లేబుళ్లు

20, సెప్టెంబర్ 2010, సోమవారం

బూచి ( boochi )

                                                                        బూచి
                                                  
             శనివారం. వినాయక చవితి. నాకు జ్ఞాపక మున్నంత వరకు వినాయక చవితి రోజున ఉదయాన్నేవెళ్లి మట్టి వినాయకుణ్ణి, పత్రి తీసుకునే వచ్చే అలవాటు. రెండు సంవత్స రాల నుంచి మా 'జూనియెర్' 'దియ' నాతో బయటకి తప్పక రావాల్సిందే. దానికిప్పుడు  అయిదేళ్ళు. ఈ సారి కుకట్ పల్లి  'రైతు బజార్'  దగ్గర  దూరంగా బైక్ పార్కు చేసి  ఇద్దరం నడిచి వస్తున్నాం.
పిచ్చిజనం. నడిచేందుకుకూడా సరిగ్గా జాగా లేదు. కుడిలేదు,ఎడమలేదు.
ట్రాఫిక్ సెన్స్ అసలే లేదు.ఆటోలు, బైకులు జనాలని రాసుకుంటూనే వెళ్తున్నాయి. చూస్తుండగానే పాపం మా ముందు నడుస్తున్నావిడ పాదం రాసుకుంటూ 'ఆటో' వెనక చక్రం పోయింది.  కుడి చేతిలో మట్టి వినాయకుణ్ణి మెల్లగా సంచిమీద పెట్టి  కాలుపట్టుకుని 'అమ్మా' అంటూ బాధగా అరుస్తూ కూలబడిందావిడ. ఎవరిగోల వారిదే అనుకుంటూ  దాన్నిఎత్తుకుని, ఆవిణ్ణి రోడ్డు పక్కగా తీసుకెళ్ళి కాలు చూశాను, కుడికాలి చిటికినవేలు నలిగి పైన చర్మం చీరుకు పోయింది. నలభై, నలభై ఐదు ఏళ్ళు ఉంటాయావిడకు. కూరగాయల సంచి ఒకచేత్తో, మట్టి వినాయకుడు ఇంకో చేతిలో, కూరల సంచి మోయలేకపాపం ఇబ్బంది పడుతోంది.
ఆవిడ చేయి పట్టుకుని పక్కనే మెడికల్ షాపు మెట్ల మీద తనని కూర్చో బెట్టి షాపులో ఆల్కహాల్ 'వైప్' తెచ్చి గాయం క్లీన్ చేసి  ఆవిడకు 'ప్రధమ చికిత్స' చేసి  ఆవిడ  వెళ్ళాక  నా షాపింగ్  మొదలెట్టాను. వెళ్తూ  ఆవిడ కళ్ళతోనే కృతజ్ఞతలు చెప్పింది. ఆ రణగొణ ధ్వనిలో  'డాడీ, డాడీ' తనకు అందిన నా షర్టు అంచును పట్టుకుని లాగుతూ 'ఆమె ఎవరు'?... 
కాలుకు బ్లడ్ ఎందుకు వచ్చింది'? దాని ప్రశ్నలకు ఓపిగ్గా సమాధానం చెప్పాను.
ఇంతలోనే  'డాడీ'...'పిన్ని'....'బూచి' ట్రాఫిక్ వేపు చేయి చూపిస్తూ అంది' 'దియ' .
ఆ రద్దీలో  నాకు 'దియ' ఏమన్నదో  సరిగ్గా వినబడలేదు.
'బూచి' అన్న పదం మాత్రం వినబడింది.
అది చూపించిన వేపు చూశాను.హోండా మోటరు బైక్  మీద ఓ కుర్రాడు,వెనకాల ఒక అమ్మాయి వెళుతున్నారు.
వెనకాల కూర్చున్న అమ్మాయి మా వంక చూస్తూ నేను కూడా అటుగా చూడడంతో చప్పున ముఖం తిప్పేసుకుంది.
ఆ అమ్మాయి ముఖం మొత్తంలో ఒక్క ముక్కు మాత్రమే బయటకు కనిపిస్తోంది. ముసుగుతో ముఖం మొత్తం తలవెనకాలగా రంగు రంగుల చున్నీతో కప్పేసుకుంది.
'ఓహో....ఆ అమ్మాయి వేషాన్ని చూసి 'బూచి' అనుకుందిలే' అని 'దియా'మాటలు పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. మార్కెట్లోకావలసిన వన్నీమట్టి వినాయకుడు తో సహా  తీసుకుని ఇంటికి చేరేసరికి 10 గంటలు దాటింది.
'పూజకు అంతా రెడీనా' ? అడిగాను నేను.
'ఇంకాఎక్కడ, అమ్మవంట ఇంకా కాలేదు' సాగతీస్తూ అంది శ్రీమతి.
'పద్మా' నువ్వువంట త్వరగా చేస్తానంటే నేనేమీ వద్దు అన్నానా'? నా మానాన నేను హాయిగా టి.వి చూసుకుంటూ కూర్చునే దాన్ని. వంటచేయమని ఇప్పుడు దెప్పుతావేం ? మరి నాకు చేతనయినట్లు చెస్తాను. నీలాగా ఉరుకులు, పరుగుల మీద చేయలేనే తల్లీ ....' పెద్దగా నిట్టూరుస్తూ సమాధానమిచ్చారు ఉడుక్కుంటూ అత్తయ్య గారు .
'బాబోయ్...మీ కూతురితో వాదన పెట్టుకోకండి అత్తయ్యగారూ, కింద పడ్డ తనదే పైచెయ్యి అంటుంది' అన్నాను నేను మధ్యలో కల్పించు కుంటూ!
'ఆపుతావా నీ సోది అన్నట్లు చూసింది' నా వంక పద్మ.
'అప్పుడే ఆకలిదంచేస్తుంది. కొద్దిగా టీ ఇవ్వు పద్మా' వేడికోలుగా అడిగాడు తను.
