దగ్గరికి వచ్చారు ప్రోటోకాల్ పాటించకుండా.
ఇదిగమనించిన ఎయిర్ హోస్టెస్ చేయి అడ్డంగా పెట్టి  గుర్నాధం గారిని  ఆపుతూ 'వెయిట్ ప్లీజ్' అన్నది ఎయిర్ హోస్టెస్.
'సెవెంటీ నైన్'  ప్లీజ్ అంటూ  తాపీగా దిగి వెళ్లారు జర్నలిస్ట్, రచయిత 'గుర్నాధం' గారు 
                                     * * *                     * * *                     * * *
                 

27, డిసెంబర్ 2018, గురువారం

                                                                      శిశిరం
                   
                     ( ఈ కధ  'మే' నెల, 2013 - 'ఆంధ్రభూమి మాస పత్రికలో ముద్రితమైనది )   
       

                   'శిశిర' పక్క మీద  అసహనంగా అటు ఇటు దొర్లుతోంది. ఎంతకూ నిద్ర పట్టడం లేదు.
చాలా అలసటగా వుంది. వారం రోజులనుంచి 'గరాజ్ సేల్' లో పెద్ద వస్తువులన్నీ'సేల్' కి పెట్టి అమ్మేశారు. సాధారణంగా అమెరికాలో ఎవరైనా దూరాలకి వెళ్లవలసివస్తేనో  లేక దేశాన్ని వదిలి వెళుతుంటేనో ఇంట్లో అవసరమైనవి ఉంచి,  అమ్మదలుచుకున్న వస్తువుల్నికారు 'గరాజు' లోనో, ఆరు బయటో పెట్టి అమ్మేస్తుంటారు.
అలాగే  ఇంట్లో కావాల్సినవి ఉంచి మిగతా పెద్ద,చిన్న వస్తువులన్నీ అమ్మేశారు.
ఇల్లు అద్దెకు ఇవ్వడాని ఒక లీజింగ్ కంపెనీకి ఇచ్చేశారు.
ఇంక రెండు రోజులలో హైదరాబాదులో వుంటాము అనుకుంటేనే కడుపులోనుంచి తన్నుకు వస్తోంది వణుకు 'శిశిర'కు.

                                              * * * * *

 'ఎక్కడో ఒకచోట కలవక పోతామా? నేను మొదట వెళ్లి రావడం మంచిదా!ఎలా స్పందిస్తారో!
అసలు నన్ను ఇంట్లోకి రానిస్తారా' ? అన్న ప్రశ్నలు 'శిశిర' మెదడుని తొలిచేస్తున్నాయి.
తిరిగి ఇన్నేళ్ళ తరువాత 'హైదరాబాదు' కి వెళుతున్నామని తెలిసిందగ్గర నుంచి మనసుతో ఇదే తంతు.
తొమ్మిది సంవత్సరాలయింది అమ్మా, నాన్నలని వదిలి అమెరికా వచ్చి.
ఎన్నిసార్లు ప్రయత్నం చేశానో మాట్లాడుదామని ...
దాంతో  ఫోను నంబరు కూడ మార్చుకున్నారు.
నా స్నేహితులన్న వారిని దగ్గరికి రానివ్వలేదు.
అమ్మ నా మాట వస్తేనే మాట మార్చేసేదట.
వాళ్ళ సంగతులు  కొద్దో, గొప్పో మొదట రెండు మూడేళ్ళు తెలిశాయి.
తరువాత మా స్నేహితురాలు చెప్పింది ఇంట్లో లేరని!
'ఇంట్లో లేరంటే ఏమిటే? ఎక్కడికైనా వెళ్ళారా' సరిగ్గా కనుక్కోలేకపోయావా ? ఎక్కడికి వెళ్తారు. ?
వెళ్ళినా ఎన్ని రోజులు ఉంటారు? నువ్వు ఎన్నిసార్లు వెళ్లావు'? అని దాన్నివివరంగా  అడిగితే మారు సమాధానం లేదు.
'అమ్మా, నాన్నకి బాగా తెలిసిన నా 'ఫ్రెండ్స్' ఇద్దరు...'లావణ్య,లత'.
'నన్నుఅడగకే వాళ్ళ సంగతులు. నాకు భయం అక్కడికి వెళ్ళాలంటేనే' అని కరాకండిగా చెప్పింది లావణ్య.
ఇక మిగిలింది 'లత'.
అది కూడా నేను అమెరికా వచ్చిన రెండేళ్ళ తరువాత నాతో పూర్తిగా మాటే మానేసింది.
ఎక్కడుందో తెలీదు. ఏంచేస్తుందో తెలీదు.
ఈ తొమ్మిదేళ్ళు ఎంత నరకం అనుభవించానో నాకు తెలుసు.
అమ్మా, నాన్న, తమ్ముడు గుర్తు వస్తే చాలు ఆరోజంతా మనశ్శాంతి వుండేది కాదు.
నిద్ర పట్టేది కాదు. ఏ పని మీద 'దృష్టి' ఉండేది కాదు.
ఆఫీసులో కూడా చాలాసార్లు మేనేజరు 'మందలించేవాడు' పని మీద దృష్టి ఉంచమని.
నా బాధ, పరిస్థితి చూసి 'శశాంక్' అయితే ఒకసారి  'వర్క్ బ్రేక్' తీసుకో 'శిశిరా' అని సలహా ఇచ్చాడు.
తరువాత వరుసగా బాబు, పాప. నాసంసారం, నాపిల్లలు, నా ఇల్లు ...
'వాళ్ళకేనా, పట్టింపు, నాకు లేదా' అనిపించేది ఒక్కోసారి' ?
మనకోసం, మన జీవనగమనంలో ఒడిదుడుకుల కోసం కాలమేమీ ఆగదుగా!
రోజులు, నెలలు, సంవత్సరాలు గడుస్తున్నాయి.
ఒక్కసారి వెనక్కి చూసుకుంటే కాలచక్రంలో తొమ్మిది సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
                                            * * * * *
ఈ తొమ్మిదేళ్ళలో ఎంత ప్రయత్నం చేసినా వాళ్ళసంగతులేమీ తెలవలేదు.
ఫ్రెండ్స్ కూడా ఎవరూ 'టచ్' లో లేరు.
లెటరు వ్రాసినా సమాధానం లేదు. లెటర్లు అందాయో లేదో కూడా తెలీదు.
ఇక ఇమెయిల్స్ అయితే లెక్కే లేదు.
'తమ్ముడు ఏమి  చేస్తున్నాడో తెలీదు. దాదాపు  ఇరవై రెండేళ్ళువాడికి'
నాతరువాత పన్నెండేళ్ళ తేడాతో పుట్టాడు తమ్ముడు 'రాజేష్'.
'హైదరాబాదు కు వెళ్తున్నాం'  అని  శశాంక్ చెప్పిన దగ్గరనుంచి తలుచుకుంటేనే గుండెల్లో దడ.
ఆలోచన ఏదీ తెగడం లేదు. వాళ్ళని కలవడం తలుచుకుంటేనే  విపరీతంగా భయం,
ఏదో బాధ గుండెల్ని పిండుతోంది. నాకు అమ్మకంటె  నాన్నతో ఎంతో కలివిడి.
ఏనాడు నాన్న గట్టిగా కోప్పడినట్లుగా నాకు గుర్తు లేదు.
నేను చదువులో ఎప్పుడూముందే.  ఇంజినీరింగ్ ఎంట్రెన్సులో ఆరువేలలో 'రేంకు' వచ్చినప్పుడు 'ఏం సరిగ్గా ప్రిపేరు కాలేదా'? T.V చూడ్డం ఎక్కువయిందా, అని మందలించారు అంతే.
అప్పుడు ఇన్ని ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలు ఎక్కడున్నాయి? దాంతో నేను సిటి వదలి ఇంజనీరింగ్ బయట చెయ్యాల్సి వచ్చింది. నాన్ననాకు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాల వరకూ ఒక మంచి స్నేహితుడు లానే వున్నారు.
ఆయన దగ్గర నేను దాచి, ఆయనకు తెలీకుండా చేసిన ఒకే ఒక్క పని ప్రేమ,పెళ్ళీ ! 
పెళ్లి చేసుకుని నేను, శశాంక్ మా ఇంటికెళ్ళి నప్పుడు నాన్న నోటి మాట రాక, నిశ్చేష్టులై, షాకులో కూడ అన్న  ఒక్కటే మాట! ' గాడ్ బ్లెస్ యు బోత్'! అన్నారు వెంటనే  లోపలికెళ్ళివచ్చి ఒక 'కవరు' నా చేతికిచ్చారు.
ఆ 'కవరు' నా దగ్గరే వుందింకా!  ' ఏదైనా పెళ్లి కెళితే నేను ఇలాగే బహుమతి ఇస్తానమ్మా! అలాగే నీకు ఇచ్చాను' అన్నారు కళ్ళజోడు క్రిందగా జారిన  రెండు కన్నీటి ధారలు తుడుచుకుంటూ అన్నారు.
'ఈ అబ్బాయి ఇంట్లోవాళ్లకైనా  ఈ పెళ్లి విషయం తెలుసా' ? అనడిగారు నాన్నగారు.'
నాన్నగారి ముఖంలోకి చూసే ధైర్యం లేక నేను సమాధానం చెప్పలేదు.
'శశాంక్' కల్పించుకుని మావాళ్ళందరికీ తెలుసండీ... 'వాళ్ళే చేశారు పెళ్లి', అన్నాడు .
'అలాగా' అంటూ నా వంక చాలా బాధగా చూశారు నాన్న.
ఆయన ఆ 'చూపు' నా గుండెల్లో బాణంలా గుచ్చుకుంది.
విల విల్లాడుతూ బాధగా తలవంచుకోవడం మినహా నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను.
నాకు ఇప్పటికీ నాన్నగారి 'ఆ చూపు' గుర్తుంది.
ఆ 'చూపు'లోని  భావాలు నన్నునీడలా వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి.
' ఏం తప్పు చేశానని మాకు ఈ శిక్ష వేశావు' అని  ఆయన నన్నుగుచ్చి, గుచ్చి అడిగినట్లుగానే అనిపించింది నాకు.
'చాలా పెద్ద తప్పు చేశాను' అనుకున్నాను చాలాసార్లు.
'దాని నగలు దానికిచ్చేయ్' అంటూఅమ్మతో చెప్పి లోపలి కెళ్ళి నేను వెళ్ళిన దాకా బయటకు రాలేదు.