'ఏమిటో బాబూ....ఇప్పుడు చూస్తున్నాం కానీ, మా చిన్నతనంలో'... 'అంతెందుకు మీ చిన్నతనం లో పూజ అయిందాకాఅసలు కాఫీ, టీ ఏమైనా తాగే వాళ్ళా'?  అసహనంతో అంది అత్తయ్య గారు.
ఇంతలో టీ తీసుకు వచ్చింది శ్రీమతి, ఆ చేత్తోనే 'దియ' కి కూడా 'బోర్న్ విటా' ఇచ్చింది, చల్లగాఉందేమో గట,గటా త్రాగేసింది దియ.
11 గంటలు. నేను పేపరు చదువుతూ కూర్చున్నాను.అది కిచెన్ సెట్ తో ఆడుతోంది .
నావంక చూస్తూ'ఈ పిల్ల ఇంకా రాలేదు. పూజ టైం లోపునే వస్తానంది' అర్ధగంటలో వస్తానని బయటకు వెళ్ళిన తన చెల్లెలి గురించి అంటోంది మా శ్రీమతి.
'అమ్మా' పిన్ని'బూచి' వేషం వేసుకుని స్కూటరు మీద వెళ్తుంటే చూశాను, అంది 'దియ' .
నేను పేపరులోంచి తల బయటకుపెట్టి మా ఆవిడ వంక ఆశ్చర్యార్ధకంగా చూశాను.
'ఏమిటండీ, ఇదేమిటో అంటోంది' ప్రశ్నార్ధకంగా నావైపు చూస్తూ.
'కమల' స్కూటర్  మీద వెళుతుంటే చూశానంటోంది' అన్నాను నేను.
ఆవిషయం నాకర్ధం అయింది మహానుభావా ?  మీరు బయటకు వెళ్లి నప్పుడే కదా ఇది మీతో వచ్చింది.'మీకు కమల కన్పించిందా  స్కూటరు మీద వెళ్తూ' అనుమానంగా అడిగింది మా శ్రీమతి.
'కొద్దిగా ఆలోచించాను. ' ఇదేమిటి మళ్ళీ అదేమాట అంటోంది. నాకు తానేమీ కన్పించలేదే'. ఇదేమైనా కన్ఫ్యూజ్ అయిందా ? లేక దీనికి  తను కన్పించిందా'? నాకు కొద్దిగా అనుమానం మొదలయింది.
ఇప్పుడు, నేను కొద్దిగా అనుమాన పడినట్లు 'పద్మ'కు అనుమానమొచ్చినా 'కమల' బ్రతుకు బస్స్టాండ్ పాలే.చంపేస్తుంది మాఆవిడ. అందుకే కచ్చితంగా చెప్పాను అది ఎవర్నో చూసి కన్ఫ్యూజ్ అయిందని.
అది విని  ఊరుకోవచ్చుగా, వేలెడంత లేదు, 'డాడీ'చూడలేదు మమ్మీ నేను చూశాను  పిన్నిని'
అంది కళ్ళు తిప్పుకుంటూ  'దియ'.
'ఎక్కడ చూశావే' ? ఆరా తీస్తూ అడిగింది మా ఆవిడ.
'మరేమో'నేనూ' దీర్ఘంతీస్తూ మొదలెట్టింది 'దియ'.
' పద్మా ' ఆపుతావా ఇంక ? అదేదో పేలుతోంది, అక్కడ ఇసుకేస్తే
రాలనంత జనం ఇది ఎవరిని చూసి కమల అనుకుందో' నువ్వేమో పెద్ద క్రాస్ ఎక్జామినేషను! వదిలేయ్' మనసులో ఏదో అనుమానం వేధిస్తున్నా పైకి మాత్రం అలా అన్నాను ఆ టాపిక్ అక్కడికి ఆపేయాలని !
'ఇక లే ముందు. దాని కేదో వేషధారణ చేస్తావుగా, మొదలెట్టు. నేనూ కూడ తయారవుతాను,
ఇక పూజ మొదలెడదాం'.
'పూజ టైంకల్లా కమల వస్తానంది అంటున్నావుగా,వచ్చేస్తుందిలే.కంగారేమిటి? చిన్నపిల్లే మి కాదుగా'అన్నాను నేను.
'అవును' అదే కదా నాబాధ. చిన్నపిల్ల అయితే బావుండేది. పెద్దది కదా' అందుకే నా భయం అంది పద్మ. ఇంతలో రానే వచ్చింది, కమల. 'ఎక్కడి కెళ్లావే' స్కూటరు మీద వెళ్తున్నావట కదా'? అంది పద్మ కమల వంక అనుమానంగా చూస్తూ.
'క్షణం, బిత్తరపోయి, నేనా ? స్కూటరు మీదనా? ఎవరన్నారు? అనుమానంగా నావంక చూసింది కమల.
భుజాలు తడుముకున్నట్లు 'నేను కాదు తల్లీ'దియ' నిన్నుమార్కెట్ దగ్గర స్కూటరు మీద వెళుతుంటే చూసిందట. వాళ్ల అమ్మకు చెప్పింది' తన అనుమానం క్లియర్  చేశాను నేను.
'అది ఎవర్ని చూసిందో నాలాగా ఉన్నవాళ్ళని' అయినా నేను ఇక్కడే పక్కన వీధిలో మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ ఇంట్లోనే వున్నా'సంజాయిషీ' ఇస్తున్నట్లు అంది కమల.
'మళ్ళీ అంది 'దియ''ఏం కాదు..నిన్నేచూశాను నేను'.
'నన్నుకూడా చూశావు నువ్వు. 'బూచి' లాగా ముసుగు వేసుకున్నావు కూడా',
'బాబోయ్' ఇప్పుడు ఇంకా అడ్వాన్సు స్టేటుమెంటు' తనని కమల కూడా చూసిందని ఏమాత్రం తొణక్కుండా అంటోంది,'దియ'. నాకు మాత్రం ఏం తోచడం లేదు.
కమల వంక చూశాను సాలోచనగా. తన ముఖ కవళికలు చూశాక తను అబద్ధం చెబుతున్నట్లే అనిపించింది నాకు.
ఇక టాపిక్ ఆపాల్సిందే, లేకుంటే ఏం గొడవో అనుకుంటూ 'సరే' ఇక ఆవండి లేటవుతోంది.  పూజకు కూర్చుందాం అని అందరం  కూర్చుని శ్రద్ధగా విఘ్ననాయకుని
పూజను  పూర్తి చేశాము. తరువాత భోజనాలయ్యాయి.
                                                                   * * * * *

                               రెండు రోజుల తరువాత నేను ఆఫీసుకు వెళ్తూ గమనించాను. చాలా మంది అమ్మాయిలూ మోటారుసైకిల్, స్కూటరులు డ్రైవ్ చేస్తు, కుర్రాళ్ళ వెనక కూర్చుని ముఖం పూర్తిగా ముసుగేసుకుని వెళ్ళడం చూశాను. అంతే కాదు రోడ్డు మీద నడుస్తూ, షాపింగ్ మాల్స్  నుంచి బయటకు వస్తూ కూడ చాలా మంది అమ్మాయిలు ముక్కు తప్ప ముఖం పూర్తిగా స్కార్ఫ్ తోనో లేక చున్నీ తోనో  కప్పుకున్నవారిని చూశాను. అంతగా ముఖం పూర్తిగా కప్పుకున్న మనిషిని గుర్తించడం అంత సామాన్య మైన విషయం కాదే.
మరి 'దియ' ఆ రోజేలా ముసుగేసుకున్న పిల్లను  'పిన్ని' అని ఎలా గుర్తించింది.
దాన్నిఅడుగుదామంటే బావుండదు అనిపించి నేనే అడిగే ధైర్యం చేయలేదు. కానీ నా మనసు శాంతించలేదు పైగా ఆఘటన పదే పదే గుర్తుకు వస్తోంది.
ఆ మోటర్ బైక్ మీద ముసుగులో ఉన్నఅమ్మాయి 'కమలే' నా? అయితే తప్పేముంది.
బైక్ మీద ఫ్రెండ్ తో వెళ్ళడం తప్పేమీ కాదే? అయితే  బైక్ మీద తను కాదని, ఫ్రెండ్ ఇంట్లో వున్నానని ఎందుకు చెప్పింది ? అందుకే ఆ విషయం గుర్తు వచ్చినప్పుడల్లా మనసులో ఏదో అనుమానం తొలుస్తోంది.కావాలనే మైండ్ డైవర్ట్ చేసుకునే వాడిని.
ఒక రోజు నేను, పద్మ, దియ సినిమా కు వెళ్ళాము 'సినిమేక్సు'లో.
సినిమాలో మా పక్కనే ఒక జంట. ఓ కుర్రాడు, అమ్మాయి. ఆ అమ్మాయి హాల్లోకి వస్తూనే ముసుగుతో వచ్చింది.
ఆ పిల్లను చూస్తూనే అమ్మా 'బూచి' అని పెద్దగానే  అంది దియ.
ముసుగుతో ఉన్న అమ్మాయి ముసుగు తీసి నేను 'బూచి'ని కాదు అంది.
'ఏయ్, తప్పుఅలా అనకూడదు' అని 'దియాని' వారించింది 'పద్మ'.వెంటనే నా 'బుర్ర' ఆలోచనలో పడింది.
'దియా' పూర్తిగా ముఖం కప్పుకున్న పిల్లను 'బూచి' అంది కాని 'పిన్ని' అనలేదు.
అంటే 'దియ' ఏదో 'గుర్తు'తో 'కమల'ను' గుర్తించిందన్నమాట.
అయితే ఏమిటా గుర్తు? నాకు రోజురోజుకు ఉత్సుకత పెరుగుతోంది రెండు విషయాల్లో.
ఒకటి,'దియ'ముసుగులో ఉన్న కమలను ఎలా గుర్తించింది?
రెండు, కమల ఎవరితో స్కూటరు మీద వెళ్ళింది ? వెళ్ళినా అబద్ధం చెప్పాల్సిన అవసరం ఏమొచ్చింది ?
'కమల' కనీసం నాతో కూడా ఆరోజు తరువాత ఆవిషయం గురించి మాట్లాడ లేదు.
నాతో తనకి చాల చనువు.  అక్కతో మాట్లాడని విషయాలు కూడా నాతో పంచుకుంటుంది.
తను 'మైక్రోసాఫ్ట్' లో సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజినీర్. నాతో ఫ్రెండ్స్ అందరి గురించి అరమరిక ల్లేకుండా మాట్లాడేది.'దియా' బైక్ మీద చూసిన అమ్మాయి నిజంగా 'తనే' అయివుండి, ఇప్పటికీ నాతో చెప్పలేదు అంటే
కచ్చితంగా కమల నాదగ్గర కూడా ఏదో దాస్తున్నట్లే, ఏమైంది తనకి? ఎవరి నైనా ప్రేమిస్తుందా? అని ఆలోచిస్తున్నా.
ఇంతలో సినిమా హాల్లో అందరు పెద్దగా నవ్వేసరికి ఈలోకంలోకి వచ్చాను.
ఇంతలో 'ఏవండీ'ఇది మీ దగ్గరికి వస్తుందట' అని 'దియా 'ని అందించింది పద్మ.
నా ఆలోచనలకూ బ్రేక్ పడ్డది. ఆలోచనలు మాని సినిమాచూడ్డం లో నిమగ్నమయ్యాను.                                                           
తరువాత 'ఏమైనా సరే' ఈ విషయమేదో తేల్చుకోవలసిందే అని నిర్ణయించుకున్నాను.