ఆక్షణంలో నేను నా అప్పటి నిర్ణయంతో ఆ ఇంటికి పరాయిదాన్నయిపోయానని భావించాను. స్వతంత్రించి నాన్నగారితో ఎప్పటిలా మాట్లాడలేదు. అమ్మ అయితే అరుస్తూనే వుంది, తట్ట్టుకోలేక పోయింది.
నా నగలన్నీ నాకిచ్చేసింది అమ్మ.
తొమ్మిది సంవత్సరాల కింద అమెరికా బయలుదేరే ముందు ఫోన్లో నాన్నతో మాట్లాడి నప్పుడు ఒక్కటే అన్నారు.
'నన్ను మోసం చేసిన వాళ్ళతో మాట్లాడడం నాకు ఇష్టం వుండదమ్మా'! ఆ సంగతి నీకు బాగా తెలుసు.
'ఇదే చివరిసారి, ఇక ఎప్పుడూనాతో  మాట్లాడాలని ప్రయత్నించకు. నన్నుబాధ పెట్టకు. నేను తట్టుకోలేను.
'మనింటికి'....అని ఏదో నాతో చెప్పాలనుకొని 'కాదు' మాఇంటికి చాలా మంది వచ్చి వెళుతుంటారు. వాళ్ళ లాగా నిన్నుఆ అతిధి కోవలో చూడలేను.
నిన్ను పరాయిదానిలా చూడడం నావల్ల కాదు'.'ఇంతటితో మమ్ముల్ని వదిలేయ్.
పిల్లా, పాపలతో కల కాలం హాయిగావుండు.
'ఇకఎప్పుడూ నాదగ్గరికి  రావద్దు. రావడానికి ప్రయత్నం  కూడా చేయకు'.
నువ్వు కులాంతర వివాహం చేసుకున్నావని కాదు ఈ ఆంక్షలు.
'నన్ను శత్రువు కన్నాఎక్కువ మోసం చేశావు, అందుకు. నిన్ను క్షమించలేను.
నీకు మేము  లేము అనుకుని నువ్వు నీ స్వంత  నిర్ణయాలు  తీసుకున్నావు. అలాగే స్వతంత్రం గానే వుండు' అని చాలా కరకుగా మాట్లాడారు నాన్నగారు.
తరువాత మరి నాన్నగారితో మాట్లాడ లేదు. నేను చేసిన తప్పు నన్ను కసిగా వెంటాడుతూనే వుంది. కని పెంచిన వారిని, తోబుట్టువును వదిలేసి మూర్ఖంగా నా స్వార్ధం చూసుకున్నాను.
అందుకే జీవితంలో నా వారంటూ లేక ఒంటరి పక్షి నయ్యాను.
చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడని క్షణం లేదు .
ఇప్పడు హైదరాబాద్ వెళ్తున్నాము.
'భగవంతుడా' కరుణించి నాన్నగారి మనసుమారేలా చూడు.నాకు వాళ్ళు కావాలి' దేవుడి ముందు నిలబడి మనస్పూర్తిగా నమస్కరించాను.
                                                   *****

నాన్నగారు వాళ్ళు వుండేది అమీర్ పేట లో.
మేము ఉండబోయేది దగ్గర హైటెక్ సిటీ  'గచ్చిబౌలి'లోనట.
ఇంతలో  చిన్నది నిద్ర లో  లేచి మంచం దిగి 'డాడీ...డాడీ' అంటూ ఆగకుండా వెళుతూనే వుంది.
ఒక్క అంగలో దాన్ని అందుకుని 'క్రిబ్' లో పడుకో బెట్టాను. వెంటనే నిద్రపోయింది.
పెద్దవాడు బాబు. ఆరు సంవత్సరాలు. చిన్నదానికి మూడు సంవత్సరాలు. పెద్దవాడు మంచి నిద్రలో వున్నాడు.
టైము చూశాను. రాత్రి ఒంటి గంట అయింది. 'శశాంక్' ఇంకా పనిచేసు కుంటున్నాడు.
'ఇక లే....పడుకో శశాంక్ , తెల్లారితే ప్రయాణం' అని చెప్పి వచ్చి పడుకున్నాను.
                                                                 *****

'లుఫ్తాన్సా' ఎయిర్ లైన్స్  విమానం శంషాబాద్ ఎయిర్ పోర్ట్ లో  ఆన్ టైం లేండ్ అయింది. ఇమ్మిగ్రేషన్, కస్టమ్స్ తనిఖీలన్నీ ముగించుకుని  సూట్ కేసులన్నీ తీసుకుని బయటకు వచ్చేసరికి దాదాపు రెండయింది.
'శశాంక్' వాళ్ళ తమ్ముడు వచ్చాడు ఎయిర్ పోర్ట్ కి. కంపెనీ  కారు వచ్చింది. లగేజి అంతా సదిరి  డ్రైవర్ బయలుదేరాడు.
శశాంక్ వాళ్ళతమ్ముడు,' సాయి' మరో కారులో మావెనకే వచ్చాడు. కంపెనీ వాళ్ళు మా కోసం  లీజుకు తీసుకున్న ఇంటికే వచ్చాము. నాలుగు బెడ్ రూముల ఫ్లాటు. మూడో అంతస్తు. చాలా బాగా వుంది. బాగా ఖరీదైన ఇంటీరియెర్ ! పక్కనే ఏదో  స్టేడియం !
ఎటు చూసినా మంచి 'వ్యూ' ఉన్న ఫ్లాటు. శశాంక్ వాళ్ళ తమ్ముడిని వుండమన్నాడు.
అతను మళ్ళీ ఉదయం వస్తానని వెళ్ళాడు. అందరం అలసి పోయామేమో వెంటనే నిద్ర పోయాము.
                                                                   * * * * *
'కాలింగ్ బెల్' మోతకు దిగ్గున లేచాను. టైం చూశాను. ఉదయం పది  గంటలు దాటింది . బాబోయ్, ఎంత నిద్ర పోయాము అనుకుంటూ లేచాను. జుట్టు సరిచేసుకుని తలుపు తీశాను.
శశాంక్ వాళ్ళ  తమ్ముడు అతని భార్య అనిత. 'అక్కా 'బెల్, తలుపు చాల సేపునుంచి కొడుతున్నాం. 'సారీ', అక్కా నిద్ర పాడు చేసినట్లున్నాం' అంది లోనికి వస్తూ.
'భలేదానివి'! రండి, పిల్లలు, శశాంక్ సరైన తిండి తిని పాపం రెండు మూడు రోజులైంది.
ముందు వాళ్లకి ఏమైనా తినడానికి చేయాలి' అన్నాను లోనికి నడుస్తూ. 
'శశాంక్' ఆకలికి అసలు ఆగలేడు! ఇప్పుడేమి చెయ్యాలి '? అని ఆలోచిస్తూ  లోపలి కొచ్చాను.
'అక్కా, ఇప్పడు, ఏమి చేయాల్సిన పని లేదు...మేము వస్తూ, టిఫెన్లు హోటల్ నుంచి , భోజనం ఇంటి నుంచి తీసుకుని  వచ్చాము'.
'ఇంకా రెండు మూడు రోజులు నేను భోజనం పంపిస్తాను. నువ్వేమి ఇప్పుడే వంట మొదలెట్టకు.
ముందు 'సెటిల్' కండి కంగారేమీ లేదు.' అంది అనిత.
'లేదు, అనితా, అంత అవసరం లేదు' ఇవాళ ఒక కుర్రాడు వస్తాడు.
'వంటా, ఇల్లు అన్నీ తనే చూస్తాడట. నేను జాబు మానేసాను. పిల్లలతో కుదరడం లేదు.
'అయ్యో', అంత డబ్బు ఎందుకు వదులుకోవడం, ఇక్కడ నాలుగయిదువేలు ఇచ్చామంటే వంట,ఇల్లు శుభ్రంచేయ డానికి మనిషి దొరుకుతుంది. నువ్వు హాయిగా జాబులో చేరవచ్చు, అక్కా' అంది అనిత.
'లేదు, అనితా, పిల్లలు కొద్దిగా పెద్ద అయిందాక నేను మళ్ళీ జాబు చేయవద్దని ఇద్దరం కలిసే నిర్ణయం తీసుకున్నాము'.
శశాంక్ వాళ్ల కంపెనీ  వైస్ ప్రెసిడెంటుగా వచ్చాడు ఇక్కడికి.
నేను కూడా 'జాబు' చేయవలసిన అవసరం  లేదు'
'మీరు  కూర్చోండి' అనివాళ్ళకి  సోఫా చూపించి నేను బెడ్ రూమ్ లోకి వచ్చిశశాంక్ ని, పిల్లల్నిలేపాను.
లేవడమే ఆలస్యం 'మామ్' ఆకలి అని గొడవ మొదలెట్టారు.
పిల్లలు, శశాంక్  బ్రష్ చేసుకుని  టిఫెన్ తినేశారు. శశాంక్ వాళ్ళతో  కాసేపు మాట్లాడి 'లేప్ టాప్'   ముందేసుకుని కూర్చుని, ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు. కొద్ది సేపటికి ఇద్దరు మనుషులు వచ్చారు. ఒకరు కుక్,ఇంకొకరు 'బోయ్' !
'ఏమైనా, పని వుంటే చెప్పండమ్మా' అనడిగారు. కుక్ ఉదయం, సాయంత్రం రెండు పూటలా వస్తాడట.
తెలుగు వాళ్ళే. బానే వుంది అనుకున్నాను.
సాయంత్రానికి కూరలు, సామానులు ఏమి కావాలనో లిస్టు రాసిస్తే, క్రిందనే షాపు ఉందట వారే సామానులన్నీ తెస్తారట.
'కుక్' నే లిస్టు తయారు చేయమన్నాను. అతను 'లిస్టు' తయారు చేసి ఇచ్చాడు.
నేను కొన్నికలిపి 'లిస్టు' షాపు కు పంపించాను.
వెంటనే శశాంక్ కి చెప్పాను. కొంత కేష్ కావాలని. పని కుర్రాడు చెప్పాడు కిందనే ATM వుందని.
అబ్బ హైదరాబాద్ ఎంత మారిపోయింది అనుకున్నాను. 'శశాంక్' క్రిందకు  వెళ్లి కేష్ తెచ్చాడు, వస్తూనే షాప్ లో డబ్బు ఇచ్చి వచ్చాడు.
అనితకు చెప్పాను. ఇక భోజనం పంపించవద్దని.వాళ్ళు సాయంత్రం వరకు వుండి వెళ్లారు.
                                                               *****
అప్పుడే వారం రోజులయింది హైదరాబాద్ వచ్చి. పిల్లలు 'సెటిల్' అయ్యారు.
వాడికి స్నేహితులు బాగానే తయారయ్యారు.
ఇదే కొద్దిగా స్లో. క్రిందనే  సమ్మర్ స్కూల్ కూడ పెట్టారు. ఇద్దరినీ చేర్పించాను. 
'స్విమ్మింగ్ క్లాసెస్' కి కూడ వెళుతున్నారు. క్రిందనే మంచి ఆట స్థలం వుంది.
వీడి ఈడు పిల్లలు చాల మంది వున్నారు.
ఆదివారం !
శశాంక్ టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నాడు. వంటతనితో టిఫెన్, వంట రెండు తయారు చేయిస్తున్నాను. కానీ మనస్సు ఎక్కడోవుంది. వారం రోజులయింది వచ్చి. ఇంతవరకు ఎవరినీ కలవ లేదు.
నేను వస్తున్నట్లు ఎవరితోనూ చెప్పలేదు. అమ్మవాళ్లకి పరిచయమున్నస్నేహితులు ఇంకా ఎవరు హైదరాబాద్ లోఉన్నారా అని అలోచించాను. 'ఊహూ' ఎంత అలోచించినా ఉన్నది ఆ ఇద్దరే.
వాళ్ళ 'పేరెంట్స్' కూడ అమ్మా వాళ్లకి బాగా పరిచయమే. వాళ్ళ ఇళ్ళు తనకి తెలుసు.
ముందు వాళ్ళ పేరెంట్స్ దగ్గరికి వెళ్తే వాళ్ళ అడ్రస్ లు తెలుస్తాయి.
ముందు వాళ్ళని కలవాలి.
ఈ రోజు ఎలాగైనా వెళ్ళాలి అని దృడంగా మనస్సులో అనుకున్నాను.
ఇంతలో శశాంక్ పిలిచాడు.
'మేడం, టిఫెన్ అయిందాఅని'. టిఫెన్ టేబుల్ మీద పెట్టి శశాంక్ తో చెప్పాను.
'ఇదుగో 'శశీ' మాట....ఇవాళ నేను ఇంట్లోనే వుంటాను. పిల్లల్ని చూసుకుంటాను.
ఏదైనా పని వుంటే వెళ్ళు. కారు, డ్రైవరు రెడీ' అన్నాడు శశాంక్.
తను మనస్సులో ఏమి ఉంచుకుని చెప్పాడో అర్ధం అయింది నాకు.
ఒక్కసారిగా దుఃఖం పొంగుకు వచ్చిగదిలోకి వచ్చితలుపు వేసుకున్నాను.
శశాంక్ నా వెంటనే లోనికి వచ్చాడు.
'ఏయ్, 'శశీ'... ఇలా చూడు. నాకు తెలీదా, నీ బాధ' దగ్గరికి తీసుకుని వీపు రాస్తూ అన్నాడు శశాంక్ .
ఒక్కసారిగా బోరు మంది తను!
కంగారు పడి పోయాడు శశాంక్.
కళ్ళు తుడిచి 'వెళ్లి కలిసిరా' 'అల్ ది బెస్ట్' ! తరువాత నేను వస్తాను' అన్నాడు శశాంక్.
వెంటనే నేను కొద్దిగా తిని త్వరగా తెమిలి బయలుదేరాను.
                                                       * * * * *
ముందుగా 'లావణ్య' వాళ్ళ పేరెంట్స్ వాళ్ళింటికి వెళ్లాను, శ్రీనగర్ కాలనీ.
వాళ్ళాయన తలుపు తీసి నేను చెప్పింది విని, 'ఓ మీరా'అని  నన్నుఅదోలా చూస్తూ లావణ్యని పిలిచాడు.
అది నన్నుచూసి బిత్తరపోయి, 'ఏంటే, ఎప్పుడొచ్చావు' ? ఎక్కడ దిగావు? బాగున్నావా?
ఎన్నిరోజులయిందే నిన్ను చూసి! అంది గుక్క తిప్పుకోకుండా మాట్లాడింది.
'నేను వచ్చి వారం రోజులయింది. మా ఆయన కంపెనీ ఇక్కడ ఆఫీసుకు ఇండియన్ ఆపరేషన్స్ కి 'ఇన్ చార్జ్' గా వచ్చారు.
ఇక్కడే 'గచ్చిబౌలి'లో ఇల్లు తీసుకున్నాము.
అది సరే గాని 'మీ అమ్మావాళ్ళేరీ' మీరు ఇక్కడ ఉన్నారేంటి ?  'నాపేరు చెప్పగానే, మీయన అదోలా ముఖం పెట్టాడేంటే ?  'నామీద అంతలా 'మోశావేంటి' ? పాత రోజులు గుర్తుకి తెచ్చుకుంటూ వరుసగా ప్రశ్నమీద ప్రశ్న వేస్తూ అన్నాను.
'ఛీ', అదేంటే అలా అంటావు'? అంటూ
'అమ్మావాళ్ళు అన్నయ్య దగ్గర అమెరికా లోనే ఉన్నారు. వాళ్లకి 'గ్రీన్ కార్డు' వచ్చింది. నువ్వు వెళ్ళిన రెండేళ్లకే వాళ్ళు అమెరికా వెళుతూ మమ్ముల్నిఈ ఇంట్లోకి 'షిఫ్ట్' కమ్మన్నారు అని విశదంగా చెప్పింది లావణ్య .
తను చెప్పేదానికి 'బ్రేక్' వేసి ఆపి సరేనే....మిగతా సంగతులన్నీ తరువాత మాట్లాడుదాం'!
'ముందు మా అమ్మావాళ్ళ సంగతి చెప్పు! నువ్వువాళ్ళని కలిసి ఎంత కాలమైంది' ?
వాళ్ళంతా ఎలా వున్నారు? 'తమ్ముడేమి చేస్తున్నాడు? డాడీ, ఎలావున్నారు'? అంటూ నాన్న వాళ్ళ గురించి ఆరా తీస్తూ అడిగాను లావణ్యను
'ఆగవే, నేను చెప్పేది విను'.....'నేను మీ పెళ్లి అయిన  ఓ సంవత్సరం తరువాత అనుకుంటా నా పెళ్లికి పిలవడానికి వెళ్లాను.
'మీ అమ్మ నా ముఖం వాచేలా చివాట్లు పెట్టింది. నేను పారిపోయి వచ్చేశాను.
వాళ్ళు పెళ్ళికి కూడా రాలేదు. తరువాత మళ్ళీ నేను వారిని కలవ లేదు'.
'లత' కేమైనా తెలుసేమో నాకు తెలీదు.'
'అదిచాలా మారింది. ఇప్పుడది పెద్ద సోషల్ వర్కర్. ఇంట్లో దొరకడం కష్టమే! టూర్లు వెళుతూ వుంటుంది.
'ముందు దానికి ఫోను చేద్దాం. అది వుంటే ఇద్దరం వెళదాం' అంది లావణ్య.
'అయితే దాని ఫోను నంబరు నాకు ఇవ్వు. అని నంబరు తీసుకుని, కొద్దిగా సేపు మాట్లాడి వీలున్నప్పుడు మళ్ళీ కలుస్తాను' అని లేచాను నేను.
'అయ్యో, అదేంటే అప్పుడే వెళతావా'? భోజనం చేసి కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకుందాం' అంది లావణ్య.
'లేదే' ఇప్పుడు నాకు వేరే పనుంది. తరువాత తీరిగ్గా కలుద్దాం. ఇక్కడే వుంటాను కదా ' అని బయలుదేరి కారు దగ్గరకి వచ్చి డ్రైవర్ తో 'బాబూ,అమీర్ పేట వెళ్ళాలి' అన్నాను.
పది నిముషాల్లో 'అమ్మా అమీర్ పేట వచ్చామమ్మా', అన్నాడు డ్రైవర్. బయటకు చూస్తూనే వున్నాను.
మెయిన్ రోడ్డు చాలా మారి పోయింది. ముందుకు వెళ్లి అక్కడ లెఫ్ట్ కి వెళ్ళు' ఇక వంద గజాల్లో మా ఇల్లు.
గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలెట్టింది. వళ్ళంతా చెమటతో తడిసి పోయింది.
'డ్రైవర్' మెల్లగా వెళ్ళు' అన్నాను.
'ఏందమ్మా'?.నా మాట గొంతు దాటి రాలేదని అర్ధమైంది. గొంతు పూర్తిగా గీర పోయింది.
కూడ తీసుకుని 'మెల్లగా వెళ్ళు' అన్నాను.
'సరే అమ్మా', అని బాగా మెల్లగా వెళ్తున్నాడు.
కుడి పక్కన 'గల్లీ' లోకి తిప్పి ప్రక్కన ఆపమన్నాను.ఇల్లు అలాగే ఉంది. బాగా పాత బడింది.
పోషణ లేని మనిషిలా, మోడైన చెట్టులా, జరిగిన విషయాలకి సాక్షిలా అలా నిలబడి ఉంది.
'రంగులు వేసి ఎన్ని సంవత్సరాలయిందో' అనుకున్నాను.
గేటు పక్కనే ఒక వెలిసి పోయిన పాత బోర్డు. "ప్రభుత్వ  బాలల సంరక్షణాలయం" డిపార్ట్ మెంట్  అఫ్ సోషల్ వెల్ ఫేర్, గవర్నమెంటు అఫ్ AP., బోర్డు చదివి కారు దిగి లోనికి వెళ్లాను.
'ఎవరూ కావాలమ్మా' ? అని అడిగాడు నన్ను, వాచ్ మెన్ లా వున్నాడు.
'ఇక్కడ వెంకటరావుగారు వాళ్ళు ఉండాలే' ? వాళ్ళ ఇల్లు కదా ఇది,
'అదేందమ్మా... చానా సంవత్సరాలు అయినాది నేను ఈడ ఉండబట్టి'...ఈడ  దిక్కులేని పిల్లలుంట రమ్మ'.
మళ్ళీ తనే ఆలోచించుకుని ' అయిదారు సంవత్సరాలు అయినట్లున్దమ్మా! అప్పటి నుంచి నేనే ఉన్ననమ్మా'.
'మీరు అడిగేటోళ్ళు ఎవరూఈడ లేరమ్మా' అన్నాడు వాచ్ మెన్.
పక్కన ఇంటి వాళ్ళను కనుక్కుందామంటే అటు,ఇటు రెండు వైపులా అపార్ట్ మెంటులు కట్టేశారు.
అంత అయోమయం. అగమ్యగోచరం. ఏమీ తోచడం లేదు. తల తిరిగి పోతోంది.