'దియ' మళ్ళీ ఈ మేటరు ని పెద్దది చేయకుండా జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి అనుకున్నాను.
ఇంటర్వల్ లో లైట్లు వెలగ్గానే పక్కన అమ్మాయి మళ్ళీ ముఖం కవరు చేసుకుంది.
నాకు విషయం స్పష్టంగా అర్ధమైంది.హైడింగ్ ఐడెన్టిటి.ఈ పిల్ల తనని ఎవరు గుర్తించ కుండా ముఖం కప్పుకుంటోంది. అయితే 'కమల' కూడా ఇలానే చేసి ఉండవచ్చు'అన్ననిర్ణ యానికి వచ్చాను. కన్ఫర్మ్ చేసుకోవాలి. ఒక్క 'దియ'మాట తప్ప వేరే ప్రూఫ్ ఏమీ లేదు.
కాబట్టి శోధించాలి అని అనుకున్నాను.
ఘంటసాల గారు పాడిన పాట' శోధించి సాధించాలి అదియే ధీర గుణం' గుర్తు కి వచ్చింది.
వారం అంతా ఆఫీసు లో పని ఒత్తిడి  వల్ల నా పరిశోధన కొద్దిగా వాయిదా వేసుకున్నాను.
                                                           * * * * *
      
                         మరుసటి రోజు  కమల ఆఫీసుకు బయలు దేరింది. బ్లూ జీన్స్ పేంటు దానిమీద నలుపు, తెలుపు టాప్ వేసుకుంది. బ్యాగు తీసుకుని బయలు దేరింది. నేను తను బయలు దేరిన రెండు నిముషాలకు బాల్కనీలోకి వచ్చితను 'స్కూటరు' మీద వెళ్తుంటే చూశాను.
తలమీద మాత్రం ఒక కేప్ పెట్టుకుంది.అనవసరంగా తనని అనుమానించానా అని అనుమానం వచ్చింది. అయినా ఎలాగు ఈ రోజు శలవు పెట్టాను ఈ పని కోసమే. తొందరపడి ఏ నిర్ణయానికి రాకూడదని, మామూలుగా ఆఫీసు కి బయలు దేరే టైం కి భోజనం చేసి బాక్స్ తీసుకుని బయలు దేరాను. లంచ్ టైం కల్లా 'కమల' వాళ్ళ ఆఫీసు దగ్గర కాపువేశాను. అర్ధగంట, గంట, మధ్యాహ్నం మూడింటి వరకు  వెయిట్ చేశాను. ఏమీ వర్క్ అవుట్ కాలేదు.'కమల'లంచ్ కి బయటకు రాలేదు.వీళ్ళు ఇంటికి ఎప్పుడు బయలుదేరుతారో తెలీదు. అందుకే  ఈసురోమని ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.
'ఏంటండీ' ఇవాళ త్వరగా వచ్చేశారు' అంది పద్మ ఇంట్లోకి రావడంతోనే. 'ఆఫీసు కి వెళ్ళ లేదుగా' నోటి దాకా వచ్చింది. తేరుకుని  కొద్దిగా తలనొప్పిగా వుంది, అందుకే వచ్చేశాను.
'కొద్దిగా టీ ఇవ్వు' అని ఫ్రెష్ అయి వచ్చి 'టీవీ' పెట్టుకుని కూర్చున్నా.
'డాడీ' అంటూ పరుగెత్తు కుంటువచ్చి ఒళ్ళో వాలింది 'దియ'.
దగ్గరికి తీసుకుని 'ముద్దు' పెట్ట్టుకుని స్కూలికి వెళ్ళావా? ఏం చెప్పారు స్కూల్లో ఈరోజు ? తన్ని ఎత్తుకుంటూ అడిగాను.
నేను అడిగిన ప్రశ్నలకు సమాధానం దాటవేస్తూ 'డాడీ, డాడీ' ఈ రోజు నా ఫ్రెండ్  'దీప్తి' బర్త్ డే తెలుసా? అంది దియ నా రెండు చెవులూ సున్నితంగా వెనుకనుంచి పట్టుకుంటూ.
'తెలీదమ్మా' అయినా నువ్వు చెబుతేనే కదా నీ ఫ్రెండ్ గురించి నాకు తెలిసేది' అన్నాను నేను.
'మా అందరికీ చాకోలెట్లు,పెన్సిల్ బాక్స్ ఇచ్చింది' అంది నా మీదనుంచి  జారి పరుగు మొదలెడుతూనే.
'ఏయ్ ... దియా ' ఇలారా...  అని నేను అనే లోపునే 'బర్త్ డే' గిఫ్ట్ 'పెన్సిల్ బాక్స్ తీసుకు వచ్చి నాకు చూపెట్టింది.
నా బర్త్ డే కి కూడ 'గిఫ్ట్'  ఇవ్వాలి  తెలుసా? అంది ముద్దుగా.
'అలాగే' 'సరేనా'అని టీవీ న్యూస్లో మునిగిపోయాను.
పద్మ అమృతాంజనం, 'టీ' తెచ్చి ఇచ్చిపక్కనే కూర్చుంది.అంటే ఏమిటో చెప్పాలన్నమాట.
'ఏమిటి' ? అన్నట్లు తన  ముఖంలోకి చూశాను.
'కమల'కు అమ్మవాళ్ళ చుట్టాలబ్బాయి సంబంధం ఒకటి వచ్చింది. అబ్బాయి హైటెక్ సిటీలో జాబు చేస్తున్నాడు.
'ఆంధ్ర యూనివర్సిటి M .Tech. కుర్రాడు చాలా బావుంటాడు. పేరు రవి. తెలిసిన వాళ్ళే. అడ్రెస్స్, ఫోను నంబరు వున్నాయి.'కమల'తో అమ్మమాట్లాడింది.అది ఇప్పుడే చేసుకోదట.
సంబంధం ఏమీ చూడాల్సిన పనిలేదు అని కచ్చితంగా చెప్పిందట.