'సరేలే బాబూ' అని చెప్పిమళ్ళీ ఇంటి వంక చూసి  కారు ఎక్కిఇంటికి వచ్చాను.
నాకు తెలీకుండానే కళ్ళనుంచి నీరు చిందుతోంది. 'హేంకీ' తో కళ్ళు తుడుచుకున్నాను.
'ఏం దమ్మా' కళ్ళలో దుమ్ము పడిందా'? అనడిగాడు డ్రైవర్.
నేనేమీ సమాధానం చెప్పలేదు.
మనసు, మనసులో లేదు, భారంగా వుంది .
'ఏమయ్యారు...అమ్మా,నాన్నా'? మనసేదో కీడు శంకిస్తోంది.
'లేదు, లేదు, ఎక్కడికైనా 'షిఫ్ట్' అయి వుంటారు' మనసుకు సర్ది చెప్పాను.
అయినా సరే మనసు ఊరుకోవడం లేదు.'షిఫ్ట్' కావడమేమిటి'  సొంత ఇల్లు కదా !అని ప్రశ్నిస్తోంది  నా మనస్సు.
'అవునూ, ఇల్లు వదిలి ఎక్కడి కెళ్ళి నట్లు'? దీనికంతా నేనే కారణమా? మనసు తొలిచేస్తోంది.
తల పగిలిపోయేలావుంది, పిచ్చిఎక్కేలా వుంది. 'అమ్మో, పిల్లలు, శశాంక్' మనసు హెచ్చరించింది. ఇల్లు ఇంటికి చేరడం ఆలస్యం
వెంటనే స్నానం చేసి ఫ్రెష్ అయి వచ్చి దేవుణ్ణి మనస్పూర్తిగా ప్రార్ధించాను.
శశాంక్ పిల్లలిద్దరికి అన్నం తినిపించాడు. ఏమయింది ?అన్నట్లుగా  నావంక ప్రశ్నార్ధకం గా చూసాడు.
నేను మౌనంగానే సమాధానం చెప్పాను ఏమీ కాలేదని!
'ఏమిటి , ఏమయింది, శశీ'? అంటూ దగ్గరి కొచ్చాడు,శశాంక్.
'మా ఇంటిలో ఓ అనాధ శరణాలయం వుంది' అదీ అయిదారు సంవత్సరాల నుంచి అక్కడే ఉందట', అక్కడ వాచ్ మెన్ చెప్పాడు.
'ఆ ఇంటికి అటు,ఇటు కూడ అపార్ట్ మెంటులు కట్టారు. పాత వాళ్ళుఎవరు కనిపించలేదు'.
ఒక ఫ్రెండ్ ని కూడ కలిశాను.తనకి ఏమీ తెలియదంది.ఇంకొక ఫ్రెండ్ ని  కలవాలి''.
'తనకేమైనా తెలుసేమో కనుక్కోవాలి అని వివరాలు చెబుతూ 'సరే గాని,'నువ్వు తినేశావా'? అని శశాంక్ ని అడిగి నేను కాసేపు పడుకుంటానని చెప్పి వచ్చి బెడ్ మీదకు చేరాను.
మళ్ళీ లేచి లావణ్య ఇచ్చిన ఫోను నంబరు తీసి, 'లత'  నంబరు డయలు చేశాను.
'హలో, ఎవరూ'? అవతలి గొంతు గుర్తు పట్టాను.
వేరే పరిస్థితి అయితే కాసేపు ఆట పట్టించే దాన్నే.
'ఏయ్, లతా,ఎలా ఉన్నావే'? అన్నాను నేను ఎవరో చెప్పకుండా.
'ఎవరు, మాట్లాడేది'? అవతల గొంతులో  అసహనం!
నేను, 'శిశిర' ను అన్నాను.
'ఎవరూ'?
'నేనే, లతా 'శిశిర' ను'.
'గాడ్ 'నువ్వా...ఎక్కడనుంచి ?' ఇండియాకి  ఎప్పుడొచ్చావు'? అంది ఉద్వేగంగా 'లత'.
హైదరాబాదు లోనే వున్నాను. లావణ్య దగ్గర నుంచి నీ నంబరు తీసుకున్నాను.
'నువ్వు ఎక్కడున్నావు'? అడిగాను నేను.
నేను ఇప్పుడే ఇంటికి వచ్చాను. జుబిలీ హిల్స్ లో ఇల్లు అడ్రస్ చెప్పింది.
'ఓ', పాత ఇల్లే' అనుకున్నాను.
'నేను గంటలో వస్తానే, ఫరవా లేదా? రావచ్చా'? అన్నాను నేను.
'రా' త్వరగా వచ్చేయ్ ! వెయిట్  చేస్తుంటాను' అంది హుషారుగా లత.
ఒక గంటలో వస్తానని శశాంక్ తో  చెప్పి వెంటనే బయలు దేరాను.
క్రిందకు వచ్చేసరికి డ్రైవర్ లేడు. లంచ్ కి వెళ్లాడేమోనని అక్కడ ఉన్నసెక్యూరిటీ వాళ్ళని అడిగాను.
'ఇక్కడే బయట బడ్డీ కొట్టు దగ్గరుంటాడమ్మా, 'చాయ్ తాగనీకి పొయిండేమో'ఇప్పుడే పిలుస్తా', అని సెక్యూరిటీ గార్డ్  వెళ్లి  అతన్ని పిలుచుకొచ్చాడు.
'అమ్మా, చాయి తాగుదామని ఇప్పుడే ఎల్లినానమ్మా' అన్నాడు డ్రైవర్.
'ఫరవాలేదు... జూబిలీ హిల్స్ వెళ్ళాలి' అని కారెక్కి డోర్ వేశాను.
వెంటనే బయలు దేరాము, అడ్రస్ చెప్పాను డ్రైవర్ కి.
పదిహేను నిముషాల్లోనే,  'వచ్చిన మమ్మా' ఇదే ఇల్లు అన్నాడు డ్రైవర్.
ఇల్లు గుర్తు పట్టాను.
చదువుకునే రోజుల్లో చాలా సార్లు వచ్చాను.
ఇంటికి పెద్ద గేటు. సెక్యూరిటీ అతను అడిగాడు 'మీరు ఎవరమ్మా? ఎవరు కావాలి'? అని.
నాపేరు చెప్పాను. సెల్యూట్ చేసి గేటు తెరిచాడు, కారుని కూడ లోనికి పంపించాడు.
ఇంటి ముందు పెద్ద గార్డెన్. అందంగా వుంది. అంతా  తిరిగి  చూడాలనిపించినా ఇప్పుడు  కాదులే అనుకున్నాను.
కారు దిగి ఇంటి వైపు చక చకా నడిచాను.
లత బయటే వుంది.' ఏయ్,శశీ...ఎలావున్నావే'? ఆత్రంగా పరుగెత్తిట్టుగానే వచ్చిఒక్కసారిగా కౌగలించుకుంది.
ఇద్దరమూ కాసేపు అల్లాగే ఉండి పోయాము.
'పదవే…ఇంట్లోకి వెళ్లి మాట్లాడు కుందాం.'అంది 'లత' నా చేయి పట్టుకుని లోని నడుస్తూ.
'అమ్మా, నాన్నా' వాళ్ళు ఇక్కడే వున్నారా? ఇంటిలోనికి నడుస్తూ  అడిగాను నేను.
'అందరం ఇక్కడే ఉన్నాము. అందరం బాగానే  ఉన్నాము.
నువ్వేంటి పెళ్లి'... నేనింకా అడగదలిచింది పూర్తిగాకుండానే  'నేనింకా పెళ్లి చేసుకోలేదు. చేసుకోను' అంది కచ్చితంగా.
'అన్నయ్య, వదినా, పిల్లలు అందరు ఇక్కడే వున్నారు. చాలా ? ఇవన్ని ఎలాగు అడుగుతావని ముందే చెప్పేశాను'!
'కాఫీ, టీ, కూల్ డ్రింకా ఏం తాగు తావే'? అంది తన గదిలోకి నడుస్తూ.
అదే గది. కాఫీ తాగుదామే అన్నాను నేను.
పై నుంచి రెండు కాఫీ తెమ్మని పురమాయించింది 'ఊ' ఇక చెప్పు అంది నా వంక సాలోచనగాచూస్తూ.
నేనే మొదలెట్టాను. వచ్చివారమయిందని, ఫ్యామిలీ విషయాలు, లావణ్యను కలిసింది అన్నీ క్లుప్తంగా చెప్పాను.
'లత' కూర్చున్నదల్లా లేచి కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లి 'లాన్' లోకి చూస్తూ అంది.
'శశీ' అమ్మను కలిసావా? అని అడిగింది లత.
'లేదు...కలవలేదు ఇంకా! కలుద్దామని ఇంటికి  వెళితే అక్కడ వాళ్ళు లేరు. సరికదా ఆఇంట్లో
శరణాలయం ఉంది.
'అక్కడ ఎవరిని అడిగినా అమ్మా వాళ్ళ సంగతి ఎవరికీ తెలీదన్నారు' నాకు తెలీకుండానే నాగొంతు గద్గద మవుతోంది.
'వాళ్ళ సంగతి కనుక్కుందామనే నీ దగ్గరికొచ్చాను' నాకసలు దిక్కు తోచడం లేదు.
'తొమ్మిది సంవత్సరాలు అయింది'వాళ్ళని కలిసి. 'నా అంత దురదృష్ట వంతులేవరైనా ఉంటారా'?
'ఎంత మంది ఇలాంటి పెళ్ళిళ్ళు చేసుకోవడం లేదు'?  కలిసి పోలేదు ?
'అంతా నా దురదృష్టం' గొంతు పూర్తిగా బొంగురు పోయింది.కళ్ళవెంట నీళ్లు ధారలుగా కురుస్తున్నాయి
'ఆ,ఆ'ఆపు తల్లీ'  అందరి నుదుటా ఒకటే వ్రాయడు, కదా ఆ దేవుడు' అంది లత.
ఇంతలో కాఫీ వచ్చింది ఇద్దరం తాగాము.
'అమ్మ' వృద్ధాశ్రమంలోఉంది. కేశవగిరి దగ్గర !అంది లతా చాలా నిర్మలంగా.
వింటూనే నా కాళ్ళ క్రింద  భూమి జారి పోతున్నట్లు అనిపించింది.
'లత' నన్ను చూడకుండా కిటికి లో నుంచి  బయటకు చూస్తూ  చెపుతోంది ఇంకా.