అమ్మ చాలా భయపడుతుంది. నేను మాట్లాదామంటే అది నాతో అంతా 'క్లోజ్' గా మాట్లాడదు.
మీరు ఒకసారి దాంతో మాట్లాడితే బావుంటుంది. దానికి ఇరవై ఐదేళ్ళువచ్చాయి.
'ఇక పెళ్లి వాయిదా వేయడం కుదరదు అంటోంది అమ్మ' ఆందోళనగా అంది పద్మ.
'బావుంది' మన పరిశోధనకు ఇది ఒక అవకాశమే అనుకుంటూ.
'సరే పద్మా' మీదంతా కంగారు.ఆందోళన పడాల్సిన అవసరం ఏముంది.
ఇప్పుడేగా ప్రయత్నం మొదలెట్టింది. తను ఇదివరకే చెప్పిందిగా 25 ఏళ్ళ దాకా పెళ్లి చేసుకోనని. 'ఇక మొదలెడదాం వేట'.
తన టేస్ట్ కూడ తెలుసు కోవాలికదా! ఎటువంటి వాడు కావాలో, అన్ని కనుక్కుందాం' నేను తనతో మాట్లాడుతాలే. మీరు కంగారు పడకండి' అన్నాను నేను టి.వి చానెల్ మారుస్తూ.
పద్మలేచి వెళుతూ 'నేను, అమ్మా కాసేపు బయటకు వెళ్లివస్తాము. కొద్దిగాషాపింగ్ వుంది.
'దియ' ని మీరు చూసుకోండి అని చెప్పి వాళ్ళు షాపింగ్ కి వెళ్ళారు.
టీవీ లో ఏచానెల్ లోను మంచి ప్రోగ్రాము రావడం లేదు.
'దియ' నేను బాల్కనీ లో కుర్చీ వేసుకుని కూర్చున్నాం. నా వొళ్ళో కూర్చున్న 'దియ' లేచి 'బాల్కనీ రైలింగు' లోనుంచి బయటకు చూస్తూ నిలబడింది. నేను 'దియ' తో ఆ టాపిక్ ఎలా రైజ్ చేయాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను.
అంతలోనే  'డాడీ' అదిగో 'బూచి' అంది. అదే అవకాశమని 'బూచి' కాదురా!
'కమల' పిన్నికదరా అన్నాను నేను' తన రియాక్షను తెలుసు కుందామని.
'కాదు, 'డాడీ' కమల పిన్ని కాదు.  ఈ 'బూచి'కి 'కొత్త చెప్పులు లేవుగా' అంది.
'చెప్పులేమిటి రా'అన్నాను నేనుఇంకా వివరం రాబట్టాలని'
'అదికాదు, డాడీ' 'పిన్ని, నేను వెళ్లి కొత్త  చెప్పులు కొన్నాము గదా!
' బూచి' ఆ చెప్పులు వేసుకోలేదుగా. ఆ చెప్పులు ఇక్కడే వున్నాయిగా ఇప్పుడు'.
'అంటే, ఆ రోజు 'కమల'ను కొత్త చెప్పులు చూసి గుర్తు పట్టిందన్నమాట...'
'ఎక్కడున్నాయిరా కొత్త చెప్పులు'అడిగాను'దియ' ని. పరుగెత్తి కెళ్ళి చెప్పుల జత తెచ్చింది, దియ.
'మరేమో డాడీ' నేను, కమలపిన్ని షాపింగ్ కి వెళ్లి ఈ చెప్పులు కొన్నాము.
'నేనే పిన్నికి ఇవి బావున్నాయి అని చెప్పాను' అంది దియ.
'ఓ.కే. 'దియా' చెప్పులు మళ్ళీ అక్కడ పెట్టి రా' అని నామనస్సులో వినాయక చవితి రోజు మోటర్ బైక్ మీద ఇది చూసిన ముసుగు పిల్ల 'కమలే'నని కన్ఫర్మ్ చేసుకున్నా.అయితే కమల అబద్ధం ఎందుకు చెపుతోంది?
'ఆ అబద్ధానికి ఇప్పుడు పెళ్లి వద్దు అనడానికి ఏమైనా సంబధం ఉందా'?
తనని సూటిగా అడిగి ఈ విషయం క్లారిఫై చేసుకోవాల్సిందే. అని నిర్ణయించుకున్నాను.
తగిన అవకాశం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. ఆరోజు రానే వచ్చింది.
ఆరోజు అత్తయ్యగారు, పద్మ గుడికి వెళ్తూ 'దియా'ని ఇంట్లో వుంచి వెళ్తుంటే దాని కూడా తీసుకెళ్ల మన్నాను.
'కమల' ఇంట్లోనే వుందికదా మాట్లాడుదామని 'దియా'ని  తీసుకెళ్లమన్నాను.
'గుడికివెళుతున్నామండీ, మనశ్శాంతిగా దేవుడికి  దణ్ణం కూడ పెట్టుకోనివ్వదు బాబూ' 
కాసేపు మీరే చూడండి దాన్ని అని వదిలేసి  వెళ్ళారు.వాళ్ళు వెళ్ళగానే ఇది కమల రూములో చేరింది.
నేను 'కమలా' ఏం చేస్తున్నావు?  అనుకుంటూ తన రూములోనికి వెళ్లాను.
'దియా' ఏవో బొమ్మలతో ఆడుతోంది, కమల  పడుకుని ఏదో మేగజీన్ చదువుతోంది.
నన్నుచూసి లేచి 'ఏంటి బావా'? అని అడిగింది.
'నీతో కొద్దిగా మాట్లాడాలి 'కమలా' అన్నాను నేను.
'నేను కూడా నీతో మాట్లాడాలి బావా' అంది కమల.
'దాన్నిఏదైనా బొమ్మలతో ఎంగేజీ చేసి ఇలా హాల్లోకి రా' అని చెప్పినేను హాల్లోకి వచ్చికూర్చున్నాను.
రెండు నిముషాల్లో 'కమల'వచ్చి సోఫాలో అటు పక్కగా కూర్చుంది.
నేను లేటు చేయకుండా పాయింట్ కి వచ్చేశాను.
'కమలా నువ్వంటే నాకు చాల గౌరవం. నువ్వెప్పుడు అల్లరి చిల్లర పనులుచేసినట్లుగా కూడా నాకు తెలీదు. చక్కగా చదువుకున్నావు. మంచి ఉద్యోగం చేస్తున్నావు.
నాకు తెలిసి దాదాపు ఈ ఎనిమిది సంవత్సరాలలో నువ్వు అబద్ధం చెప్పడం నేను మొట్టమొదటి సారి గమనించాను. 'అదీ' ఏదో పెద్ద విషయానికి కాదు.
 ఫ్రెండ్  బైక్ మీద లిఫ్ట్ తీసుకోవడం తప్పేమీ కాదే.
ఎందుకు ఆ విషయంలో నువ్వు అబద్ద మాడ వలసి వచ్చిందో నాకు అర్ధం కాలేదు.
అదీ 'దియ' చెపితే గాని మాకు తెలీదు. ఆరోజు బైక్ మీద ముసుగు కప్పుకున్న అమ్మాయివి నీవేనని కచ్చితంగా నాకు తెలుసు' అన్నాను తన ముఖంలోకి సూటిగా చుస్తూ!
'ఎందుకు తెలీదు,.బావా? చిన్నపిల్లని పట్టుకుని వివరాలు అడిగితే,తెలీదేంటి?
ఎదురు  ప్రశ్నవేసింది 'కమల'.
బిత్తర పోవడం నావంతయింది.
'అదేంటి''దియ' నేను చెప్పులు చూపించ మన్నవిషయం కమలకు గాని చెప్పిందేమిటి ? కొంపముంచి? ఆదుర్దాగా నాలో నేను అనుకున్నాను. అయినా బింకంగా'చెప్పులేమిటి, కమలా'? అన్నాను నేను.
'బావా'పెద్ద డిటెక్టివ్ లా ఏమిటా పనులు?
'అది అసలే ఖతర్నాక్  పిల్ల' అటు మీకు నాచెప్పుల గురించి చెప్పింది.
బైక్ మీద వెనుక ముసుగులో వున్నది నేనే నన్నది,అది క్షణంలో అంత ట్రాఫిక్ లో నా చెప్పులు చూసి గుర్తు పట్టింది'.
'ఆ చెప్పులు నేను అది వెళ్లి కొన్నాము. తరువాత చెప్పులు మీకు చూపించానని కూడా నేను అడక్కుండానే చెప్పింది'.
'ఆరోజు నేను దాన్ని ముసుగులోనుంచే  చూశాను. నేను తనని చూసిన విషయం అది కూడ గమనించింది' బాబోయ్ దానివి గద్ద కళ్ళలాగా చాలా షార్ప్.
'దానికన్నీ నా పోలికలే'.'దియా' ని మెచ్చుకుంటూ అంది కమల.
'నేను ఇక అసలు విషయానికి వస్తాను'. 'నువ్వే అంతా మేనేజ్ చెయ్యాలి బావా' !
అలా అని నాకు ప్రామిస్ చేస్తే అన్ని విషయాలు మీకు చెపుతాను అంటూ తన కుడి చేతిని ముందుకు చాపింది కమల.
'ఎలాగు నాకు నాన్నగాని ,అన్నతమ్ముళ్ళు గాని లేరు'.
'అన్ని మీరే నాకు' సీరియెస్ గా అంది కమల తల వంచుకుని చాలా ఎమోషనల్ గా .
నా బుర్ర తిరిగి పోతోంది. ఈ పిల్ల ఏం బాంబుపేల్చ పోతోందో దేవుడా అని.
ఏం ప్రామిస్ చేస్తే  ఎలా ఇరుక్కు పోతానో'అని క్షణం ఆలోచిస్తూ వుండి పోయాను నా కుడి చేతిని ముందుకు కొద్దిగా వెనక్కి కొద్దిగా జరుపుతూ.
'వినాయక చవితి రోజు బైక్ మీద వెనకాల కూర్చున్నది నేనే.
'దియా' నన్నుగుర్తుపట్టింది' అని చెపుతూ టక్కున ఆపేసింది 'దియ' అక్కడకి రావడంతో.
'ఆపేశావేం'.చెప్పు'కమలా' రెండుకళ్ళ మీద చేతులు పెట్టుకుని అదేదో సినిమా లో డైలాగ్  గుర్తు తెచ్చుకుంటు  కళ్ళుమూసుకుని అన్నాను నేను.
'ఏంటిడాడీ'ఏం చెప్పాలి'? అంది దియ. ఉలిక్కిపడి దిగ్గున లేచాను నేను.
పక,పకా నవ్వుతోంది కమల.
నేనింకా తేరుకోలేదు.'దియ' వంక అయోమయంగా చూస్తున్నా.
'మీరేం 'వర్రీ' కాకండి. అంతా ఓకే. మీరల్లా  నాకు కొద్ది మాట సాయం చేయడమే'.
'అక్కకు, అమ్మకు తెలియకుండా 'మేనేజ్' చెయ్యాలి అంతే' అంది కమల గుంభనగా
విషయం ఏమిటో చెప్పకుండా.
'ఇంకేముంది' ఈ పిల్ల కొంప ముంచేసింది. నేననుకున్నదే కరెక్టు' అనుకున్నాస్వగతంలో.
'అదేమీ కరెక్ట్ కాదు. మీరూహించుకున్నట్లు. నేనేమీ ఎవరి కొంప ముంచలేదు. ముందు నేను చెప్పేది వినండీ బావా' అనునయంగా అంది కమల.