'మొన్నీమధ్యనే వెళ్ళింది తను అక్కడికి. ఇదివరకు నుంచే ఆ ఆశ్రమంలో 'సేవ' చేస్తు వుండేది'.
'మీ తమ్ముడు రెండు నెలల క్రిందనే అమెరికా వెళ్ళాడు MS చేయడానికి'.
తను అటు వెళ్ళగానే అమ్మ ఆశ్రమానికి మకాం మార్చేసింది. 'తను అక్కడ చాలా పేరున్న వ్యక్తి. 
పేరు అంటే దాదాపు ఆశ్రమం నడపడంలో తనది చాల చురుకైన పాత్ర.
'తను ఒక్క రోజు అక్కడ లేకున్నాఆ వెలితి పూడ్చలేనిది' అంటారు అక్కడి ఆశ్రమ నిర్వాహకులు అందరూ'.
'అంత మంచి పేరు తనకి' అని ముగించింది లత.
నాకళ్ళ వెంట ధారలు కారుతున్నాయి కన్నీరు. తుడుచుకునేందుకు కూడ ప్రయత్నం చేయ లేదు తను.
తేరుకుని, 'సరే నాన్నగారు ఎక్కడ వున్నారు'?' అసలు అమ్మ ఆశ్రమం లో చేరడమేమిటి'?
'శశీ' నాకు నువ్వు చాలా సార్లు ఫోను చేశావు. నాకు తెలుసు. ఇక్కడ సంగతులు నీకు చెప్పినా, నువ్వు బాధ పడడం మినహా చేయ గలిగింది దేమీ లేదు. అందుకే కొన్ని విషయాలు నీ నుంచి దాచాను' అంది లత  తలవంచుకుని 'శిశిర ముఖం వంక చూడకుండా .
'మీ అమ్మా, నాన్నా, నిన్ను పూర్తిగా మరిచి పోయారు'.
నువ్వంటూ ఒక కూతురివి వున్నావని కూడ ఉచ్చరించడానికి కూడా వాళ్ళు ఇష్ట పడలేదు.
నువ్వు వెళ్ళిన తరువాత అమ్మని చాలా సార్లు కలిశాను.
నువ్వు వెళ్ళిన కొద్ది నెలలకే మీ నాన్నగారు వ్యాపారం మానేశారు.
ఇల్లు ప్రభుత్వానికి, ప్రత్యేకంగా, అనాధ పిల్లల సంరక్షణాలయం, పెట్టాలని షరతు పెట్టి 'డొనేట్' చేశారు.
ఉన్న డబ్బంతా తమ్ముడి పేరున, తన చదువుకి కావలసినదంతా బ్యాంకులో వేశారు.
ఇప్పుడు అమ్మ ఉన్న ఆశ్రమానికి కూడ కొన్ని లక్షలిచ్చారు.
అక్కడ వంద మందికి పైగా వృద్ధులు,దిక్కులేని వయసు మళ్ళినవారుంటారు.
అమ్మ చెప్పింది.  నువ్వు వెళ్ళినతరువాత కొన్నినెలలు పాటు మీనాన్నగారు నిద్ర పోలేదట.
ఎప్పుడూ నిన్ను గురించే అలోచించే  వారట.
'నేను దానికి ఏం తక్కువ చేశాను'? ఏనాడు అది అడిగింది కాదనలేదే? ఇలా ఎందుకు చేసింది?
నా పెంపకం లోనే ఏదో పెద్ద తప్పు వుంది. నేనే ఏదో తప్పు చేశాను. లేకుంటే నాకూతురు అలా చేసి వుండేది కాదు, అని కుమిలి, కుమిలి ఏడ్చేవారట. విపరీతంగా బాధ పడేవారట.
ఆరోగ్యం చెడింది. నేను చూశాను. చిక్కి శల్య మయ్యారు. నీకు చెపుదామంటే ఎట్టి పరిస్థితిలోనూ  నీకు ఇక్కడి విషయాలు ఏమీ చెప్ప వద్దని  తన మీదనే  ప్రమాణం చేయించుకున్నారు నాతో. 
తరువాత, నీ వెళ్ళిన సంవత్సరం, కొన్ని నెలల్లోనే ఆయన పోయారు.
తరువాత మీ అమ్మగారు కూడా నీకు ఇక్కడి ఏ విషయం చెప్పవద్దని నాదగ్గరమాట తీసుకున్నారు.
'అలాగయితేనే నన్ను ఇంటికి రమ్మన్నారు'. అప్పుడు నాకనిపించింది.
ఇక్కడి సంగతులు
నీకు చెప్పేదానికన్నాబాధలో ఉన్న'వారికి' దగ్గరగా ఉండడమే మేలనిపించింది.
మా నాన్నగారు కూడా చెప్పారు...వెంకటరావు కూతురుకి చాలా 'అట్టాచ్డ్' కదా 'లతా' అతను ఈ 'షాక్' నుంచి కోలుకున్న దాకా వాళ్ళింటికి వెళ్తూఉండమని ! నేనిలా అంటున్నానని ఏమనుకోవద్దు. నేను జరిగింది జరిగినట్లుగా చెబుతున్నాను.
ఒక విధంగా, నీ పెళ్లి, మీ కుటుంబం, జీవితాలలో అనుకోని మార్పులు తెచ్చింది.
'నా ఈ ప్రస్తుత జీవితానికి కూడా నాంది పలికాయి. అంటే నేనేదో సన్యాసిని అయ్యాను నీవల్ల అనడం లేదు.
నాకిష్టమైన జీవితం గడుపుతున్నాను. నేను నాపట్ల, నాజీవితం పట్ల పూర్తి అవగాహనతో చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను. ఒక విధంగా నీకు నేను కృతజ్ఞతలు చెప్పాలి. ఈ ప్రస్తుత జీవితంతో పది మందికి సాయ పడుతున్నాను.
కొన్ని దారి తప్పిన జీవితాలకు మార్గదర్శకం చేస్తున్నాను. నా జీవితంలో ఒక స్థిర నిర్ణయం తీసుకోవడానికి నీ జీవితం నాకు మార్గదర్శక మైంది. అంటే నిన్నుతప్పుపడుతున్నానుకోవద్దు. నువ్వు అంతగా ప్రేమించిన తండ్రికి చెప్పకుండా పెళ్లి చేసుకోవడం తప్పు.
నువ్వు పెళ్లి చేసుకుని వెళ్ళినంత మాత్రంతో ఏదో  జరిగిపోయింది....మాజీవితం ఇక వ్యర్ధం. అనుకుని చేజేతులా కుటుంబాల్నినిర్లక్ష్యం చేసుకోవడం లాటివి పెద్దవాళ్ళ తప్పు.
'సరే' ఆ విషయం ఇక వదిలేయ్.
అన్నట్లు మరిచి పోయాను.ఇంకో ముఖ్య మైన విషయం.
మీ తమ్ముడు, నువ్వెప్పుడైనా నాకు తారసపడితే ఇవ్వమని ఒక లెటరు ఇచ్చాడు.
వాడు మొన్న అమెరికా వెళ్ళేటప్పుడు ఇచ్చివెళ్ళాడు. వాడు MS చేయడానికి అమెరికా వెళ్ళాడు.
వాడు నన్ను'అక్కా'అని పిలుస్తాడు.నీ పిల్లల్నినిన్ను,శశాంక్ ని,నాదగ్గర ఫోటోలలో చూస్తూనే వున్నాడు.
వాడు నాకూ సొంత తమ్ముడే.వాడి విషయాలు కూడ కొన్నినీకు చెప్పాలి.
కానీ ముందు వాడు నీకు ఇమ్మని ఇచ్చిన  లెటరు ఇస్తాను.
అది చదువు.
ఇంకా వాడి విషయాలు  కావాలని పిస్తే అప్పుడు చెపుతాను అని వెనక్కి తిరిగి 'శిశిర' వంక చూసింది లత.
రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని ఏక ధారగా ఏడుస్తోంది 'శిశిర'.
ఆక్షణంలోతనో దుఃఖ దేవత లా కనిపించింది తను.
'ఏయ్', శశీ… ఏమిటది ? తమాయించుకో'. అయిందేదో అయింది. అంతా విధి వ్రాత.
'లత.... ఏమిటి, వేదాంతం ఏమిటి' ? అనుకుంటున్నావా'? నేను అప్పటి లతను కాను'.
'ముందు ఈ నీళ్లు తాగు, అని గ్లాస్ ఇచ్చింది. పక్కనే కూర్చుని 'శిశిర' భుజాల చుట్టూ చేతులు వేసి వీపు రాస్తూ వుంది. చిన్న పిల్లలా ఒదిగి పోయాను దాని వళ్ళో. పెద్దగా ఏడ్చేశాను.
బాధలో వున్నప్పుడు ఎవరైనా కొద్దిగా సానుభూతి చూపిస్తే, కన్నీళ్లు ఇదిగో మేము వున్నాం, అని వర్షిస్తాయి.
పిచ్చి 'శశీ' ఇదే జీవితం.....అని లేచి  తన బీరువా నుంచి ఒక అంటించి ఉన్న కవరు ఇచ్చింది.
కవరు మీద  ఎర్ర అక్షరాలతో రాసి వుంది." అక్క కాని అక్కకు" క్రింద
"దిక్కులేని తమ్ముడు" అని వ్రాసి వుంది. నా మనసే కాదు. వళ్ళంతా చాలా భారమైంది.
ఆ కవరు అటు, ఇటు  తిప్పి చూస్తున్నాను. దాని తెరిచి చదివే ధైర్యం లేదు.
'శశీ, ఇప్పుడు చదవకు. ఇంటికి వెళ్లి మెల్లగా చదువు'.
ఒక్కటి గుర్తుంచుకో... మంచి స్నేహితురాలిగా ఒక సలహా !
'ఈ విషయాల ప్రభావం నీ కుటుంబం మీద పడకుండా చూసుకో.తప్పులు చేస్తాం.
మనం చేశే తప్పుఇంత పెద్దదా?
ఇన్ని జీవితాలమీద ప్రభావం ఉంటుందా? కొన్ని జీవితాల గమనం మారుస్తుందా? అన్న ఆలోచన ముందే వస్తే మనం తప్పులు చెయ్యం కదా! అందుకే మళ్ళీ మళ్ళీ గట్టిగా చెబుతున్నా'!
ఈ పరిణామాల ప్రభావం నీ కుటుంబం మీద అస్సలు పడ కుండాచూసుకో... నేను చెప్పడమే కాదు! నిన్ను హెచ్చరిస్తున్నాను".
'తమ్ముడి' లెటరు కూడ నువ్వు కొద్దిగా కుదుట పడ్డాక చదువు'.
అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళడానికి ఇవాళ ఇంక కుదరదు. రేపు వెళదాం.
ఉదయం ఎనిమిది గంటలకల్లా నేను నీ దగ్గరికి వస్తాను.
తయారై వుండు' అని నా భుజం తడుతూ అంది లత.
'శశీ, బయలుదేరు. రేపు కలుద్దాం'. నా ముఖం లోకి  సూటిగా చూస్తూ అంది లత.
మంత్ర ముగ్ధలా లేచాను.
ఏమీ మాట్లాడ లేదు.వెళ్లి కారెక్కాను.'ఇంటికి వెళదాం' అన్నాను డ్రైవర్ తో..
అర్ధగంటలో ఇంటికి వచ్చాను. లత చెప్పిన మాటలు చెవిలో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.
లేని హుషారు తెచ్చు కున్నాను. ముఖం మీద ఖేదం కన్పించకుండా జాగ్రత్త పడ్డాను.
బయటి  తలుపులు దగ్గరికి వేసి వున్నాయి. లోపలకి వెళ్ళానో లేదో, పిల్లలు చుట్టేసుకున్నారు.
'ఎక్కడికి వెళ్ళావమ్మా, ఇంత సేపు' మేము నీ కోసం ఎంత వెతికామో తెలుసా'? అన్నాడు బాబు.
శశాంక్  'లేప్ టాప్ ' తో  సహా బయటకు  వచ్చాడు.
''అదేంటి శశాంక్ పిల్లల్ని చూసుకుంటానన్నావు" ఏమిటి వీళ్ళ గోల అన్నాను మామూలుగా
ఏమీ లేదు. ఇప్పడి దాకా నాతోనే ఆడు తున్నారు.
ఈ 'వెధవ' అమ్మ కూచి, వందసార్లు అడిగాడు ఎక్కడికి వెళ్ళావని.
వాడు నేను 'వీ' గేము ఆడాము చాలా సేపు. అది నిద్ర పోయి ఇప్పుడే లేచింది. అంతా మామూలే.
'సరే గాని వెళ్ళిన పని ఏమయింది'? కలిశావా అందరిని ? అని చూపుల తోనే అడిగాడు.
రెండు క్షణాలు ఆలోచించాను,' ఏమి చెప్పాలా'? అని.
నేను మౌనంగానే ఉండడంతో ...
'సరే, మేడం, మీ ఇష్టం వచ్చి నప్పుడు చెప్పండి' అన్నాడు శశాంక్. నా మౌనానికి అర్ధాన్ని వెతుక్కుంటూ.
'అదేం లేదు', శశాంక్. ఇప్పుడు కాదు! రాత్రికి చెపుతాను, అన్నాను లోగొంతుతో.
'ఒక్కటి చెప్పు' అంతా బావున్నారా'?
'లేదు' తరువాత చెపుతానన్నాను కదా'.
వేడిగా కాఫీ తాగి, వెళ్లి తలంటుకుని స్నానం చేసి పిల్లలకి డిన్నర్ పెట్టేసి వచ్చి హాలులో 'శశాంక్' దగ్గర కూర్చున్నాను.
'భోజనం చేయలేదు, ఆకలిగా లేదా'? అన్నాడు శశాంక్.
'ప్చ్....లేదు, శశాంక్. ఆకలి లేదు.మనశ్శాంతి లేదు' కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతూంటే తుడుచుకుంటూ, అన్నాను.
ఊహించని  పరిణామాలతో ఉక్కిరి, బిక్కిరి అవుతున్నాను 'శశాంక్'.
'నాన్నగారు పోయారు'... వ్హాట్? తను దిగ్గున లేచాడు. ఒళ్లోని 'లేప్ టాప్'  క్రిందకు జారింది.
దాన్నిక్రింద పడకుండా పట్టుకుని సోఫాలో పెట్టి, 'ఏమైంది...ఎప్పుడు'? ఎలా? అని ఆరాతీశాడు చాల బాధతో ఆత్రుతగా .
''అమ్మవృద్ధాశ్రమంలో చేరింది.తమ్ముడు అమెరికా వెళ్ళాడు"అంది 'శిశిర',
శశాంక్ అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధాన మివ్వ కుండానే!
'సారీ, శశీ, ఐ యాం  ఎక్సట్రీమ్లీ సారీ'....'ఓహ్ 'గాడ్ ...వాట్ యు అర్  అప్ టు'' ? అని పైకి అంటూనే  తనుకూడా రెండు చేతులతో
తలపట్టు కుని ఒక్కసారిగా సోఫాలో కూలబడ్డాడు.
'శిశిర' వంక సూటిగా చూడలేక పోతున్నాడు.
ఇంత జరగడానికి నేనుకూడా బాధ్యుణ్నేకదా అన్నబాధతో తల తరిగి పోతోంది.
'శిశిర' కళ్ళలో నీరు ప్రవాహంగా ధారలుగా స్రవిస్తూనే వుంది.
తను వంచిన తల ఎత్తలేదు.
నా వల్ల నావాళ్ళు చెట్టు కొకరు, పుట్టకొకరు అయ్యారు.
కుటుంబం నిలువునా కూలి పోయింది. నాన్న.. నా ప్రియమైన నాన్న...బోరుమంది 'శిశిర'
ఇంకా చెప్పాలంటే పచ్చని కుటుంబం మోడై పోయిందన్నభావన విపరీతంగా బాధిస్తోంది.
ఇప్పుడు చేయడానికి ఇంక మిగిలిందేమీ లేదు. బాధ పడి ప్రయోజనం లేదు.
'శశాంక్....' అమ్మని కలిసి  తను ఒప్పుకుంటే మనింటికి తీసుకువస్తాను.'ఏమంటావు'? అంది 'శిశిర' అభ్యర్ధనగా.
'శశాంక్' తల ఎత్తి 'సారీ' శశీ, మన పెళ్లి వల్ల  దుష్పరిణామాలుంటాయని కలలోకూడా ఊహించలేదు.
'సారీ' వెరీ,వెరీ సారీ....ఎప్పటికయినా కలుస్తారులే అనుకున్నా గాని మన పెళ్లి తో మీ కుటుంబం ఇంతగా 'డామేజి' అవుతుందన్నఊహ కూడాలేదు.
'అలాకాదు 'శశీ', తను ఒప్పు కుంటే తీసుకురావడం కాదు. తనని తీసుకు రావడం మినహా మనకు వేరే ప్రత్యామ్నాయం లేదు' .
మనవల్ల ఆ కుటుంబానికి జరిగిన అన్యాయంవల్ల ఆవిడ ఆశ్రమానికి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది'.
'ఇలా ఎవరికీ జరగ కూడదు'.
'నేను కూడా వస్తాను.మీ అమ్మగారి దగ్గరికి'. ఆవిడను నువ్వొప్పించ లేకపోతే నేను ప్రయత్నం చేస్తాను.
అది కూడ చేయకపోతే మనం మనుషుల కింద లెక్కరాము.
ఈ బాధ మన  జీవితాంతం నీడలా వెన్నంటే వుంటుంది.
ఆ బాధ భరించడం నావల్ల కాదు. నీ వల్ల అసలే కాదు. మనం ఆవిడను ఒప్పించి తీసుకు రావాల్సిందే" ధృడంగా  అన్నాడు శశాంక్.
'లేదు, శశాంక్, అమ్మరాదు, మన దగ్గర వుండదు. తన మనసు విరిగి పోయింది' నాకు తెలుసు.
'నాకు ఈజన్మకు ఈ బాధనుంచి విముక్తి లేదు'. అంది 'శిశిర' నిర్వేదంగా!
'ఎందుకు అంత నిరాశ, నిర్వేదం.'ఆశ లేక పోతే మనిషే  లేడు '!
'మనది అత్యాశ కాదు' తెలియక తప్పులు చేశాం, 'దిద్దుకోవడానికి  మనస్ఫూర్తిగా ప్రయత్నం చేద్దాం'.
'అధైర్య పడకు, అమ్మని తప్పక తీసుకు వద్దాం'. అన్నాడు శశాంక్.
శశాంక్ మాటలు టానిక్ లా పనిచేశాయి.
'శిశిర' కు కొద్దిగా ధైర్యం వచ్చింది.
తమ్ముడి లేఖ చూపించడమా, లేదా, మనస్సులోనే తర్జన, భర్జన పడుతోంది 'శిశిర.'
'ఇదిగో, ఇప్పుడేగా చెప్పాను, మళ్ళీ ఏమిటా ఆలోచన'?అన్నాడు శశాంక్.
సర్దుకొని, ఏమీలేదు శశాంక్ అంది శిశిర.
'రేపు నీకు కుదురుతుందా రావడానికి' ?
'లత, వస్తానంది, తనే అమ్మదగ్గరికి తీసుకెళ్తానంది. ఉదయం ఎనిమిది గంటలకల్లా తయారుగా ఉండమంది.
'ఆశ్రమం చాలా  దూరమట. ఎక్కడో కేశవగిరి దగ్గరట'! అంది 'శిశిర'.
'కేశవగిరి దగ్గరా... ఆశ్రమం ? అబ్బో, చాలా దూరం' నేను వస్తాను.
'సరే, పిల్లల సంగతి? ఓ పని చేద్దాం. అందరం కలిసే వెళదాం' పిల్లల్ని అమ్మగారికి చూపించవచ్చు', తనే అన్నాడు శశాంక్.
'మరి నీ ఆఫీసు'? నా ఆఫీసు నాకు వదిలేయ్, నీకెందుకు చింత' ? సరేనా! అని 'లేప్ టాప్'  ముందేసుకుని పనిలో పడ్డాడు శశాంక్.
తను చెప్పింది బాగానే వుందనిపించింది. అయినా మనసులో ఏదో శంక. ఎందుకయినా మంచిది.
లతతో చెపుతే మంచిది కదా, అని ఫోను చేసింది. ఎంతకూ తను ఫోను ఎత్త లేదు.
'భోజనం చేద్దాం' శశాంక్ ఆకలవుతోంది అంది శిశిర.
'నువ్వు తినేయ్ శశీ, ప్లీజ్, నాకు పని వుంది నేను కాసేపాగి తింటాను'.
శిశిర భోజనం త్వరగా ముగించేసి, చేసి పిల్లల గది లోకి వెళ్లి, దుప్పట్లు సరిచేసి,
గదిలోకి వచ్చి తమ్ముడి లేఖ తీసింది.
కవరు తెరిచి బెడ్  మీద పడుకొని చదవడం ప్రారంభించింది.