'ఇదేమిటీ...నేను ఏ మాట పైకి అనకుండానే నేనకుంటున్న మాటలు పొల్లుబోకుండా చెప్పేస్తోంది,ఎలాగబ్బా? ఎలా సాధ్యం '? విస్మయంతో అనుకున్నాను స్వగతంలో.
'ఎలాగో తరువాత నేనే చెబుతాగాని ముందు నేను చెప్పేది వినండి అంది కమల .
నవ్వు ఆపి.
'అది, 'ఆల్ ఇండియా రేడియో', జాగ్రత్త బావా'అని నన్ను హెచ్చరించే సరికి నాకు ఉన్న మతికూడా పోయి, 'ఏం.లేదమ్మా' కమల పిన్ని నాకు కధ  చెపుతూ ఆపింది. అందుకు కధ చెప్పమని అడుగుతున్నా, అన్నాను కంగారుగా ఏం మాట్లాడుతున్నానో తెలీకుండానే.
'హూ,హూ....ఇందాక ఎన్నిసార్లు అడిగాను స్టొరీ చెప్పమని. నాకు చెప్పకుండా డాడీ కి చెపుతున్నావా'? రెండు చేతులు ఊపుతూ అలిగినట్లు మారాం చేస్తూ  అంది 'దియ'.
'బావా' కమల అరిచిందో,గదిమిందో'నాకు అర్ధంకాలా. అంతలా అరిచింది కమల.
'నేను,అయిపోయాను'.దానిని ఇప్పుడు ఎలా మేనేజి చెయ్యాలో'? అంటూ లేచి వెళ్లి ఒక  'ఫైవ్ స్టార్ చాకోలేటు' దానికిచ్చి అది ఆడుకునే 'టాయ్' 'కిచెన్ సెట్' తెచ్చిదూరంగా సదిరి, నాకో 'పిజ్జా' డాడీకో 'పిజ్జా' చేసి తీసుకోరా' అని చెప్పి వెనక్కి వచ్చింది కమల.
'చాకోలేటు' తింటూ... కిచెన్ ఆటలో మునిగిపోయింది దియ.
'అమ్మయ్య ' గండం గడిచినట్లు ఊపిరి పీల్చుకున్నాను నేను.
'అయినా ప్రతి చిన్న విషయానికి అంతలా కంగారు పడితే ఎలా బావా'.అయినా నీకు ఉందిలే 'ముసళ్ళపండగ' ముందు, ముందు దీనితో. వెనక్కు తిరిగి ప్రేమగా 'దియా' ని పరిశీలనగా చూస్తూ అంది కమల .
'అవును కమలా'దీని ముందు ఏమి మాట్లాడాలో, ఏది కూడదో కూడా తెలీడం లేదు' అన్నాను నేను మెల్లగా 'దియా' వినకుండా.
'సరేలే బావా'చిన్న పిల్ల అది'.'దాన్నినాకు వదిలేయండిపెద్ద అయిన తరువాత. 'సరేనా' రెట్టించింది కమల.
'సరే తల్లీ సరే'అన్నాను నేను అన్యమస్కంగా. తరువాతగాని నాకు అర్ధంకాలే, నేను ఏమిఅన్నానో...
"సరే,బావా' అమ్మావాళ్ళువచ్చేస్తారు. నేను చెప్పేదేమిటంటే ఆరోజు నేను 'రవీంద్ర' బైక్ మీద  వెళుతుంటేనే  'దియా' చూసింది.
'రవీంద్ర' వాళ్ళు మనవాళ్ళే. ఈ రోజో, రేపో, మీకు ఒక సంబంధం గురించి అమ్మో,అక్కయ్యో ఎవరో ఒకళ్ళు చెపుతారు' అంది కమల.
'అవును కమలా..."ఇప్పుడే పెళ్ళేంటి'సంబంధాలు వద్దన్నావట కదామీ అమ్మతో' అన్నాను నేను సమయానికి పద్మ చెప్పింది గుర్తుకువచ్చి.   
'అయ్యో బావా' అలా అంటేనే అమ్మా వాళ్ళు తొందరపడతారని నాకు తెలుసు' నవ్వుతూ అంది కమల.
'అమ్మా, కమలా,ఎంత గుండెలు తీసిన బంటువి. నువ్వు సామాన్యురాలివి కాదు.
'దియా'  కి నీ పోలికే వచ్చినట్లుంది...అన్నాను నిజంగా గుండెల మీద రెండు అరిచేతులు  ఆనించుకుని.
'బావా'..ఆ పిల్లవాడు..ఈ రవీంద్రనే !
మంచి కుర్రాడు. సంవత్సరంనుంచి గమనిస్తున్నాను. ఏ చెడు అలవాట్లు లేవు, అక్కా వాళ్ళుగుడి నుంచి వచ్చాక మనం బయటకు వెళదాము. అతన్నిపరిచయం చేస్తాను. మీరు అతని తో మాట్లాడండి. మాట్లాడాక అతని
గురించి ఏమైనా 'ఎంక్వయిరి' గట్రా చేస్తానంటే మీఇష్టం. నూటికి నూరుపాళ్ళుమీకు  ఆ కుర్రాడు అన్నివిషయాల్లో నచ్చితేనే, నేను ప్రొసీడ్ అవుతాను. మీ కంటే నాకు ఈ ప్రపంచంలోనే 'వెల్విషరు' గానీ 'గాడ్ ఫాదర్' గాని ఎవరు లేరు అంటూ నారెండూచేతుల్ని తనచేతుల్లోకి తీసుకుని ఆప్యాయంగా ఒత్తి వదిలేస్తూ' 
'వాళ్ళు మాకు దూరపు చుట్టాలే. అతని అక్కకి నా రెఫెరెన్సు అక్కే సంవత్సరం కింద ఏదో పెళ్ళిలో ఇచ్చిందట. అప్పుడు అతను ఒకరోజు నన్ను ఆఫీసు దగ్గర కలిశాడు. అప్పటినుంచి అతను నాకు తెలుసు. మంచి స్నేహితులం.  మేమిద్దరం ఒకరికి  ఒకరం తెలుసునన్న విషయం ఇటు అమ్మ,అక్కయ్య వాళ్లకి గాని, అటు అతని అక్కకి గాని పేరెంట్స్ గాని ఎవరికీ తెలీదు.