                                                       * * * * *
                                  'అక్కా', నిన్నుఇలా సంభోదించడం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు. అయినా సరే, ఎంత కాదనుకున్ననువ్వు నా అక్కవే కదా. లతక్కే నాకు నిజ మైన'అక్క' అయితే బాగుండు అని చాలాసార్లు అనిపించింది. కానీ దేవుడు మనం అనుకున్నవన్నీఇవ్వడుగా. నీ లాంటి వాళ్ళు దేవుడితో పోట్లాడి అయినా కావలసింది సాధించుకోగలరు. నాకు అంత శక్తి లేదు.
నేను తనకి చాలా ఋణపడి వుంటాను. జీవితంలో నేను మనిషిగానిలబడి ఈ రోజు MS  చేయడానికి  అమెరికా వెళుతున్నానంటే
ఇదంతా తన చలవే! నిజంగా నువ్వంటే నాకు కోపమేమీ లేదు.
నువ్వు పెళ్లి చేసుకొని ఇంటికొచ్చిన రోజు నాకు బాగా గుర్తుంది.
ఆరోజు నుంచి మొదలయింది నా పతనం.
నాన్నగారు ఆరోజు తరువాత మళ్ళీ మామూలు మనిషి కాలేక పోయారు.
ఇల్లు నరకం.
ఒకళ్ళతో ఇంకొకరు మాట్లాడే వాళ్ళం  కాదు. ఉన్నది ముగ్గురం. ఎప్పుడు చూసినా భయంకర నిశ్శబ్దం.
ఓ పండుగా లేదు. ఓ 'సెలేబ్రేషను' లేదు.నేను మాట్లాడినా ఏదో ముక్తసరిగా మాట్లాడే వాళ్ళు.
డబ్బుకు తక్కువ లేదు.నాన్నగారు అడగ్గానే ఇచ్చేవారు. జాగ్రత్తగా చదువుకో, అనేవారు. ఇదొక్కటే మాట అయన నాతో చనిపోయే వరకు మళ్ళీ,మళ్ళీమాట్లాడిన మాట. అమ్మకు,పూజలు,ఆశ్రమాలు. నాన్నగారు ఇల్లు దానం ఇచ్చేశారు.
వేరే ఇంటికి మారేము. స్నేహితులతో ఎక్కువ సమయం గడిపే వాడిని.
నాకు కాకూడని అలవాట్లు అయ్యాయి.ఒక సారి మోటర్ సైకిల్  ఆక్సిడెంట్ అయింది.
లతక్క వాళ్ళ అన్ననన్నుహాస్పిటల్ లో చేర్పించారు.అక్క నన్ను చూడ్డానికి వచ్చేది.
నాకు ట్రీట్ మెంటు చేశారు. అక్క నాకు  గాయాలు తగ్గిన  తరువాత
మూడు నెలలు వేరే చోట 'రిహేబిలిటేషన్' ట్రీట్ మెంటు ఇప్పించింది.
నీ పెళ్ళయిన  దగ్గరనుంచి నీవు 'లతక్క'తో కాంటాక్ట్ లో వున్నట్లు, నువ్వు తనతో అప్పుడప్పుడు మాట్లాడుతున్నట్లుగా కూడా అక్క చెప్పింది. కానీ నేనే ఎప్పుడూ నీతో మాట్లాడడానికి ఇష్టపడలేదు.
ఈ లెటరు నువ్వు ఎప్పుడైనా ఇక్కడికి వస్తేనే నీకు ఇమ్మని చెప్పాను.
ఈపాటికి నీకు సంగతులన్నీ తెలిసి వుంటాయి. జరిగిన ఈ పరిణామాలన్నిటికీ నువ్వే బాధ్యురాలివని నేను అనడం లేదు.
ఈ విషయమై  నేను, లతక్కా చాలా సార్లు వాదించుకున్నాము. నువ్వు బాధ్యురాలివి కాదని 'లతక్క' ఎప్పుడు వాదించేది. ఈ విషయం ఎప్పుడూ నాకూ అర్ధం అయి కానట్లుగానే వుండేది. దాన్ని అలాగే వదిలేశాను. మనం ఎప్పుడయినా కలుస్తామా లేదా అన్నది కూడ నాకు ఊహకు అందని విషయం.
అందుకే అన్నీ కాలానికి వదిలేయడమే మంచిది! నీ పిల్లలని,శశాంక్ గారిని అడిగినట్లు చెప్పగలవు.
ఇక వుంటాను.
తమ్ముడు.
                                     * * * * *

                                        లత ఉదయం  సరిగ్గా ఎనిమిదిగంటలా కల్లా వచ్చింది. 
'పరిచయమేమి అవసరం లేదు' నాకు తను, నేను తనకి తెలుసు కదా!'శశీ, అంది లత.
'హాయ్, లతా! ఎలా వున్నారు' ? అడిగాడు శశాంక్.
'ఐ  యాం  ఫైన్' అంటూ... ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాతనా ఇండియా కి వచ్చేది? అంది లత సరదాగా.
ఒకసారి మావాళ్ళు వచ్చారు. నేను ఒక్కసారి వచ్చాను ఇండియా కి' కానీ నాకు ఈ విషయాలేమీ తెలియలేదు'
'శశి' మాత్రం ఇదే రావడం మా పెళ్లి అయ్యాక, అన్నాడు శశాంక్ నొచ్చుకుంటూ.
'కాని 'లతా' మీరు చాలా అన్యాయం చేశారు మాకు....తనతో కాంటాక్ట్ లో ఉండి కూడా ఇక్కడ విషయాలు ఏమీ తనతో చెప్పలేదు'అన్నాడు సీరియెస్ గానే శశాంక్.
'నేను కల్పించుకుని 'లేదు'శశాంక్ తన తప్పు లేదు. అమ్మా వాళ్ళు ఇక్కడి విషయాలు నాతో ఏమీ చెప్పవద్దని తనతో చెప్పారట' అంది శిశిర.
'అయితే మాత్రం.తను నీ ఫ్రెండ్ కదా! అంత పెద్ద సీరియెస్ విషయం, అదే...మీ నాన్నగారు చనిపోయిన విషయం కూడాచెప్పలేనంత దాపరికమా' ?
'లతా' మీరుఆ ఒక్క సంగతైనా తనకు చెప్పాల్సింది' తను జీవితాంతం బాధపడే విషయమది' నిక్కచ్చిగా అన్నాడు శశాంక్.
శశి వారించ బోయి ఏమనుకుందో ఊరుకుండి పోయింది.
'నిజమే". అది నాతప్పే ! వాళ్ళ కిచ్చిన మాట ఈ ఒక్కవిషయం లో నేను ఖాతరు చేసి వుండాల్సింది కాదు. 'శశాంక్'అనేది కరెక్టే! 'నాది తప్పే...ముమ్మాటికి పెద్ద తప్పే'నొచ్చుకుంటూ తప్పును ఒప్పుకుంటూ అంది 'లత'.
'సారీ' లతా...మిమ్ముల్నినొప్పించాలని కాదు.నాకే ఆవార్త  విన్నాక పెద్ద షాకు.
'ఇక 'శిశిర' విషయం వేరే చెప్పాలా'? అన్నాడు శశాంక్.
'సరే,...ఇక బయలుదేరుదామా'? అంది లత టాపిక్ మారుస్తూ.
'లతా' పిల్లలూ, శశాంక్ కూడా వస్తారు,అమ్మదగ్గరకు' అంది 'శిశిర'.
'నేనూ అదే చెబుదామని అనుకుంటున్నా' అంది లత.
'అందరం మా కారులో వెళ్దాం అన్నాడు', శశాంక్.
దాదాపు గంట పైన పట్టింది.ఆశ్రమం చేరే సరికి.
కారు లోన పార్క్ చేశి అందరం దిగాము.
మళ్ళీ యధాప్రకారం నాకు గుండె దడ మొదలయింది.
నేను బాబు చేయి పట్టు కుని నడుస్తున్నాను. శశాంక్ పాపని నడిపిస్తున్నాడు.
'ఆశ్రమం' చాలా ప్రశాంతంగా వుంది. త్రోవ రెండు వేపులా చెట్లు. కొన్నిచాలా పెద్ద చెట్లు.
వాటి మొదళ్ళ చుట్టూ అరుగులా  కట్టారు.
ఆ అరుగుల మీద కొందరు కూర్చుని, ముడుచుకుని పడుకొని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు.
కొందరు న్యూస్ పేపర్లు చదువుతున్నారు. కొందరు 'కేరమ్స్' ఆడుతున్నారు. చిన్నచిన్న కుటీరాల్లా కట్టారు.
ఆశ్రమం చాల పెద్దది. రెండు మూడు పెద్ద బిల్దింగులు కూడ వున్నాయి.
లత ఆఫీసు వైపు నడుస్తోంది.
లోపలి దాదాపు వంద గజాలు నడిచి ఉంటాము.
పాపని ఎత్తుకుని నడుస్తూ నన్నేగమనిస్తున్నాడు శశాంక్.
'లత' ఆఫీసు లోనికి వెళ్లి రెండు మూడు నిముషాలయింది.
తను ఒక్కతే తిరిగి వచ్చి మమ్ముల్నిఒక  రూముకి  తీసుకు వచ్చింది.
లోపల చల్లగా వుంది చుట్టూ చెట్లు వుండడం వల్ల అనుకుంటాను.
రెండు బెడ్స్, ఒక టేబులు,రెండు కుర్చీలు వున్నాయి లోపల.
బాత్ రూం కూడ వుంది.రూము చాలా శుభ్రంగా వుంది. నాకు మనసంతా ఉద్విగ్నంగావుంది. అమ్మ ఎలా రియాక్ట్  అవుతుందో, నేను ఎలా రియాక్ట్ అవాలో అర్ధం కావడం లేదు.
దానికి తోడు కడుపులోనుంచి తన్నుకొస్తున్న బాధ.
'అమ్మముఖం లోకి ఎలా చూడగలవు'? అని మనసు ఒకటే ప్రశ్నిస్తోంది.
పావుగంట పైన అయింది. ఎవ్వరం ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఎవరో కుర్రాడు వచ్చిమంచినీళ్లు,టీ,బిస్కట్స్ఇచ్చివెళ్ళాడు.
ఇంతలో బయటనుంచి మాటలు వినబడ్డాయి. ఒకరి మాట అమ్మదే. గుర్తించాను.
రెండోవారు వెళ్ళిపోయారు.
అమ్మలోనికి వచ్చింది. ఆమె ముఖం ప్రశాంతంగా వుంది.