కట్నాలు, గిట్నాలు ఏమీ లేవు'
అమ్మావాళ్ళు ఈరోజు మీతో ఈ సంబంధం గురించి చెప్పాక, మీరు మామూలుగానే 'ప్రోసీడు' కండి.
ఏదో పరాయి సంబంధం లాగే మాట్లాడుతూ ఉండండి. వాళ్ళ వాళ్ళు వస్తారు. చూస్తారు.ఒప్పుకుంటారు'
'సరేనా,అర్ధం  అయ్యిందా?ఇంకొక విషయం. ఎక్కడయినా తిక్క వేషాలు వేసి అక్కకు గాని, అమ్మకుగాని, వాళ్లకు గాని మీ వల్ల తెలిసిందనుకోండి.
మీ పని బట్టేస్తాను. అంది కమల నవ్వుతూ చూపుడు వేలు ఊపుతూ!
మళ్ళీ వెంటనే  'ప్లీజ్ బావా జాగ్రత్తగా 'డీల్'  చేయండి. సరేనా' మిమ్ముల్'నేఅని రెండు చేతులు జోడించి, చనువుగా బతిమాలుతూ,నొక్కి పలుకుతూ నావంక చూస్తూ అంది కమల.
'అర్ధం అయింది నాకు ఒక్కడికే కాదు, సోఫా వెనకాల చూడు' అన్నాడు తను.
కెవ్వున అరిచినంత పనిచేసింది కమల....
'నీకు 'పిజ్జా' ఆర్డర్ ఇచ్చాను కదా' అయిందా'? అంది 'దియా' వంక చూస్తూ
'ఏం కాలేదు. 'నీకు 'వెజ్' పిజ్జానా ? 'నాన్ వెజ్' పిజ్జానా' ? అడుగాదామని వచ్చా.నువ్వేమో 'డాడీ' కి కధ చెపుతున్నావు. అందుకే వింటున్నాను' కమల అడిగిన ప్రశ్నకు  దీర్ఘంగా జవాబు చెప్పింది 'దియ'.
'చచ్చానురా బాబోయ్ ఈ పిల్లతో, ఏం విన్నదో?.ఏం అర్ధమయిందో,.ఎక్కడ ఏం వాగుతుందో'
కంగారుగా అంది కమల.
'మీ కసలు 'జాగ్రత్త' అనేది లేదుబావా. నాతో మాట్లాడుదామనుకున్నప్పుడు, దాన్నివాళ్ళతో తీసుకు పొమ్మని  చెప్పివుండ వచ్చు కదా' అంటూ కమల దాన్నివళ్ళోకి తీసుకుని కధవిన్నావారా? అని నవ్వుతూ అడిగింది.
'ఆ,విన్నాను. కానీ అంతా అర్ధం కాలే.
'నువ్వు 'రవీంద్ర' అబ్బాయి బైక్ మీద వెనకాల కూర్చున్నావు. అదే అర్ధం అయింది.అంతే!
'నాకు మొదలు నుంచి చెప్పు స్టొరీ'...ముద్దుగా అడిగింది దియ.
'బావా, ఐ విల్ టెల్ హర్ సం స్టొరీ.....ఐ విల్ మేనేజ్ హర్ ' యు డోంట్ వర్రీ' అండ్ యు ప్రొసీడ్ ఏజ్ ఐ సెడ్ ప్లీజ్' అంది కమల 'దియా'ని తన  గదిలోకి తీసుకు వెళ్తూ.
'సరేగాని కమలా, నాకు ఇంకొక చిన్నవిషయం చెప్పు.మీ అమ్మాయిలని గుర్తించకుండా ఉండటానికేనా ముఖం అంతా ముసుగు కప్పు కునేది'? గదిలోనికి వెళ్తున్న కమల నుద్దేశించి అన్నాడు తను.
'పిచ్చి బావగారూ ... అందరూ ...మీలామంచి కుర్రాళ్ళు, మనుషులుకారు.
యాసిడ్ దాడులు, ఈవ్ టీజింగ్ నుంచి తప్పించు కోవడం కోసమే ఈ కన్సీలింగ్ ఐడెంటిటి, ఇవన్నీమాఆత్మరక్షణ కోసమే' అంతే కాదు ఇంకో రహస్యం కూడ వుంది. మా అందమైన ముఖాలు దుమ్ము,ధూళి, కాలుష్య బారి నుంచి కాపాడు కోవడానికి కూడా ... అంది కమల హాయిగా నవ్వుతు.
'బావా' రేపట్నుంచి మీ ముఖ సౌందర్యం కాపాడుకోవడం కోసం మీరు ముఖానికి ముసుగు వేసుకోకండేం ... జనం కాదు దడుచుకునేది...పోలీసువాళ్ళు...అంది మళ్ళీ హాయిగా నవ్వుతూ కమల.
'సరేలే....ఈ చిట్కా 'రవీంద్రకు' చెపుతా.....నాకెందుకు.
ఇంకో "బూచి" తయారవుతాడు మనింట్లో నీకు తోడు ? అన్నాడు తను కూడా హాయిగా నవ్వుతు.
'మీరిద్దరూ ఎందుకు నవ్వుతున్నారు' స్టోరి' అయిపోయిందా ? ఆరా తీసింది ...చిట్టి 'దియా'.

రచన:
కేశిరాజు వెంకట వరదయ్య.
Mob. No.9849118254

వ్యాఖ్యలు లేవు:

వ్యాఖ్యను పోస్ట్ చెయ్యండి