ఎటువంటీ భావనా ముఖంలో నాకు కనుపించలేదు. నాకు ఏడుపు ఆగడం లేదు.
కళ్ళ వెంట నీరు కారుతూనే వుంది.
'శిశిరా' బావున్నావా...అమ్మా' ?
ఇద్దరు పిల్లలు కదా! లత చెప్పింది.
'బావున్నావా బాబూ? ఎప్పుడు వచ్చారు హైదరాబాదు'? శశాంక్ ని అడిగింది అమ్మ.
శశాంక్ వంగి అమ్మ కాళ్ళకు నమస్కరించి పిల్లలిద్దరితోను నమస్కారం చేయించి 'అమ్ముమ్మ' అని చెప్పాడు.
అమ్మ పాప దగ్గరకు వెళ్లి , 'నీ పేరేంటి తల్లీ' ?అని అడిగింది.
అది వాళ్ళ నాన్న కాళ్ళని చుట్టేసుకుంది.
'నీ పేరేంటి బాబూ'? బాబుని అడిగింది అమ్మ. 'వెంకట్' అన్నాడు వాడు స్పష్టంగా.
'అమ్మా' అని పిలిచాను నేను. నాముఖం వేపు చూసింది అమ్మ.
అమ్మ కలివిడి చూసి నాకు దుఃఖం పొంగుకు వచ్చింది.
నేను నాకు తెలీకుండానే లేచి అమ్మా కాళ్ళు  చుట్టేసుకుని 'నన్ను క్షమించమ్మా'అని బోరుమన్నాను.
అమ్మ చాలా సున్నితంగా మందలిస్తూ 'లే' శిశిరా..లే...ఏమిటిది?  పిల్లలు భయ పడతారు.అంటూ భుజాలు పట్టుకుని లేపింది నా వీపు రెండు చేతులతో నిమురుతూ.
ఆ క్షణం నేను పొందిన ఆనందం అనిర్వచనీయం.
ఈ 'ఆనందం' కోసం ఈ తొమ్మిదేళ్లు ఎదురు చూశాను.
నేను కళ్ళు  తుడుచుకుని 'అమ్మా..క్షమించమని అడిగే హక్కుకూడా లేదు నాకు'.
'నా మూలంగానే ఇంత జరిగింది' అన్నాను నేను బాధగా తలవంచుకుని.
'ఎందుకు అలా అనుకుంటున్నావు'?
'ఇలా జరిగేవన్నీమనవల్ల...మనుషుల వల్ల జరిగాయనుకుంటే ఇక దేవుడు...సృష్టి...అంతా మనచేతుల్లో ఉన్నట్లే గదమ్మా '!
మనం చాలా అనుకుంటు ఉంటాము.
'అనుకున్న వన్నీకావు.అనుకోనివన్నీఆగవు కదా 'శిశిరా'!
'మీ లాగా ఎంతమంది పెళ్ళిళ్ళు చేసుకోలేదు' ? అందరికీ ఇలాగే అయిందా.... కాదు కదా'!
'ప్రతిమనిషి నొసటన  ఏమి వ్రాసివుందో అదే జరుగుతుందమ్మా. విధివ్రాత అనుభవించక తప్పదమ్మా'
'తెలియక ఎన్నో అనుకుంటువుంటాం.....అల్పులం కదమ్మా'అన్నది అమ్మ చాలా మామూలుగా.
అమ్మ మాట్లాతున్నంతసేపు అమ్మనే  చూస్తూ వున్నా...
''నేనిప్పుడే మళ్ళీ  వస్తాను....పిల్లలకి ఏమైనా తినడానికి తీసుకు వస్తాను, అంటూనే  బయటకు వెళ్ళింది అమ్మ.
నాకు నెత్తి మీదనుంచి వేయి ఏనుగుల బరువు దించి నట్లయింది.
మనసు కొద్దిగా కుదుట పడ్డది.
ఒ పావు గంట తరువాత అమ్మ వచ్చింది. అందరికి టిఫెన్లు వచ్చాయి.
'అమ్మా! నీతో కొద్దిగా మాట్లాడాలి...నువ్వెంత  కాదన్నానేను చేసిన తప్పుకు, దాని ఫలితంగా నాన్నను పోగుట్టుకున్నాను. తమ్ముడు,నువ్వు, మన కుటుంబం కోల్పోయిన దానికంతా, నేనే బాధ్యు రాలిని. ఆ తప్పిదాన్ని కప్పి పుచ్చుకోవడానికి ఎవ్వరి మాటలు ఆసరాగా తీసుకోను.
ఎవరు కాదన్నా నాకు నేను దోషినే'...దానికి ఫలితం అనుభవించాల్సిందే!
లత, శశాంక్ ఇద్దరు లేచి బయటకు వెళ్ళడానికి  ఉద్యుక్తులయ్యారు.
ఎవరు బయటకు వెళ్ళవలసిన అవసరం లేదు. లతా, శశాంక్ రండి అన్నాను నేను.
"అమ్మా...నీతో ఎలా చెప్పాలో అర్ధం కావడం లేదు"
'నేను,శశాంక్ , నిన్నుమాతో ఇంటికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాం' నువ్వు ఇక మాతోనే వుండాలని మాకోరిక!
"అవును... ఆంటీ, మా తెలిసీ తెలియని నిర్ణయంతో ఏమి కోల్పోయామో, కోల్పోయిన దాకా తెలవ లేదు.
మమ్ముల్ని మేము క్షమించుకోలేని ఈ క్షణం  వస్తుందని ఎప్పుడూ వూహించలేదు.
మమ్ముల్ని క్షమించమని అడిగే అర్హత కూడా మాకు లేదు.
దానికి పరిహారంగా మిమ్ముల్ని మాదగ్గరికి రమ్మని అంటున్నామని మీరు అనుకోవద్దు.
మిమ్ముల్ని కాపాడు కోవడమే మా బాధ్యత".
'ఇప్పటికే జీవితంలో ఎంతో కోల్పోయారు మీరు. ఇక నైనా మీరు సంతోషంగా వుండాలని మాకోరిక.
అందుకే మీరు ఇక్కడ అంతా సెటిల్ చేశాక మా దగ్గరికి రావాలని మా కోరిక.
మీరు దయచేసి  రాను అనవద్దు " వేడికోలుగా అన్నాడు శశాంక్.
'శిశిర' కృతజ్ఞాతా పూర్వకంగా చూసింది శశాంక్ వంక.
'పిల్లలూ, వినండీ. నేను ఇందాక చెప్పాను, ఇదివరకు 'లత' తో చాలాసార్లు చెప్పాను.
'శిశిర' అంటే నిజంగా నాకు కోపం ఏమీ లేదు. అప్పుడే మైనా అని ఉంటే అది ఆక్షణం వరకే.
జరగవలసినది జరిగింది. అందులో మీ తప్పు, నాతప్పు అని ఏమీ లేదు.
ఎవరి కర్మ ఎలావ్రాసివుందో అలా జరిగింది. జరుగుతుంది. ఇది వేదాంతం కాదు.
ఈ విషయం లో మీకు నేను ఇప్పుడు ఇంత కంటే ఏమీ చెప్పదలుచుకో లేదు'.
'ఇక మీ దగ్గరికి వచ్చి వుండటమంటారా….ఇక్కడ నాకు చాలా బాధ్యతలు వున్నాయి.
దిక్కులేని వాళ్ళు ఈ ఆశ్రమంలో చాలామంది ఉన్నారు. ఇక్కడి విషయాలన్నీ 'లత' కు విపులంగా తెలుసు.
పిల్లలు పట్టించు కోని తల్లులు, తండ్రులు, ఎవరూ లేని అనాధలూ,అన్నీవుండి ఆదరణ కరువైన వాళ్ళు ఇలా చెబుతూపోతే  వినడానికే మీకు బాధగా వుంటుంది '.
"ఇదంతా విన్నాక కూడా నేను మీ దగ్గరికి వచ్చి వుండాలని మీరు కోరుకుంటే నా ఈ కుటుంబానికి నేను అన్యాయం చేసిన దాన్నవుతాను. ఇంకొక విషయం నిర్మొహమాటంగా చెపుతాను.ఇక్కడ వీళ్ళందరికీ నా అవసరం వుంది.
నా కోసం, నేను సుఖంగా వుండడం కోసం, నేను ఇప్పుడు ఎక్కడికీ రాలేను.
నా కేమి బాధల్లేవు. నాకు ఇక్కడ మనశ్శాంతి వుంది, కొంతమందికి మనశ్శాంతి కల్పిస్తున్నామని మా విశ్వాసం.
మీ ఈ రాక తో, మీ పిలుపుతో నన్ను, నావిశ్వాశాన్ని సడలించే ప్రయత్నం చేయకండి.
'మీ ఇంటికి తప్పక వస్తాను వీలున్నప్పుడు. నా ఈ జీవితం ఈ ఆశ్రమానికే అంకితం'.
'మళ్లీ, మళ్ళీ చెబుతున్నాను 'శిశిరా' నీ మీద నాకు 'కించిత్' కోపం కూడా లేదు'.
జరిగిన దానికి నువ్వే బాధ్యురాలివని బాధ పడడం మానెయ్.
నీ తప్పేమీ లేదు.
ఇదివరకు నేనునిన్ను నిందించాను. నిజమే. ఆరోజు, ఆక్షణంలో ఆవేశంలో అన్నమాటలే అవి.
వాటినన్నిటిని మరిచిపో. నేను ఇప్పుడు చెపుతున్న ప్రతి మాట నిష్కల్మషంగా చెపుతున్నవే.
'ఇంకొక విషయం 'శిశిరా'. తమ్ముడు యు.ఎస్. వెళ్ళాడు తెలుసుకదా!
వాడి భవిష్యత్తు ఇక మీ బాధ్యత.
'వాడితో మాట్లాడుతాను.నీతోమాట్లాడమని, నీతో కాంటేక్టులో ఉండమని చెబుతాను'.
'శిశిరా''ఇది పిల్లలకి'....అంటూ ఒక కవరు ఇచ్చింది అమ్మ, నా చేతికి. ఇక వెళ్తాను. నాకు పనులున్నాయి.
అని తను వెళ్లి పోయింది.
అమ్మలో ఎంత మార్పు. ఎంత ప్రశాంతత!
"గాడ్ ...  అ యామ్  గ్రే ట్ఫుల్ టు  యు" అనుకుంటూ  అమ్మ వెళ్ళిన వేపు అలా చూస్తూ ఉండి పోయాను,శశాంక్ నన్ను భుజం తట్టిన దాకా.

రచన:-  
కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య.
mob.no..9849118254